6 Δεκέμβρη 2008, Ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από τους πυροβολισμούς του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκωνέα. Από το ίδιο βράδυ και για αρκετές εβδομάδες ένα τεράστιο ποτάμι οργής ξεχύνεται στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα. Η νεολαία διαδηλώνει, συγκρούεται, φωνάζει συνθήματα γιατί αυτή η σφαίρα ξεχείλισε το ποτήρ.., Μια ολόκληρη γενιά που καθημερινά πνίγεται στους 4 τοίχους του σχολείου και του φροντιστηρίου, που βλέπει το εργασιακό της μέλλον αβέβαιο και ανασφάλιστο, που κάθε μέρα της περιορίζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που ξέρει πως θα ναι η 1η μεταπολεμική γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της, βλέποντας ένα μέλος της να δολοφονείται στυγνά από το κράτος αποφάσισε για μερικές βδομάδες να βροντοφωνάξει «ως εδώ»! Τα Δεκεμβριανά του 2008 και μαζί η μεγαλύτερη εξέγερση της μεταπολίτευσης ήταν γεγονός..
Όμως σήμερα, ένα χρόνο μετά τον Δεκέμβρη του 2008 οι λόγοι που προκάλεσαν την εξέγερση ισχύουν στο ακέραιο. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρά τις γενικόλογες φιλολαϊκές εξαγγελίες της(επιδόματα αλληλεγγύης κλπ), ουσιαστικά εμμένει στις ίδιες αδιέξοδες πολιτικές που τόσο καιρό εφάρμοζε η ΝΔ. Δεν είναι τυχαίο ότι δεσμεύτηκε απέναντι στην Ε.Ε. για μια «επιθετική μεταρρυθμιστική ατζέντα», που περιλαμβάνει αύξηση των έμμεσων φόρων, μείωση των κοινωνικών δαπανών, φοροαπαλλαγές στις επιχειρήσεις, ελαστική εργασία και εκπαίδευση προσαρμοσμένη στην αγορά και φυσικά ολά αυτά συνοδεύονται από ένταση της καταστολής για όσους αντιστέκονται σε αυτά τα μέτρα. Ένα χρόνο μετά από την εξέγερση της νεολαίας αν και άλλαξαν πρόσωπο, δε δείχνουν να κατάλαβαν. Τα αιτήματα της νεολαίας όμως για αξιοπρέπεια όπου ζει και αναπνέει παραμένουν επίκαιρα και ανεκπλήρωτα…
Η νεολαία σήμερα εξακολουθεί να βλέπει το δικαίωμα της σε δημόσια δωρεάν παιδεία να περιστέλλεται. Η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης παραμένει πενιχρή. Η αναγνώριση των κολεγίων και η ισοτίμηση των πτυχίων τους με αυτά των ΑΕΙ ουσιαστικά μεταλλάσσει την παιδεία από δημόσιο αγαθό σε εμπόρευμα, και έρχεται να επιβάλει στο δημόσιο πανεπιστήμιο να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς για φτηνούς αναλώσιμους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή οι μαθητές βλέπουν ότι τα σχολεία τους έχουν μετατραπεί σε εξεταστικά κέντρα και αυταρχικά εκπαιδευτήρια. Τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο ενώ οι οικογένειές τους δαπανούν υπέρογκα ποσά, με τον φόβο της βάσης του 10 μονίμως στον ορίζοντα..
Συγχρόνως η νεολαία βιώνει εργασιακές σχέσεις σύγχρονου μεσαίωνα, ενώ η ανεργία παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Η απόλυση χιλιάδων επισφαλώς εργαζόμενων (stagers, συμβασιούχοι, ωρομίσθιοι) από το δημόσιο τομέα σε συνδυασμό με την επέκταση αυτής της μορφής εργασιακών σχέσεων (ενοικιαζόμενοι, εργαζόμενοι με μπλοκάκι) στον ιδιωτικό χωρίς καμία ασφάλιση και δικαιώματα, οι μισθοί των 700 ευρώ και οι απολύσεις, συχνά εντελώς αυθαίρετες είναι η κατάσταση που βιώνει σήμερα η νεολαία. Ταυτόχρονα συνολικά ο κόσμος της εργασίας καλείται να σηκώσει τα βάρος της εξόδου από την κρίση κι έτσι να δει τα ήδη υποβαθμισμένα εργασιακά του δικαιώματα να συρρικνώνονται ακόμα πεισσότερο.
Παράλληλα τα περιστατικά όπου οι δημοκρατικές ελευθερίες καταπατώνται βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. Από την αστυνομοκρατία (βλέπε πρόσφατες προσαγωγές στα Εξάρχεια με αποκορύφωμα τη σύλληψη του εκφωνητή της ιστορικής κατάληψης του Πολυτεχνείου) και τις περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας, που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές (απ την υπόθεση της «ζαρντινιέρας» μέχρι τον πρόσφατα δολοφονημένο μετανάστη στο ΑΤ Νίκαιας) μέχρι και την εδώ και καιρό ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του ασύλου. Παρά την επικοινωνιακή αλλαγή για «προστασία του πολίτη», ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς νέα κρούσματα ξυλοδαρμών ή βασανισμών εις βάρος ασθενέστερων ομάδων, κυρίως μεταναστών, από τις αστυνομικές δυνάμεις. Η καταστολή ολοένα και περισσότερο είναι η απάντηση σε όσους συλλογικά αντιστέκονται. Δείγματα γραφής άλλωστε έδωσε και το «δόγμα Χρυσοχοΐδη» κατά την πορεία του Πολυτεχνείου με τις αναίτιες αθρόες προσαγωγές διαδηλωτών με μόνο σκοπό την τρομοκράτηση του κινήματος.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα αλλά και η αριστερά καλούνται να συντονίσουν και να οργανώσουν με τον καλύτερο τρόπο την οργή τους τις μέρες του Δεκέμβρη. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να εκφραστεί η οργή με μια τεράστια ενωτική διαδήλωση νεολαίας και εργαζομένων, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε κάθε πόλη.
Μέσα από τις μαζικές συλλογικές διαδικασίες σε κάθε κοινωνικό χώρο που ζει και εργάζεται η νεολαία πρέπει, πιάνοντας το κόκκινο νήμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη, να συγκροτηθεί ένα μαζικό και διεκδικητικό κίνημα το οποίο αξιοποιώντας όλα τα μέσα πάλης δεν θα σκύψει το κεφάλι, αλλά θα δείξει με τον πιο σίγουρο τρόπο πως το ποτήρι δεν ξεχείλισε αναίτια…
- Όλοι και όλες στις γενικές συνελεύσεις ενόψει 6ης Δεκεμβρίου!
- Όλοι και όλες στην πορεία στις 6 Δεκέμβρη και στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 7 Δεκέμβρη στα Προπύλαια!
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ…
