Χρονικό

Το πιο γοητευτικό στοιχείο της ιστορίας είναι το αστάθμητο, αυτό που κανένας δεν περιμένει, αυτό που κανένας δεν προβλέπει…

• Απρίλης-Αύγουστος 2005: Η κυβέρνηση ψηφίζει σχεδόν ανενόχλητη τον Απρίλη το νόμο για το ΔΟΑΤΑΠ και στο θερινό τμήμα τους νόμους για την Αξιολόγηση και τα ΙΔΒΜ. Το επανασυσταθέν ΕΣΥΠ χρεοκοπεί.
• Σεπτέμβρης 2005- Απρίλης 2006: Οι ψηφισμένοι νόμοι ουσιαστικά παραμένουν ανενεργοί. Με κατά τόπους αποφάσεις (π.χ. Σύγκλητος ΕΜΠ) καθηγητές-φοιτητές αποφασίζουν τη μη εφαρμογή τους.
• 4-7 Μάη: Διοργάνωση 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα. Η μαζικότατη πορεία στο κέντρο της Αθήνας μετά και τις φοιτητικές – εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία μας δείχνει το δρόμο της νίκης.
• 15-21 Μάη: Οι καταλήψεις ανέρχονται στις 63. ΔΑΠ και ΠΑΣΠ απέχουν από τις συνελεύσεις, ενώ η ΠΚΣ αρνείται τη συμπόρευση με τις άλλες δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς και τους ανένταχτους φοιτητές που συσπειρώνονται μαζί τους. 5.000 φοιτητές διαδηλώνουν στο παναθηναϊκό συλλαλητήριο στις 18/5.
• 22-28 Μάη: Καταλαμβάνονται το ΕΜΠ, η ΑΣΟΕΕ, η Νομική Αθήνας και σχολές της περιφέρειας. Η πανελλαδική πορεία στις 25/5 ξεπερνά τις 8.000. Οι καταλήψεις φτάνουν τις 186.
• 29 Μάη – 4 Ιούνη: Οι καταλήψεις συνεχίζουν να αυξάνονται φτάνοντας τις 218. Δυναμικά στο χορό μπαίνουν και τα ΤΕΙ. Αποκορύφωμα αποτελούν οι κατά τόπους πορείες και αυτή της Αθήνας της 1ης Ιούνη που ξεπερνά τις 12.000. Η αστυνομία απαντά με βία και δακρυγόνα.
• 5-11 Ιούνη: Όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας είναι κατειλημμένα. Η ΔΑΠ προσπαθεί απεγνωσμένα και ανεπιτυχώς να «σώσει» την κατάσταση. Η ΠΚΣ, η οποία επί ένα μήνα πυροβολούσε τα κοινά πλαίσια κατάληψης, προσχωρεί άνευ όρων στις καταλήψεις. Το Φοιτητικό Κίνημα του 2006 θα σημαδευθεί από την πανελλαδική πορεία της 8ης Ιούνη. 25.000 φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενοι καταστέλλονται με τρομακτική βία από την αστυνομία. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στα μπλοκ των Συλλόγων προκαλώντας τραυματισμούς και πραγματοποιώντας συλλήψεις. Με ανακοίνωσή τους, φοιτητές και καθηγητές, ζητούν να μην αλλάξει ο Νόμος Πλαίσιο, να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16, να καταργηθούν οι ψηφισμένοι νόμοι και να παραιτηθεί άμεσα η Υπουργός Παιδείας.
  Η νίκη του κινήματος ήταν άμεση. Η Υπουργός ανακοινώνει ότι δε θα ψηφίσει τελικά το νόμο μέσα στο καλοκαίρι. Η Αθήνα συνεχίζει να ζει μαζικές πανεκπαιδευτικές πορείες, με νωπές τις μνήμες της βίαιης καταστολής που στις 22/6 εγκλώβισε χιλιάδες φοιτητών στο κτήριο της Νομικής, ενώ οι φοιτητές δε θα μπορούσαν να λείπουν ούτε στις 27/6, ημέρα που οι Ευρωπαίοι Υπουργοί Παιδείας και Εμπορίου(!) χωρών μελών του ΟΟΣΑ(Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη) συνεδρίαζαν στο Λαγονήσι . Το ραντεβού συνεχίζει να ισχύει και για την επόμενη χρονιά…
• Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2006: Το κίνημα δασκάλων και μαθητών δείχνει τα αδιέξοδα που δημιουργούν τα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης και καταδεικνύει το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης της Παιδείας. Το Δεκέμβρη ξεκινούν οι πρώτες πορείες όπως και η δράση της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16.
• Γενάρης 2007: Με ορόσημο τη 10η Ιανουαρίου, ημέρα που άρχιζε στη Βουλή η συζήτηση για την αναθεώρηση, οι φοιτητές και οι καθηγητές οργάνωσαν τη δράση τους. Το κύμα των καταλήψεων φτάνει τις 290 πανελλαδικά σε ΑΕΙ και ΤΕΙ ενώ οι εκπαιδευτικοί αρχίζουν την απεργία τους. Ολοήμερη κινητοποίηση στις 10 Γενάρη με μεγάλη μαζικότητα που προμήνυε τι θα ακολουθήσει. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται κάθε εβδομάδα, με τη μεν πορεία της 17ης /1 να αμαυρώνεται από την έντονη αστυνομική βία ενώ της 24ης/1 να συγκεντρώνει πάνω από 20.000 κόσμο.
• 29 Ιανουαρίου-4 Φεβρουαρίου: Το φοιτητικό κίνημα ασκεί πολιτική πίεση και μπορεί να παράγει πολιτικές μετατοπίσεις…Μετά τη μεγάλη πορεία των φοιτητών την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ εξαναγκάζεται να αποχωρήσει από την διαδικασία της Συνταγματικής αναθεώρησης, παρά τις διακηρυγμένες θέσεις του για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστήμιων. Αυτό γιατί το φοιτητικό κίνημα έχει καταφέρει να κάνει πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα της χώρας το ζήτημα της παιδείας, και (σε συνδυασμό με τις εκατοντάδες εκδηλώσεις της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρ. 16 σε όλη την Ελλάδα και την κοινωνική πίεση που δημιουργήθηκε) αναγκάζει το ΠΑΣΟΚ να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ, παρ’ ότι τα δύο κόμματα είχαν κοινές θέσεις. Έτσι η αναθεώρηση των αρ.16 κ αρ.24 μεταξύ άλλων, μένει κυβερνητικό όνειρο θερινής νυκτός. Το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου, πραγματοποιείται στο Καστρί η απονομιμοποιημένη Σύνοδος των Πρυτάνεων, στη συναίνεση των οποίων στοχεύει το Υπουργείο. Τελικά ούτε αυτή επιτυγχάνεται ούτε φυσικά και των φοιτητών οι οποίοι μαχητικά διαδηλώνουν στο Καστρί.
• 5-18 Φεβρουαρίου: Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις και οι κινήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16 ενώ η ΠΟΣΔΕΠ (ομοσπονδία πανεπιστημιακών) κηρύσσει απεργία διαρκείας, τη στιγμή που η Νέα Δημοκρατία συζητά μόνη της για την αναθεώρηση του αρ.16. Αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας που βιωσάμε στις πορείες της 8ης και 15ης Φεβρουαρίου ήταν μεταξύ άλλων ο τραυματισμός του γενικού γραμματέα της ΟΛΜΕ Γρηγόρη Καλομοίρη.
• 19 Φεβρουαρίου-4 Μαρτίου: Η κυβέρνηση αγνοώντας τις πολυάριθμες καταλήψεις δημοσιεύει και καταθέτει στις 20/2 το νόμο–πλαίσιο. Στις 22 η Αθήνα συγκλονίζεται από την μεγαλειώδη διαδήλωση 30.000 και πλέον συμμετεχόντων. Παράλληλα όμως ξεδιπλώνεται στους δρόμους της Αθήνας και η απάντηση της κυβέρνησης με την βίαιη κρατική καταστολή, τις προληπτικές συλλήψεις, την παρακολούθηση και την πλήρη καταπάτηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Την 1η Μαρτίου 15.000 και πάλι στο δρόμο με τις καταλήψεις να συνεχίζονται σε πείσμα της κυβέρνησης της καταστολής και του εκφοβισμού.
• 5-11 Μαρτίου: Το φοιτητικό κίνημα πλησιάζει στην στιγμή της κορύφωσής του. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο μετά από τις ιστορικές μέρες που ακολουθούν . Σε μια επίδειξη κυβερνητικού αυταρχισμού η Ν.Δ μόνη της στη Βουλή αλλά και απογυμνωμένη από κάθε κοινωνική συναίνεση ψηφίζει τον νόμο–πλαίσιο στις 8 Μαρτίου. Ο αριθμός των φοιτητών στην πορεία της ίδιας ημέρας ξεπερνά τις 50.000 θυμίζοντας άλλες εποχές. Η αστυνομική βία και η κρατική καταστολή είναι κάτι το πρωτοφανές με 61 συλλήψεις και πολλούς τραυματίες. Από θαύμα θα έλεγε κανείς δεν θρηνήσαμε εκείνη την ημέρα. Η στιγμή που το μπλοκ των καθηγητών, ανθρώπων με εμπειρίες αγώνων αν μη τι άλλο, περνούσε μπροστά από τη Βουλή φωνάζοντας Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία σίγουρα στιγμάτισε όσους την έζησαν…

Και θα είμαστε εδώ να ζήσουμε κι άλλες όμορφες στιγμές…