55 χρόνια από την δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα

«…Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε…»

Συμπληρώνονται σήμερα 55 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή της Αριστεράς Σωτήρη Πέτρουλα. Ο Σωτήρης Πέτρουλας, φοιτητής Α.Σ.Ο.Ε.Ε., μέλος αρχικά της διοικούσας επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. και κατόπιν μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη συμμετείχε την 21η Ιουλίου 1965 σε μεγάλη διαδήλωση φοιτητών στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της εξέργερσης των Ιουλιανών. 

Τις βραδινές ώρες της 21ης Ιουλίου, η αστυνομία επιχειρεί να διαλύσει την διαδήλωση κάνοντας χρήση κλομπς και δακρυγόνων. Στη σύγκρουση αυτή τραυματίστηκαν και συνελήφθησαν περίπου 250 διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και ο Σωτήρης Πέτρουλας, στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά, γύρω στις 22:00. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α΄ Βοηθειών του Ε.Σ. στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου, όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Το ψευδές επίσημο πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που έκαναν αστυνομικοί με στολές γιατρών έκανε λόγο για θάνατο που προκλήθηκε από ασφυξία λόγω δακρυγόνου, εκδοχή η οποία αφήνει ανεξήγητα τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό. Μεταγενέστερη ιατροδικαστική εξέταση από γιατρούς της οικογένειας έδειξε πως ο Πέτρουλας στραγγαλίστηκε. Η αστυνομία επεδίωξε την ταφή του κρυφά από τους γονείς του και πριν ανατείλει ο ήλιος. Ο ιερέας αρνήθηκε να κάνει την ταφή. Η κηδεία του στη συνέχεια πήρε τη μορφή διαδήλωσης.Το 1975 το Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών αποφάσισε να ονομάσει τον σύλλογο φοιτητών «Σωτήρης Πέτρουλας» και να τον ανακηρύξει επίτιμο μέλος του.

Μια εξεταστική αγώνας δρόμου!

Δύο βδομάδες έχουν περάσει από την έναρξη της εξεταστικής και τα προβλήματα που έχουν προκύψει είναι σίγουρα δυσανάλογα. Αν και η καθολική εφαρμογή της ηλεκτρονικής εξέτασης στην σχολή μας κρίθηκε αναγκαία λόγω της επικινδυνότητας του συνωστισμού, αποδεικνύεται πως το βάρος αυτής της επιλογής έρχονται να το επωμιστούν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες.

Η απόφαση του τμήματος με εισήγηση του Κοσμήτορα, αρχικά, να δοθούν από τη σχολή διάφοροι εναλλακτικοί τρόποι εξέτασης , ώστε να αφήνει το ελεύθερο σε κάθε καθηγητή να εξετάζει με όποιον τρόπο προτιμάει, κατέληξε στο να μην γνωρίζουμε πώς ακριβώς θα εξεταστούμε σε κάποια μαθήματα  ακόμα και το πρωί της ίδιας μέρας! Με το ευφάνταστο επιχείρημα πως το διάβασμα μας είναι μέσα στο εξάμηνο, πολλοί καθηγητές έχουν θεωρήσει πολυτέλεια την ανακοίνωση του τρόπου εξέτασης αποδεικνύοντας  πόσο επιφανειακά αντιμετωπίζουν το άγχος μας για την εξεταστική, και ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες.

Υπάρχουν πολλά περιστατικά που αποδεικνύουν πως αυτή η εξεταστική δεν έχει κυλήσει ομαλά για πολλούς/ες από εμάς. Το άγχος πολλών πριν λίγες μέρες για το αν θα καταφέρουν να δώσουν την Θεωρία Δικτύων επειδή δεν γράφτηκαν σε μία άτυπη φόρμα στο mycourses -φόρμα η οποία υπάρχει σε πολλά μαθήματα και που, σε προηγούμενα τμήματα καθηγητών μας διαβεβαίωναν πως μόνο προαιρετική θα είναι -την στιγμή που ο κ.Τζαφέστας απαντούσε πως δεν μπορεί να γίνει κάτι για όλους αυτούς, ήταν ίσως η αρχή. Η επιβολή ανοιχτών καμερών σε προσομοίωση εξέτασης , όταν από την απόφαση της Συγκλήτου οι κάμερες και τα μικρόφωνα πρέπει να είναι κλειστά αλλά και η απάντηση καθηγητή σε ερώτηση φοιτητή πως δεν θα απαντήσει σε όποιον φοβάται να βάλει κάμερα μας δείχνουν πως η καλή πίστη που καλούμαστε από τον Κοσμήτορα να έχουμε απέναντι στους καθηγητές δεν μας αρκεί.

Το βασικότερο πρόβλημα ωστόσο που υπάρχει και το συναντάμε σε κάθε μάθημα είναι στο θέμα του χρόνου. Αρχικά η απαράδεκτη μέθοδος σειριακής διανομής των θεμάτων δεν επιφέρει παρά μόνο άγχος σε όλους μας , αλλά και η έλλειψη χρόνου επίσης. Σχεδόν σε όλα τα μαθήματα παρατηρείται το φαινόμενο τα θέματα να παραμένουν ίδια με όλες τις προηγούμενες χρονιές και απλά ο χρόνος να μειώνεται στο 1/3. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται από την μεριά των καθηγητών, πιστεύοντας πως έτσι θα εξαλείψουν οποιαδήποτε προσπάθεια αντιγραφής. Με αυτόν τον τρόπο, απαξιώνεται  τόσο η διαδικασία της εξέτασης, όσο και η εκπαιδευτική διαδικασία στο σύνολό της, αφού κατά την φοίτησή μας δεν μαθαίνουμε να είμαστε ρομπότ και να απαντάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται το ένα θέμα μετά το άλλο! Αναρωτιόμαστε λοιπόν, πώς ακριβώς καταπολεμάται η αντιγραφή, βάζοντας θέματα που κανένας έστω και να θέλει δεν μπορεί να λύσει μόνος του βάση χρόνου , ευνοώντας έτσι τα δίκτυα αντιγραφής φροντιστηρίων?

Οι απαντήσεις που έχουμε λάβει από όλες τις προηγούμενες κινητοποιήσεις στον Κοσμήτορα της σχολής είναι πως δεν είναι ο ίδιος αρμόδιος να κοιτάει τι γίνεται σε κάθε εξέταση. Ποιος λοιπόν είναι αρμόδιος να ελέγχει αν κάποιος  καθηγητής αυθαιρετεί σε κάποια εξέταση ή βάζει παράλογα θέματα; Οι φοιτητές ; Διότι όσοι ήμασταν στην κινητοποίηση  χαρακτηριστήκαμε ως προκατειλημμένοι που θέλουμε να λέμε ότι όλα πάνε λάθος , ενώ η εξεταστική σε γενικές γραμμές πάει μια χαρά πλην <<κάποιων εξαιρέσεων>>.

Δεν είμαστε ούτε προκατειλημμένοι ούτε αρνητικοί, ζητάμε τα αυτονόητα. Ζητάμε ανθρώπινους όρους εξέτασης σε μία περίοδο που όλοι και όλες έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην ηλεκτρονική διδασκαλία, ζητάμε να μην αντιμετωπιζόμαστε a priori  σαν υποψήφιοι για αντιγραφή. Ζητάμε να υπάρχει ένας κεντρικός έλεγχος και μια οδηγία όπου είναι ξεκάθαρο πως όλοι θα μπορέσουν να παραδώσουν τα θέματα τους ανεξαρτήτως αν κολλάει του σύστημα (πράγμα που συμβαίνει σχεδόν σε κάθε μάθημα) και να μην αφήνεται πάνω στον καθηγητή για το αν θα επιτρέψει να του τα στείλουμε με email ή όχι. 

Δεν ζητάμε κάποια χάρη. Δεν θέλουμε η εξεταστική να γίνει μόνο για να λέμε ότι έγινε ή για να υπερηφανεύεται το Υπουργείο Παιδείας για τα όσα <<κατάφερε>> μέσα στην πανδημία.

Ζητάμε:

  • Ανθρώπινους όρους εξέτασης. Δεν είμαστε μηχανές να απαντάμε 50 ερωτήσεις σε μία ώρα.
  • Παράταση των προθεσμιών των εργασιών μετά το πέρας της εξεταστικής. Το ότι δίνουμε από το σπίτι μας δεν παύει να σημαίνει πως δεν μπορούμε εν μέσω εξεταστικής να παραδίνουμε και άλλες εργασίες, πόσο μάλλον να ανακοινώνονται καινούριες.
  • Κανένας να μην αποκλειστεί από την εξέταση λόγω τεχνικού προβλήματος. Οι ηλεκτρονικές φόρμες έχουν αποδείξει πως έχουν συγκεκριμένες δυνατότητες υποβολής , μια εύκολη  λύση σε αυτό είναι η δυνατότητα αποστολής των απαντήσεων με email στους καθηγητές.
  • Να ανακοινωθεί ο τρόπος εξέτασης σε όποιο μάθημα δεν έχει ήδη ανακοινωθεί.
  • Να μας δοθεί η δυνατότητα να δούμε τα γραπτά μας μετά το τέλος της εξεταστικής.

Την Κυριακή αποχαιρετάμε τον Μανώλη Γλέζο

Την Κυριακή 28 Ιουνίου, η οικογένεια του Μανώλη Γλέζου καλεί σε συνάντηση μνήμης στο Α’ Νεκροταφείο, για «εκείνους που ήθελαν να τον αποχαιρετήσουν με τη φυσική τους παρουσία τη μέρα της κηδείας του και δεν μπόρεσαν λόγω των περιοριστικών μέτρων».

Ολόκληρη η ανάρτηση:

«Μια οφειλόμενη πρόσκληση

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες που ο αγαπημένος μας Μανώλης δεν είναι πια κοντά μας.

Εμείς, η οικογένεια του,προσκαλούμε την Κυριακή 28 Ιουνίου, στις 11 το πρωί στο Α’ νεκροταφείο, σε μια συνάντηση μνήμης εκείνους που ήθελαν να τον αποχαιρετήσουν με τη φυσική τους παρουσία τη μέρα της κηδείας του και δεν μπόρεσαν λόγω των περιοριστικών μέτρων, εκείνους που θέλουν να του πουν από κοντά ότι δεν τον έχουν ξεχάσει, εκείνους που θέλουν να του δώσουν μια κρυφή υπόσχεση για τη συνέχιση των αγώνων του και των οραμάτων του.

Θα μιλήσει για τον Μανώλη ο Λαοκράτης Βάσσης, θα διαβάσει ποιήματα του η Μάνια Παπαδημητρίου και θα παίξει με το βιολί του, αγαπημένους Απεραθίτικους σκοπούς ο Γιάννης Ζευγώλης».

Ανακοίνωση για σβήσιμο γκράφιτι από Κεντρική Βιβλιοθήκη ΕΜΠ

Έχει γίνει ήδη αισθητή η είδηση για το σβήσιμο και πέρασμα με γκρι μπογιά του γκράφιτι που κοσμούσε τη σκάλα της κεντρικής βιβλιοθήκης του ΕΜΠ, ενός γκράφιτι που για όλους εμάς που περνάμε μεγάλο μέρος της ημέρας μας στους χώρους του πολυτεχνείου αποτελούσε μία όμορφη και πολύ δημιουργική παρέμβαση. Όπως είναι φυσικό, σε οποιονδήποτε διάβασε την είδηση γεννήθηκε αυθόρμητα η απορία γιατί ανάμεσα στις τόσες πολλές αισθητικές παρεμβάσεις που μπορούν να γίνουν σε άχαρα και μουντά σημεία των σχολών μας, επιλέχτηκε να καλυφτεί με γκρι μπογιά ένα έργο τέχνης του γνωστού καλλιτέχνη graffiti WD, με διεθνώς αναγνωρισμένα αντίστοιχα έργα. Και προφανώς σε όλους εμάς που σπουδάζουμε, μελετάμε και γενικώς περνάμε μεγάλο μέρος του χρόνου μας στο πολυτεχνείο γεννήθηκε ο προβληματισμός γιατί ανάμεσα στα τόσα μουντά σημεία τα καλυμμένα με τσιμέντο αποφασίστηκε ως αισθητική παρέμβαση το περισσότερο γκρι και το σβήσιμο ενός έργου τέχνης. Γεννήθηκε η απορία και ο φόβος για το πόσο η μουντίλα του γκρι και του τσιμέντου θα επεκτείνωνονται στους χώρους των σχολών μας, στους χώρους μας.

Είναι αναγκαίο λοιπόν, ως φοιτητές να μη σταματήσουμε να διεκδικούμε κτίρια ζωντανά και κτίρια… “δημιουργικά”. Κτίρια με εξοπλισμό και εγκαταστάσεις στο ύψος των αναγκών μας. Είναι αναγκαίο να μην επιτρέψουμε την επικράτηση της κανονικότητας του γκρίζου και του σβησίματος της τέχνης. Είναι απαραίτητο να επιδιώκεται τέτοια όμορφα γκράφιτι να αποτελούν τον κανόνα στους χώρους μας και όχι να να σβήνονται σαν κάτι καταδικαστέο, στερώντας πιθανώς την όρεξη και την έμπνευση από άλλους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν στους χώρους μας. Πρέπει επομένως να διαφυλάξουμε την ομορφιά, την ζωντάνια και την έμπνευση που μας δίνουν τέτοια έργα στις σχολές μας και να μην επιτρέψουμε την εξάπλωση του γκρίζου ως κανόνα

Ανακοίνωση για Συνέλευση

Στην παρούσα συγκυρία, όπου δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς και πότε θα εξεταστούμε σε κάθε μάθημα είναι δεδομένο πως στο σύνολο των φοιτητ(ρι)ων δημιουργείται ανησυχία και προβληματισμός αναφορικά με την έκβαση του εξαμήνου. Απέναντι σε αυτήν την αβεβαιότητα ο Φοιτητικός Σύλλογος μπορεί και πρέπει να εκφράζει την απάντηση του. Προφανώς το ιδανικό είναι αυτό να γίνεται μέσα από την Γενική Συνέλευση, που είναι μια οριζόντια και ανοιχτή διαδικασία όπου όλοι οι φοιτητές μπορούν να συμμετέχουν. Ωστόσο σε αυτή τη συγκυρία της πανδημίας, όπου ο σύλλογος δεν μπορούσε να συνεδριάζει , το Δ.Σ. εξυπηρετούσε αυτόν ακριβώς τον σκοπό ως ένα όργανο που έχει προκύψει δημοκρατικά από τον Σύλλογο. 

Μας εγείρονται διάφοροι προβληματισμοί για το κατά πόσο μία Συνέλευση σε αυτή τη συγκυρία θα μπορεί όντως να είναι συμπεριληπτική, την στιγμή που ένα μεγάλο μέρος των φοιτητών βρίσκεται στην επαρχία και ένα άλλο μεγάλο μέρος ανήκει ή μένει μαζί με άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Ταυτόχρονα όσο ο κίνδυνος της πανδημίας παραμένει, είναι εξίσου κρίσιμο και το θέμα της ασφαλούς διεξαγωγής της. Για αυτούς τους λόγους, όπως αναφέραμε και στο Δ.Σ., ως πολιτική δύναμη δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε την διεξαγωγή της αυριανής Γ.Σ. και για αυτό δεν θα συμμετέχουμε με κάποιο πλαίσιο.

Ανακοίνωση για την εξεταστική

Παρά τις συνεχόμενες διαβεβαιώσεις του Υπουργείου για την επιτυχία της τηλεκπαίδευσης, με επικοινωνιακές εξαγγελίες πως κανένα εξάμηνο δεν θα χαθεί, δεν έχει μεριμνήσει με κανένα τρόπο ούτε για τη εκπαιδευτική διαδικασία ούτε για το τρόπο διεξαγωγής των εξεταστικών. Αντίθετα μεταφέρει τις ευθύνες στα Ιδρύματα και αυτά με τη σειρά τους στο κάθε Τμήμα ξεχωριστά.

Συγκεκριμένα στη σχολή μας, 1 μήνα πριν την έναρξη της εξεταστικής επικρατεί μια χαώδης κατάσταση όσον αφορά τους τρόπους εξέτασης, το πρόγραμμα και τη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου. Ενώ το μόνο βέβαιο είναι πως δε θα γίνει καμία δια ζώσης εξέταση, η απόφαση της Συνέλευσης Τμήματος Καθηγητών καθιστά τους διδάσκοντες υπεύθυνους για το τρόπο εξέτασης. Ωστόσο είναι απαράδεκτο να ανακοινώνεται ο τρόπος εξέτασης των μαθημάτων μέχρι και 2 εβδομάδες πριν την έναρξης της εξεταστικής, ενώ οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα έπρεπε ήδη να γνωρίζουν και το πρόγραμμα των εξετάσεων.

Ανάμεσα στους προτεινόμενους εναλλακτικούς τρόπους εξέτασης είναι και η προφορική. Μία εν γένει προφορική εξέταση σε όλη την ύλη στην δική μας σχολή είναι προβληματική λόγω της μορφής των μαθημάτων. Θα ήταν ωστόσο ρεαλιστικότερο να εξεταζόμασταν σε τμήματα της ύλης μέσω πχ εργασίας όπως ήδη γίνεται σε μαθήματα προγραμματισμού.

Μια άλλη πρόταση είναι η σύγχρονη ηλεκτρονική εξέταση στην οποία υπάρχει πάντα ο κίνδυνος φοιτητές να μην μπορέσουν να εξεταστούν εξαιτίας κακής σύνδεσης δικτύου ή λόγω έλλειψης εξοπλισμού. Για εμάς δεν είναι δυνατόν να αποκλειστούν φοιτητές και φοιτήτριες από την εξέταση για τους παραπάνω λόγους και απαιτούμε να μεριμνήσει το ίδρυμα γι’ αυτό μέσω εναλλακτικών τρόπων εξέτασης ή/και παροχή εξοπλισμού.

Η απόφαση της συνέλευσης τμήματος δεν αποτρέπει καθηγητές να επιλέξουν 3 και 4 διαφορετικούς τρόπους εξέτασης ταυτόχρονα, τη στιγμή που υπάρχει ήδη τεράστια επιβάρυνση σε εργασίες στα περισσότερα μαθήματα. Δεν είναι λογικό στο όνομα της διασφάλισης της αξιοπιστίας του τρόπου εξέτασης να επιβαρύνονται πολλαπλάσια οι φοιτήτ(ρι)ες.

Επίσης στο τμήμα προτάθηκε η δήλωση των φοιτητών <<υπεύθυνα>> για το αν θα θελήσουν όντως να εξεταστούν σε μαθήματα που έχουν εγγραφεί, για να γίνει μια εκτίμηση του αριθμού των εξεταζόμενων. Αν και ξεκαθαρίστηκε πως κάτι τέτοιο δεν θα είναι δεσμευτικό, είναι παράλογο οι φοιτητές να καλούνται να δηλώσουν αν θα εξεταστούν σε ένα μάθημα ,χωρίς να γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει αυτό.

Ως προς τον τρόπο αξιολόγησης με pass/fail, ακόμα και αν δίνεται η δυνατότητα απόκτησης βαθμού σε μεταγενέστερη εξεταστική, από την μία αυτό θα επιβαρύνει αρκετούς φοιτητές στο επόμενο έτος, ενώ από την άλλη δεν απευθύνεται στους τελειόφοιτους , οι οποίοι δεν θα συμμετέχουν σε επόμενη εξεταστική. Ταυτόχρονα πιθανόν αδικεί φοιτητές οι οποίοι σε πολλά μαθήματα αναγκάστηκαν να κάνουν πλήθος εργασιών αυτό το εξάμηνο. Για εμάς υπάρχουν τρόποι να εξασφαλίσουν οι καθηγητές μια αδιάβλητη και με ανθρώπινους όρους εξέταση που διασφαλίζει ότι οι φοιτητές έχουν επαρκή γνώση του αντικειμένου και άρα να βαθμολογήσουν με κανονική κλίμακα 0 – 10,όπως τα take home exams.

Απαιτούμε άμεση ανακοίνωση του τρόπου εξέτασης όλων των μαθημάτων!
Ισότιμη πρόσβαση για όλους/ες στην εξεταστική.
Ανθρώπινοι ρυθμοί εξέτασης χωρίς επιπρόσθετη επιβάρυνση των φοιτητ(ρι)ών με εργασίες

Όχι άλλο «αναβάθμιση» της παιδείας!

 Εν μέσω της πανδημίας, έχει γίνει ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση επέλεξε να καταθέσει στη βουλή πληθώρα αντιλαϊκών νομοσχεδίων με αφορμή την αδυναμία συλλογικής αντίδρασης. Η τακτική της αυτή δεν είναι καινούρια, αντίστοιχη «ευκαιρία» είχε αξιοποιήσει όταν μέσα στο καλοκαίρι, όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν, αποφάσισε να ψηφίσει την κατάργηση του ασύλου. Κατέθεσε λοιπόν ένα πλήρως αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία, την στιγμή που η εκπαιδευτική κοινότητα είχε εκφράσει εξ αρχής την αντίρρηση της σε αυτό. Αν και αυτό το νομοσχέδιο αφορά όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, έρχεται κυρίως να πλήξει τον χαρακτήρα του Λυκείου όπως τον ξέραμε.   

 Κινούμενη σε μια κατεύθυνση εντατικοποίησης του ρυθμού του σχολείου, μετατρέποντας το σε ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο, αυξάνει τον αριθμό των εξεταζόμενων μαθημάτων για την προαγωγή στην επόμενη τάξη ήδη από το γυμνάσιο, ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει την Τράπεζα Θεμάτων σε κάθε τάξη του Λυκείου. Τέτοια μέτρα είναι φυσικό να επηρεάσουν την καθημερινότητα των μαθητών δημιουργώντας τους ένα σοβαρό άγχος για την απόδοση τους στις συνεχόμενες εξετάσεις. Είναι προφανές πως ωθούν όλο και μεγαλύτερο μέρος των μαθητών στην παραπαιδεία, προκειμένου να ανταπεξέλθουν, ενώ ταυτόχρονα δυσκολεύουν όλο και περισσότερο μαθητές από ασθενέστερες οικονομικά οικογένειες, εντείνοντας έτσι τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση. 

 Επιπλέον, παρατηρείται μια τιμωρητική διάθεση στα μέτρα του νομοσχεδίου, αφού επαναφέρει την αναγραφή της διαγωγής και τις πενθήμερες αποβολές, μέτρα που δεν χρησιμεύουν ουσιαστικά πουθενά και που αποπνέουν έναν αέρα αυταρχισμού και συντηρητισμού στον εκπαιδευτικό χώρο. 

 Όλα αυτά σκιαγραφούν ένα Λύκειο αρκετά απρόσιτο για μεγάλη μερίδα μαθητών στρέφοντας τους αναπόφευκτα σε Τεχνικά Λύκεια. Ωστόσο, θεσπίζοντας παράλληλα ανώτατο όριο ηλικίας τα 17 έτη στα ΕΠΑΛ, ανοίγει το δρόμο στην ιδιωτική πρωτοβουλία (ΙΕΚ/ΚΕΚ) για να καλύψει το κενό. Γίνεται λοιπόν σαφές πως η δημόσια παιδεία είναι μόνο για όσους μπορούν να συμβαδίζουν με το εντατικοποιημένο της πρόγραμμα, διαγράφοντας κάθε δυνατότητα για μια δεύτερη ευκαιρία.  

 Η επίθεση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όμως συνεχίζεται με τον μέτρο της αξιολόγησης. Θέτοντας σε ισχύ αρχικά την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και σε δεύτερο χρόνο των εκπαιδευτικών , εγείρονται πολλοί προβληματισμοί. Αρχικά, σχολεία τα οποία είναι χρόνια υποχρηματοδοτούμενα θα αξιολογούνται με βάση τυπικά προσόντα μέσω αμφιλεγόμενων -για την αρμοδιότητά και την αμεροληψία τους- φορέων (βλ. δήμος), κατηγοριοποιώντας τα σχολεία σε α και β κατηγορίας αγνοώντας το βασικότερο τους πρόβλημα, την έλλειψη πόρων. 

 Έπειτα, η αξιολόγηση των καθηγητών χωρίς να έχουν προβλεφθεί δωρεάν επιμορφωτικά σεμινάρια πάνω στις δεξιότητες που θα κληθούν να αξιολογηθούν, μπορεί να οδηγήσει σε δική τους οικονομική επιβάρυνση προκειμένου να ανέβουν στα ratings της αξιολόγησης. Τέλος, το μέτρο αυτό έρχεται να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τους αναπληρωτές καθηγητές, όταν το ήδη υπάρχον σύστημα είναι ασφυκτικό για τον διορισμό τους, βαθμολογώντας τους αρνητικά αν για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να μετακινηθούν στην πόλη που δήλωσαν.. 

 Εκτός από τα μέτρα για την δευτεροβάθμια όμως η ΝΔ επέλεξε να περάσει μέσα στο νομοσχέδιο, μέτρα και για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μία τακτική που εφαρμόζει από την αρχή της χρονιάς και έχει ως μόνο στόχο την κάμψη των φοιτητικών  αντιδράσεων. 

 Πατώντας στο γνωστό πλέον μοτίβο, παιδεία μόνο για τους «άριστους», θέτει τεράστιους περιορισμούς στην διαδικασία των μετεγγραφών. Πλέον για να πάρει κανείς μετεγγραφή στη σχολή της επιλογής του, πρέπει να έχει απόκλιση  2.750 μόρια, αν όχι θα πρέπει να κάνει αίτηση για μία σχολή σχετική με το πεδίο του. Αυτό σημαίνει πως αρκετές/οί πρωτοετείς φοιτητ(ρι)ές θα χάνουν την δυνατότητα να σπουδάσουν στο αντικείμενο που επιθυμούν καθώς δεν θα έχουν την οικονομική δυνατότητα. Για να γίνει η φοιτητική ζωή αυτών των ατόμων ακόμα πιο δύσκολη και αβέβαιη , θεσπίζεται ένα καινούριο μέτρο το οποίο για τα οικονομικά κριτήρια των μετεγγραφέντων θα προσμετρούνται από το οικογενειακό εισόδημα των τριών τελευταίων χρόνων (π.χ. αν οι γονείς ενός υποψηφίου έμειναν άνεργοι μέσα στον προηγούμενο χρόνο το κριτήριο θα είναι ο μέσος όρος του οικογενειακού εισοδήματος των τριών τελευταίων χρόνων που μπορεί να εργάζονταν). 

 Επιπλέον το νομοσχέδιο κάνει λόγω για ίδρυση ξενόγλωσσων και θερινών τμημάτων σε που θα απευθύνεται κυρίως σε αλλοδαπούς φοιτητές στα πλαίσια της εξωστρέφειας. Ένα μέτρο που γεννά αρκετούς προβληματισμούς καθώς το πιθανότερο είναι αυτά τα τμήματα να λειτουργούν με δίδακτρα. Κάτι που αναδεικνύει για δεύτερη φορά την αναίρεση του άρθρου 16 από την τόσο «αξιοκρατική» κυβέρνηση. Η αντίληψη πως βασικές κοινωνικές ανάγκες , όπως η παιδεία, είναι εμπόρευμα, είναι από της κύριες της ΝΔ. Η παιδεία πρέπει να είναι δημόσια και δωρεάν για όλους, αλλιώς θα καταλήξει να είναι μία πανάκριβη πολυτέλεια για ελάχιστους.  

 Τέλος, ένα μέτρο που περιέχεται σε αυτό το νομοσχέδιο, είναι το ότι πλέον θα υπάρχει ενιαίο ψηφοδέλτιο πρυτάνεων-αντιπρυτάνεων στις διοικητικές εκλογές. Κάνει λόγο για αλλαγές  στο εκλεκτορικό σώμα, που πιθανόν σημαίνει εξαίρεση ορισμένων εργαζομένων. Προφανώς, στα πλαίσια του αυτοδιοικήτου του πανεπιστημίου θα πρέπει να έχουν λόγο και δικαίωμα ψήφου για την διοίκηση του ιδρύματος όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και όχι να αφορά ένα σώμα εκλεκτόρων-ειδημόνων. Όταν ήδη οι φοιτητές εξαιρούνται από αυτές τις εκλογές, το νέο νομοσχέδιο θα θέσει τις βάσεις για να γίνουν πιο αντιδημοκρατικές, εξαιρώντας κόσμο που εργάζεται εντός του πανεπιστημίου. 

 Το νέο αυτό νομοσχέδιο έρχεται στις ίδιες λογικές με τα προηγούμενα. Εντατικοποίηση, αριστεία, εξεταστικοκεντρικό σύστημα εκπαίδευσης, δημιουργία πανεπιστημίων για λίγους και ευκατάστατους. Βάλει σε τεράστιο βαθμό την πλειοψηφία των μαθητών και υποψηφίων φοιτητών οδηγώντας τους έτσι στα ιδιωτικά κολλέγια. Μετά τις δύσκολες καταστάσεις που βιώσαμε όλοι και όλες λόγω της πανδημίας, θα ξαναβγούμε στο δρόμο για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα.

Δεν θα δεχτούμε κανένα μέτρο, που εξυπηρετεί το ιδιωτικό κέρδος και στέκεται εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και τα όνειρά μας.

Οι ιδεοληψίες βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια και δωρεάν παιδεία

Ή αλλιώς πώς η κυβέρνηση είδε ένα από τα κυριότερα ιδεολογικά της δόγματα για εξίσωση δημόσιας και ιδωτικής παιδείας καθώς και περί αριστείας να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Όσοι παρακολοθούν στενά τις κυριότερες θέσεις της κυβερνώσας παράταξης αναφορικά με την παιδεία,αναμφίβολα θα έχουν πέσει μπροστά σε ομιλίες στελεχών της σε ιδιωτικά κολλέγια να διατυμπανίζουν ότι είναι ισάξια ή και καλύτερα με τα δημόσια. Ταυτόχρονα, πολύ δύσκολα θα έχουν αποφύγει τα δύο φετινά νομοθετήματα που δίνουν στους αποφοίτους των κολλεγίων τα ίδια δικαιώματα με αυτούς των δημοσίων, ενώ είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι έχουν ενημερωθεί για το επερχόμενο νομοσχέδιο που αναμένεται να θέσει ακόμη αυστηρότερα βαθμολογικά και εξεταστοκεντρικά όρια για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και συνεπώς να ωθήσει πολλά περισσότερα παιδιά στην παραπαιδεία και μετέπειτα σε ιδιωτικά κολλέγια.

Ακόμα και αν όλα αυτά τους είναι άγνωστα, αναμφίβολα θα έχουν ακούσει έστω και μία φορά κάποιον εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας να μιλάει για το brain drain, την αριστεία και την δήθεν ανάγκη ενίσχυσης των Ελλήνων επιστημόνων. Το χθεσινό δημοσίευμα, με εκατομμύρια να δίνονται από την κυβέρνηση σε 7 συγκεκριμένα ιδιωτικά ΚΕΚ, προκειμένου αυτά να εκπαιδεύσουν έναν ηλεκτρολόγο μηχανικό τι είναι η δισκέτα ή ποια είναι τα πιο δημοφιλή site στο ίντερνετ,.. πριν 12 χρόνια, αποδεικνύουν ότι μάλλον οι ωραίες κουβέντες περί αριστείας δεν ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ μία καλοστημένη προπαγάνδα για να ενισχυθούν τα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα προς τέρψην των νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών της κυβέρνησης και σε βάρος του επιστημονικού δυναμικού της χώρας.

Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης, η Νέα Δημοκρατία και η υπουργός παιδείας επιδόθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο σε αλλαγές στα Πανεπιστήμια. Μία από τις πτυχές αυτών των αλλαγών υπήρξαν και η αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων.  Η κυβέρνηση δηλαδή πίστεψε, ότι ένας ιδιώτης με αντικειμενικό στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους του, θα παρείχε την ίδια ποιότητα εκπαίδευσης και επιστημονικής κατάρτισης με ένα δημόσιο πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα πίστεψε ότι τα ιδιωτικά κολλέγια θα αποτελούσαν παράγοντα υγειούς συναγωνισμού καθώς και ανάπτυξης της γνώσης και έρευνας. Τα χθεσινά δημοσιεύματα δεν είναι μόνο αστεία. Είναι απόδειξη του πόσο κρίσιμες και επιζήμιες μπορούν να αποδειχτούν οι ιδεοληψίες σε κομβικούς τομείς όπως η παιδεία. Η κυβέρνηση δηλαδή, τη στιγμή που στη χώρα δρουν εκπαιδευτικά ιδρύματα υψηλού επιπέδου, έκρινε κατάλληλα για την επιμόρφωση επιστημόνων, όχι αυτά αλλά κάποια ιδιωιτικά εκπαιδευτικά κέντρα που μετρώνται στα δάκτυλα των χεριών και τα χρηματοδότησε αδρά. Τη στιγμή που τα δημόσια πανεπιστήμια έχουν τις δυνατότητες να προσφέρουν διαδικτυακά μαθήματα, και η υπουργός τα επιβραβεύει στα λόγια γι αυτό, στην πράξη μοιράζει χρήματα κατά κύριο λόγο σε ιδιωτικά ιδρύματα για να τους καταρτίσουν στα “ελικικα ” και να τους λένε να αφήσουν το βράδυ ανοιχτό τον υπολογιστή για να φαίνεται ότι έγινε μάθημα.

Όσον αφορά τους ερευνητές και τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται επιστημονικά στην Ελλάδα, ήταν σχεδόν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα κουράζονταν από τις ωραίες κουβέντες περί αριστείας που θα άκουγαν και σε μία ομιλία ted και τις κατά καιρούς δεσμεύσεις . Όσοι δηλαδή τις πίστεψαν κάποτε… Διότι μετά και το χθεσινό δημοσίευμα είναι αρκετά φανερό και στον πλέον δύσπιστο ότι αν η κυβέρνηση ήθελε έμπρακτα να στηρίξει τους ερευνητές θα είχε χρηματοδοτήσει καιρό τώρα τα πανεπιστήμια της χώρας όπου δρουν πολλοί ερευνητές και παράγουν έργο, ανάμεσα σε άλλα σωτήριο για την πανδημία βλέπε BIOSIM και όπου υπάρχουν δυνατότητες για προγράμματα κατάρτισης παρόμοια με αυτά των ξένων πανεπιστημίων, ενώ θα ενέτασσε τους επιστήμονες στο επίδομα των 800 ευρώ που και αυτά είναι πολύ αμφίβολο αν επαρκούν. Η κυβέρνηση είναι αναγκαίο να ξεφύγει απο ιδεοληψίες που φράζουν την αριστεία στο ποιος παίρνει την σημαία στο Δημοτικό, ποιος αργότερα το απουσιολόγιο και επαίνους καθώς και συνεχόμενες εξετάσεις από τις οποίες τα παιδιά θυμούνται ένα μικρό ποσοστό γνώσεων. Αν θέλει έμπρακτα να στηρίξει το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, θα πρέπει να σταματήσει να καπηλεύεται το πάθος κάποιων ανθρώπων να κατανοήσουν τον κόσμο και να τον αλλάξουν προσφέροντας κοινωνικό έργο ο καθένας από το μετερίζι του, προκειμένου να πρoωθήσει τις ιδεοληψίες της σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης καθώς και για να χρηματοδοτήσει ιδιωτικά ΚΕΚ.

Μπροστά στο αβέβαιο μέλλον μετά το κόπασμα της πανδημίας είναι αναγκαίο να προτάξουμε ορισμένα από τα διδάγματα αυτής της δύσκολης περιόδου. Μπροστά στα χιλιοακουσμένα για ισότιμη κατανομή του βάρους της κρίσης και για έκτατες εργασιακές μεταρρυθμίσεις που οι εισηγητές τους λένε ότι δε θα εξαφανιστούν τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκαν, είναι αναγκαίο να προτάξουμε μία κοινωνία δικαιότερη και ανθρωπινότερη. Μια κοινωνία προσανατολισμένη στον άνθρωπο και όχι στο κέρδος, από την παιδεία και την υγεία μέχρι την έρευνα. Kαι αν σας πουν ότι αυτά είναι “όνειρα θερινής νυκτός» και δεν υπάρχουν κοινωνίες χωρίς ανισότητες και χωρίς το αόρατο χέρι που μπορεί να αξιότερος διαχειριστής κρίσιμων τομέων όπως η υγεία και η παιδεία, μπορείτε να απαντήσετε “μετζή του νεουκτη” ή “ σκοιλ ελικικου”. Και θα καταλάβει…..

Η έμφυλη βία δολοφονεί

«Η αναγκαστική συγκατοίκηση τρέλανε τον φοιτητή ιατρικής» γράφει ο τίτλος της Ελληνικής εφημερίδας που κυκλοφορησε χτες.

Δεν είναι πρωτόγνωρο το φαινόμενο όπου τα ΜΜΕ προσπαθούν μανιωδώς να ξεπλύνουν τους δράστες γυναικοκτονιών που μέχρι τώρα τις βάπτιζαν «έγκλημα πάθους» ή «οικογενειακή τραγωδία», ενώ τώρα είδαμε πως έφταιγε ο εγκλεισμός που τρέλανε τον 27 χρονο Ιταλό οδοντίατρο και σκότωσε την 26χρονη σύντροφό του. 

Ο << αόρατος εχθρός>> που τόσο πολύ απασχολεί τη δημόσια σφαίρα γεννάει και <<αόρατα προβλήματα>>, αόρατα επειδή αυτή την στιγμή, από πλευράς κράτους τηρείται εγκληματική σιωπή.

Η αναγκαστική παραμονή στο σπίτι για κάποια άτομα είναι κάθε άλλο παρά ασφαλής.Ο περιορισμός δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ενδοοικογενειακή βία. Οι γυναίκες περιορίζονται στο σπίτι με τον κακοποιό τους, σε συνεχή σχέση μαζί του, ενώ η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να πάρει και άλλες μορφές, όπως αυτή του καταπιεστικού γονέα που δεν αποδέχεται τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου του γιου ή της κόρης. 

Στην Ελλάδα όπως και παγκοσμίως, η επιβολή του κατ’ οίκον περιορισμού έχει αυξήσει δραματικά τις καταγγελίες έμφυλης βίας , ενώ ενδεικτικό είναι πως μόνο την Παρασκευή 28/3 στα επείγοντα του Γενικού Κρατικού Νίκαιας έφθασαν 40 περιστατικά, τα 5 ενδοοικογενειακής βίας, ενώ πριν ήταν δύο στα 200, ενώ ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Γιατί, αν για τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας η καταγγελία είναι μία φορά δύσκολη υπό <<κανονικές>> συνθήκες , ο εγκλεισμός σχεδόν αποκλείει τη δυνατότητα πρόσβασης και αναζήτησης βοήθειας από τους αρμόδιους φορείς.

Για αυτόν τον λόγο είναι πολύ σημαντικό όλοι να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας, καταγγέλοντας όποιο περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας γνωρίζουμε .Να μην αφήσουμε κανέναν και καμία να αναγκάζονται να μένουν έγκλειστοι/ες με τον κακοποιό τους!

Έμφυλη βία: 15900
Στήριξη ΛΟΑΤΚΙ+ : 11528
Κατάθλιψη: 1034

Μένουμε σπίτι λοιπόν… και για όσους δεν έχουν;

Για όσ@ς το σπίτι έγινε ένα πολυπληθές αντίσκοινο σε ένα κλειστό κέντρο συγκέντρωσης;
Για όσ@ς σπίτι έγινε η περιπλάνηση, το κυνήγι; Τα περιφρονητικά βλέμματα και το τυφλό μίσος, η βία και η περιθωριοποίηση. Η αντιμετώπιση τους ως εισβολείς.

Για τ@ς κυνηγημέν@ς αυτού του κόσμου, το μένουμε σπίτι σημαίνει εγκλεισμός στις απάνθρωπες και υγειονομικά επικίνδυνες -πολύ πριν την πανδημία- συνθήκες της Μόριας και κάθε hot spot. 

Ενώ η κυβέρνηση μλάει διαρκώς για συνθήκες πολέμου με τον ιό, η Διεθνής Αμνηστία κάνει έκκληση για να μεταφέρει ο Πρωθυπουργος με ασφάλεια τους ανθρώπους από τα νησιά σε κατάλληλους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική Ελλάδα , να διασφαλίσει ότι οι καταυλισμοί θα έχουν επαρκές ιατρικό προσωπικό, υπηρεσίες και τρεχούμενο νερό, ενώ θα γίνεται απολύμανση των χώρων και έγκαιρη συλλογή και απομάκρυνση των απορριμμάτων. 

Τα 23 νέα κρούσματα στο camp της Ριτσώνας δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην κυβέρνηση να συνεχίσει στη ρατσιστική ρητορία των αντικινήτρων και των κλειστών στρατοπέδων. Οφείλει ειδικά τώρα, να σταθεί με πραγματική αλληλεγγύη απέναντι στους κατατρεγμένους. Η αποσυμφόρηση ,η απολύμανση και καθημερινή καθαριότητα των δομών, τα δωρεάν προληπτικά τεστ, η δωρεάν και καθολική υγειονομική περίθαλψη δεν θα έπρεπε να είναι ζητήματα πολιτικών αποφάσεων αλλά ζητήματα στοιχειώδους ανθρωπισμού. Ζητήματα που ήδη πολύ πριν την πανδημία δεν θα έπρεπε καν να συζητώνται, αλλά να είναι απτή πραγματικότητα για όσους ανθρώπους καταφεύουν για βοήθεια στη χώρα μας.

Δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας για όλους! Το σύνθημα που πρέπει να γίνει πράξη

Κανείς δεν θα περίμενε, τρεις μήνες πριν, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα παγκοσμίως του νέου κορωνοϊού COVID-19, ότι η καθημερινότητά μας θα άλλαζε τόσο ριζικά. Η μεγάλη εξάπλωση που γνώρισε ο ιός αρχικά στην γειτονική Ιταλία, αλλά και οι τεράστιες απώλειες που σημειώθηκαν εκεί, οδήγησε πολλές χώρες στην λήψη μέτρων πρόληψης, με αποκορύφωμα την απαγόρευση της κυκλοφορίας που εφαρμόζεται και στην χώρα μας από τις 23 Μαρτίου.

 Μια τέτοια απόφαση προφανώς στοχεύει στον περιορισμό της γρήγορης εξάπλωσης του ιού, θέλοντας  να προλάβει καταστάσει όπως της Ισπανίας και τη Ιταλίας , ώστε με κάθε τρόπο να μπορέσει το αποδυναμωμένο από τα χρόνια των πολιτικών της λιτότητας και των μνημονίων σύστημα υγείας να ανταποκριθεί.

 Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) , παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και των ΜΜΕ,  κάθε άλλο παρά έτοιμο είναι να αντιμετωπίσει μια υγειονομική κρίση τέτοιου βαθμού. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο αν κοιτάξουμε για λίγο τα δεδομένα. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή λειτουργούν 557 Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), , όταν από τα Ευρωπαϊκά standards προβλέπονται 3500! Ενδεικτικό της κατάστασης που βρίσκεται το ΕΣΥ είναι επίσης το γεγονός ότι από το 2013 έχουν κλείσει 10 νοσοκομεία σε όλη τη χώρα ενώ οι ελλείψεις σε επίπεδο γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού εκτιμώνται στις 4000, ενώ πολλοί γιατροί διαμαρτύρονται για την έλλειψη του απαραίτητου ιατρικού εξοπλισμού, μάσκες και στολές, που επί της ουσίας θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους. 

 Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση  καλεί τον καθένα να αναλάβει την ατομική  ευθύνη να παραμείνει στο σπίτι του για να μπορέσουμε όλοι να παίξουμε σημαντικό ρόλο στον περιορισμό του ιού φαίνεται να παραβλέπει την δική της ευθύνη, το ρόλο που έπαιξαν  οι πολιτικές που ακολουθούσε τόσα χρόνια και αποδυνάμωσαν σε τέτοιο βαθμό το σύστημα υγείας.

  Η πολιτική ηγεσία που υμνούσε τις περικοπές και τις απολύσεις στο δημόσιο σύστημα υγείας, στελέχη της οποίας αγανακτούσαν στα ΜΜΕ με τα δημόσια νοσοκομεία και ζητούσαν την κατεδάφισή τους, εξυμνώντας τα ιδιωτικά, σήμερα εγκωμιάζουν το εθνικό σύστημα υγείας που θα μας προστατέψει από την κρίση. Σήμερα βγαίνουν να ζητήσουν από τον κόσμο να βγει στα μπαλκόνια να χειροκροτήσει τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό , τους ήρωες της πρώτης γραμμής στη μάχη με τον κορονοϊό , ήρωες που πριν λίγα χρόνια με χαρά  τους θεωρούσαν περιττούς και φοβόντουσαν μην και κάποιος άλλος πάρει την δόξα της απόλυσης τους.

Επιπλέον ,εργαζόμενοι που στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με απολύσεις και αβέβαιο εργασιακό μέλλον, σηκώνουν σήμερα όλο το βάρος της κρίσης, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία τους. Γιατροί και νοσηλευτές στα δημόσια νοσοκομεία, υπάλληλοι σουπερ μαρκετ, αγρότες, υπάλληλοι σε εργοστάσια και πολλοί άλλοι συνεχίζουν να εργάζονται, μέσα σε ένα τουλάχιστον αβέβαιο εργασιακό περιβάλλον και σε συνθήκες που δεν έχουν ξαναζήσει με μεγάλη πιθανότητα και αυτοί να νοσήσουν. Και αντί αυτό να αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα για ένα νέο εργασιακό περιβάλλον με επίκεντρο τον εργαζόμενο, η κυβέρνηση μιλάει για μερική απασχόληση και μειώσεις μισθών ως και 50% και δεν αντιδρά όταν η Swissport απολύει 300 άτομα με sms. Με άλλα λόγια τους ανθρώπους που κρατούν όρθια την κοινωνία,που πιθανόν να είναι για μία ακόμα φορά θύματα της επικείμενης οικονομικής κρίσης.

Η αναγκαία απάντηση.

Όταν οι ειδήσεις μιλούν για συνανθρώπους μας που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του κορωνοϊού ενώ  δεν γνώριζαν ότι έφεραν την ασθένεια και συνεπώς δεν έλαβαν την κατάλληλη περίθαλψη, δε θα έπρεπε να αφήνει κανένα περιθώριο δισταγμού στην κυβέρνηση να επιτάξει ιδιωτικές κλινικές και τεστ καθώς και να προβεί σε κάθε απαραίτητη ενέργεια προκειμένου να προμηθευτεί μαζικά τεστ. Είναι αναγκαίο ακόμη να προστατέψει στην πράξη τους εργαζομένους που απολύονται και να αποσύρει κάθε σκέψη για περικοπές μισθών και μειωμένη απασχόληση.

Ταυτόχρονα η πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση, αποδεικνύει για εμάς τον αποφασιστικό ρόλο που μπορούν να παίξουν τα Πανεπιστήμια στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Ήδη το ΕΜΠ προέβη σε μία διεθνώς αναγνωρισμένη,χαρτογράφηση των κρουσμάτων κορωνοϊού, ενώ διαρκώς ακούμε για μικρά ερευνητικά έργα που δίνουν λύση σε προβλήματα αυτής της κρίσης. Όλα αυτά για εμάς δείχνουν ότι όταν ο εξοπλισμός, η τεχνογνωσία και συνολικότερα το επιστημονικό δυναμικό των ιδρυμάτων μας τίθενται στην πρώτη γραμμή για τις κοινωνικές ανάγκες μπορούν να δώσουν άμεσες και καινοτόμες λύσεις σε επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι.Η πάντα επίκαιρη συζήτηση ωστόσο για το πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε δεν μπορεί να αφήσει στην άκρη το κρισιμότερο ζήτημα το σύστημα υγείας που διεκδικούμε. 

Για εμάς, το υγειονομικό σύστημα της επόμενης ημέρας δε δύναται να μιλάει για πλεονάζοντες γιατρούς, κλινικές και νοσοκομεία. Το υγειονομικό σύστημα της επόμενης ημέρας δε δύναται να στερείται υλικού και ανθρώπινου δυναμικού για όλες τις ανάγκες του. Οι ιθύνοντες αυτής της κατάστασης, αντί να υπερηφανεύονται για τις απολύσεις τους θα πρέπει να φροντίσουν το υγειονομικό σύστημα να ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε κρίση,να φροντίσουν να μην υπάρχει πουθενά απροστάτευτος άρρωστος άνθρωπος. Ένα υγειονομικό σύστημα  που δεν θα το βλέπουν οι ιθύνοντες του ως προιον αλλά ως την πανανθρώπινη πράξη της βοήθειας και της αλληλεγγύη!. 

Η δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια ούτε να μείνει σύνθημα!

Πρέπει να είναι θεσμικά και πρακτικά κατοχυρωμένη για κάθε άνθρωπο. Ένα τέτοιο υγειονομικό σύστημα το βλέπουμε μόνο πλάι σε ένα πανεπιστήμιο που το τροφοδοτεί διαρκώς με εφευρέσεις και το οποίο ερευνά γι αυτό καθώς και για κάθε άλλη κοινωνική ανάγκη. Ένα τέτοιο υγειονομικό σύστημα το βλέπουμε μόνο πλάι σε μία κοινωνία που προστατεύει τον εργαζόμενο σε κάθε οικονομική κρίση. Πλάι σε σχέσεις αλληλεγγύης και πραγματικής συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων και των χωρών όπως η αποστολή γιατρών από την Κούβα και όχι ανταγωνισμού και κέρδους.  

Και θα το δούμε στην κοινωνία όπου “η ζωή ενός ανθρώπου έχει μεγαλύτερη αξία από τον πλούτο όλου του κόσμου” !

Απεργία στο σπίτι, απεργία στη δουλειά!

Εν έτει 2020 και παρά την θεσμική κατοχύρωση της ισότητας των φύλων, η πραγματικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο απέχει κατά πολύ.  Στους χώρους εργασίας, στις σχολές, στο σπίτι, στον δρόμο, οι πολλαπλές μορφές έμφυλης βίας και καταπίεσης συνεχίζουν να αναπαράγονται. Όταν ακόμη και σήμερα οι γυναίκες είναι χαμηλότερα αμοιβώμενες από τους άντρες συναδέλφους τους, όταν τα περιστατικά παρενόχλησης και έμφυλης βίας αντιμετοπίζονται ως ένα ιδιωτικό ζήτημα ή ως μία «κακή στιγμή», όταν πολλές γυναίκες και άτομα της λοατκι κοινότητας αποφεύγουν να καταγγείλουν τον βιασμό τους και την κακοποίση που βιώνουν, υπο τον φόβο της στοχοποίησης, είναι φανερό πως υπάρχουν πολλά ακόμα να διεκδικήσουμε.

Ήδη τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα μετράμε 12 γυναικοκτονίες, φόνους που κάμια σχέση δεν έχουν με πάθος ή αγάπη όπως ευαγγελίζονται τα ΜΜΕ αλλά με την βαθιά ριζομένη αντίληψη πως η γυναίκα αποτελεί ιδιοκτησία κάποιου. Φόνους που παρεμένουν ατιμώρητοι. Φόνους με τους θύτες να βρίσκονται να γελάνε έξω από το δικαστήριο όπως είδαμε με τους βιαστές-δολοφόνους της Ελένης Τοπαλούδη, ενώ συνεχίζουμε να ακούμε ερωτήσεις για το τι φόραγε ή αν προκαλούσε.

Ταυτόχρονα, σε μία βαθιά συντηρητική κοινωνία όπου οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους καλά κρατούν, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των σωμάτων μας παρουσιάζεται ως δευτερεύον. Με αφορμή την καμπάνια που είδαμε πρόσφατα στο μετρό κατά των αμβλώσεων, δεν άργησε να στηθεί –για άλλη μια φορά- στο δημόσιο διάλογο ένα συντηρητικό αφήγημα περί της ανάγκης για αναπαραγωγή του έθνους, ποινικοποιώντας το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της και τη ζωή της.

Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας εγκολπώσει όλο αυτό το συντηρητικό αφήγημα, έρχεται να υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο τις ζωές μας καταργώντας κατακτήσεις χρόνων των εργαζομένων και των γυναικών. Από την καταψήφιση της αναθεώρησης του του Συντάγματος, για την απαγόρευση στις διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα και το φύλο μέχρι τις ανεξέλγκτες σεξιστικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής μας βρίσκουν απεναντί τους!

Για εμάς λοιπόν η 8η Μάρτη δεν είναι ημέρα γιορτής. Είναι ημέρα αγώνα! Σίγουρα όχι η μόνη. Είναι η μέρα που τα γυναικεία κινήματα συναντιούνται στο δρόμο!

Την Κυριακή 8 Μάρτη στις 12 στην πλατεία κλαυθμώνος αγωνιζόμαστε απέναντι στην πατριαρχία και τον σεξισμό. Αγωνιζόμαστε για τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, για τις εργαζόμενες, για τις φοιτήτριες, για της μητέρες. Για όλες εμάς που βιώνουμε καταπίεση στο σπίτι, στη δουλειά, στις σχολές.