Υπάρχουν τόσοι δρόμοι… όσοι οι αγώνες μας ανοίγουν

Σε όλους όσους “ζήσαμε” το δημοψήφισμα εκείνο τον “επεισοδιακό” Ιούνιο του προηγούμενου καλοκαιριού υπάρχουν κάποιες στιγμές που χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη μας. Θα θυμόμαστε όλοι το γεγονός ότι, φίλοι, συγγενείς, μικροί ή μεγάλοι, κόσμος που στο παρελθόν προτιμούσε να διατηρεί μια απόσταση από τα πολιτικά ζητήματα, συζητούσαν και άνοιγαν την κουβέντα, γύρω από το επίδικο του δημοψηφίσματος. Η αποδοκιμασία του ελληνικού λαού προς την λιτότητα, την εξαθλίωση, την φτώχεια, τους εκβιασμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, τις μνημονιακές πολιτικές, εκφράστηκε στο εκκωφαντικό 62% “ΟΧΙ” του δημοψηφίσματος και στο 85% “ΟΧΙ” της νεολαίας απέναντι σε νέα μέτρα. Μεγάλο μέρος του κόσμου στήριξε το “ΟΧΙ” παρά το ανοιχτό ενδεχόμενο ρήξης με τους δανειστές, παρά τις ουρές στα ΑΤΜ και παρά τη καταστροφολογία των ΜΜΕ και όλων των υποστηρικτών των μνημονίων. Η συνέχεια, βέβαια, γνωστή, με το “ΟΧΙ” να μετατρέπεται σε “ΝΑΙ” κι την κυβέρνηση να υπογράφει το 3ο και σκληρότερο μνημόνιο, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενών της, αποδεικνύοντας ότι η λογική “ούτε ρήξη ούτε υποταγή” καταλήγει μαθηματικά στην πλήρη υποταγή και υλοποίηση κάθε επιταγής των δανειστών.

Η υλοποίηση μάλιστα του μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν διαφοροποιήθηκε σε τίποτα από όλους τους προηγούμενους, γεγονός που επισφραγίστηκε με την κατάρρευση του “παράλληλου προγράμματος”. Η πορεία αυτή επιβεβαιώνεται και σήμερα με την προώθηση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου που διαλύει την κοινωνική ασφάλιση (αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, αύξηση ορίου σύνταξης, μείωση συντάξεων μεταξύ άλλων). Ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ακόμα και οι χειρότεροι εμπνευστές της λιτότητας εντός και εκτός Ελλάδας δεν θα περίμεναν ποτέ να “περάσουν”. Την ίδια ώρα στην προσφυγική κρίση που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη η κυβέρνηση συμβαδίζει με την κατεύθυνση μιας Ευρώπης Φρούριο, με την επικύρωση της συμφωνίας ΕΕ- Τουρκίας, που θα αντιμετωπίζει σαν αναλώσιμους τους πρόσφυγες και θα τους απελαύνει όποτε δεν τους χρειάζεται. Hotspot και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών με απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης είναι η φιλοξενία της “αριστερής” κυβέρνησης προς τους πρόσφυγες. Όλα αυτά συμβαίνουν πάντα υπό το συνεχές της ανεργίας, της μετανάστευσης των νέων, των απαράδεκτων εργασιακών συνθηκών, το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας και στα οποία έρχονται να προστεθούν οι πλειστηριασμοί ακόμα και της πρώτης κατοικίας.

Ο χώρος του πανεπιστημίου δεν έμεινε προφανώς αλώβητος. Η υποχρηματοδότηση εντείνεται και οι σχολές υπολειτουργούν. Χαρακτηριστικές οι φωνές που μιλούν για την επιβολή διδάκτρων(πρύτανης ΑΠΘ) ή την αντικατάσταση του συγγράμματος από ηλεκτρονικά βιβλία(πρόταση του προέδρου του “εθνικού διαλόγου” για την παιδεία) ως τρόπο επίλυσης του ζητήματος της χρηματοδότησης. Το Υπουργείο Παιδείας προετοιμάζει επίσης ένα νόμο για την παιδεία που θα έρθει να εφαρμόσει ότι δεν εφάρμοσε ο νόμος-έκτρωμα της Διαμαντοπούλου πριν λίγα χρόνια. Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η πλήρης υποτίμηση των πτυχίων μας, η ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και δηλώνεται δημόσια από στελέχη του υπουργείου ότι θα υπάρξει νέο σχέδιο Αθηνά άμεσα, δηλαδή συγχωνεύσεις/ κλεισίματα σχολών που θα ακουμπήσουν τις σχολές που δεν “έφτασε” το προηγούμενο.

Όλα τα παραπάνω γεγονότα δημιούργησαν ένα σοκ στην αριστερά και την κοινωνία γενικότερα με τον κόσμο να δείχνει μουδιασμένος και σημαντικό κομμάτι του οδηγείται στην απάθεια απέναντι στην όξυνση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Συγκεκριμένα, στο χώρο του πανεπιστημίου, αυτό είναι ακόμα πιο εμφανές με άμαζες συνελεύσεις και αδυναμία για αρκετούς να πιστέψουν ότι η συλλογική δράση μέσα στη σχολή μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Υπό το βάρος και της οικονομικής κρίσης και της αβεβαιότητας για το μέλλον που εντείνεται τα τελευταία χρόνια υπάρχει η πίεση να ακολουθήσουμε τον ατομικό δρόμο, να νιώσουμε “περαστικοί” από το πανεπιστήμιο και να αδυνατούμε να ασχοληθούμε με οτιδήποτε “κοινό” ή έξω από τις φοιτητικές μας υποχρεώσεις σε έναν ιδιότυπο “αγώνα δρόμου” για το πτυχίο, με την επιλογή της μετανάστευσης να τείνει να γίνει κανόνας. Έτσι βέβαια υποβαθμίζεται συνεχώς ο ρόλος της φοιτητικής νεολαίας στη δημιουργία εξελίξεων και αντιστάσεων με το φοιτητικό κίνημα να είναι κατώτερο των περιστάσεων στη σημερινή συγκυρία.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες απέναντι στο ασφαλιστικό, καθώς και το μεγαλειώδες κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες δείχνουν τη διαθεσιμότητα του λαού και της νεολαίας να αμφισβητήσει το μονόδρομο που του πλασάρουν. Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει λοιπόν, είναι το πως θα σπάσουμε την απογοήτευση που έχει σκεπάσει τις ζωές μας και το πως όλο το ρεύμα αμφισβήτησης του περσινού καλοκαιριού θα ξαναβρεί έκφραση και ελπίδα στο σήμερα.

Δεν κλείνουμε τα μάτια…

Σε αυτό το πλαίσιο, ήταν και είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η μέγιστη συσπείρωση αγωνιστών και δυνάμεων που θα συγκρούεται με τις λογικές που ρίζωσαν με το μνημόνιο, με τις πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ, θα δημιουργεί αντιστάσεις στις σχολές μας από το “μικρότερο” μέχρι το “μεγαλύτερο” ζήτημα, θα φιλοδοξεί να εκφράσει ένα σύγχρονο ρεύμα αμφισβήτησης και θα παλεύει για την αγωνιστική ανασυγκρότηση των Φοιτητικών Συλλόγων. Ήταν και είναι περισσότερο αναγκαίος από ποτέ για την φοιτητική αριστερά ο βαθύτερος αναστοχασμός, η αυτοκριτική, το προχώρημα των καθημερινών πρακτικών, η υπέρβαση παθογενειών και το πρόταγμα μιας σύγχρονης κουλτούρας για την νεολαία κόντρα στα κυρίαρχα πρότυπα.

Σε όλη αυτή την κατάσταση τα δύο αριστερά σχήματα της σχολής ΑΝΑΦΗ και ΑΣΥΜΜΕΤΡΙΑ κάναμε το προηγούμενο διάστημα κοινές συζητήσεις, όπου με συμφωνίες και διαφωνίες καταλήξαμε ότι υπάρχει αυτός ο κοινός τόπος σε σχέση με τα σημαντικά επίδικα της περιόδου, που όχι απλά μας επιτρέπει αλλά μας οδηγεί με λογική αναγκαιότητα στη περαιτέρω συνεργασία, ώστε να μπορούμε να δίνουμε από κοινού νέες αποτελεσματικότερες απαντήσεις στα νέα αναβαθμισμένα ερωτήματα της συγκυρίας σήμερα. Μια συνεργασία που θα εμβαθύνει τις μέχρι τώρα στενές πολιτικές σχέσεις των δύο συλλογικοτήτων που εκφράζονταν ήδη από τα κοινά αγωνιστικά πλαίσια στις Γενικές Συνελεύσεις τα προηγούμενα χρόνια, μέχρι τις καθημερινές μάχες που δώσαμε μαζί. Μια συνεργασία που θα αποκρυσταλλώνεται και στην κοινή εκλογική κάθοδο στις φοιτητικές εκλογές του συλλόγου μας στις 18 Μάη, αλλά ακόμα σημαντικότερο στην περαιτέρω ενοποιητική διαδικασία που θα ακολουθήσουμε από τις 19 Μάη και έπειτα. Αυτή η κίνησή μας θέλουμε και ελπίζουμε να στηριχτεί από όλους τους ανένταχτους αγωνιστές της σχολής, από όλους τους φοιτητές που νιώθουν την ανάγκη της αμφισβήτησης κάθε κυρίαρχης λογικής και έχουν τη διάθεση να αποτελέσουν οι ίδιοι τη μαγιά για το νέο που χτίζεται.

Προχωράμε μαζί για να δώσουμε απάντηση …

  •  στη λογική του “όλοι ίδιοι είναι”
  •  στην απογοήτευση και τη λογική του ότι “οι αγώνες είναι καταδικασμένοι, δεν νικάνε”
  • στον κατακερματισμό, σε λογικές “μοναδικής αλήθειας” και κομματικών μαγαζιών
  • στην απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και των αγωνιστικών πρακτικών μέσα και έξω από τη σχολή.
  • σε όλες τις πρώην και νυν καθεστωτικές παρατάξεις και τα συντηρητικά δήθεν ανεξάρτητα παραρτήματα τους.

Προχωράμε μαζί για να δώσουμε απάντηση σε όλους αυτούς που νόμιζαν ότι ξεμπέρδεψαν μαζί μας, ότι η γενιά μας ξόφλησε. Δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ μια χαμένη γενιά. Με τους αγώνες μας θα χτίσουμε το μέλλον μας πάνω στα συντρίμμια του σήμερα!

Συμμετέχουμε όλοι στις φοιτητικές εκλογές στις 18 Μάη, στηρίζουμε- ψηφίζουμε το ενωτικό ψηφοδέλτιο των ΑΝΑΦΗ και της Ασυμμε3.

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΔΕ ΧΑΡΑΧΤΗΚΕ ΑΚΟΜΗ!

 

screenshot.63

Πάλι τα ίδια ή μήπως όχι ;

 

Μια φανταστική συζήτηση με αφορμή(και όχι αιτία) τις φοιτητικές εκλογές!

  • Γιατί να συμμετέχω στις (φετινές) φοιτητικές εκλογές;

Γιατί:

-Όταν οι σπουδές μας διαρκώς υποβαθμίζονται με μείωση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων μας, με εξίσωση των πτυχίων μας με τριετή, αμφιβόλου ποιότητας, προγράμματα σπουδών του εξωτερικού ή ιδιωτικών κολλεγίων, με απολύσεις  εργαζομένων απαραίτητων για την λειτουργία των σχολών…

-Όταν η κοινωνία βυθίζεται στην εξαθλίωση με τεράστια ποσοστά ανεργίας, με όλο και αυξανόμενη μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, με κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, με ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, με μετατροπή κάθε αγαθού σε εμπόρευμα…

-Όταν συρρικνώνεται η δημοκρατία και εντείνεται μέρα με τη μέρα ο αυταρχισμός με διατήρηση της ακραίας καταστολής ενάντια σε κάθε μορφή αντίδραση, όταν ψηφίζεται το 3ο μνημόνιο για να «βγούμε στην ανάπτυξη» και ψηφίζεται το (αντι-)ασφαλιστικό νομοσχέδιο που υποθηκεύεται το μέλλον όλης της κοινωνίας και κυρίως της νεολαίας…

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΜΕΤΟΧΟΣ!!

  • Καλό το κήρυγμα, αλλά τι μπορεί να βγει από αυτό το πανηγυράκι (νοθείες, εκλογικοί μηχανισμοί, ψηφοθηρία από παρατάξεις κ.α.) των φοιτητικών εκλογών;

-Η αποχή σου είναι πολύ χρήσιμη για όλους εκείνους που θέλουν αδύναμους φοιτητικούς συλλόγους με απονεκρωμένες συλλογικές διαδικασίες και το μόνο που τους νοιάζει είναι να διατηρήσουν τα εκλογικά τους μαγαζάκια(ΔΑΠ, ΠΑΣΠ)

-Ο μόνος τρόπος για να αλλάξουν οι συλλογικές διαδικασίες είναι να συμμετέχεις σε αυτές και να αγωνίζεσαι ενάντια σε δυνάμεις που επιδιώκουν(και πετυχαίνουν) τον εκφυλισμό τους.

-Η ψήφος στην αριστερά και στα ριζοσπαστικά κομμάτια των φοιτητικών συλλόγων σημαίνει ότι συλλογικά συζητάμε και αποφασίζουμε για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας, σπάμε τη λογική του ατομικού δρόμου και δεν περιμένουμε από κανέναν έτοιμες λύσεις.

  •  Και πες ότι έρχομαι να ψηφίσω, γιατί να στηρίξω Ασυμμετρία-Αριστερή Ενότητα;

Η Ασυμμετρία είναι ένα φοιτητικό σχήμα που συμμετέχει στην Αριστερή Ενότητα. Η Αριστερή Ενότητα είναι μια δικτύωση αυτόνομων σχημάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και αγωνίζονται για αναβαθμισμένη, δημόσια και δωρεάν παιδεία. Είναι αυτή που θέτει εμφατικά το πρόταγμα για μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, βλέποντάς την σαν μια αναγκαιότητα στο σήμερα, με συνθετική διάθεση, πέρα από κάθε λογική πρωτοπορίας και περιχαράκωσης! Σε αυτή την κατεύθυνση τη φετινή χρονιά πραγματοποιώντας κοινές διαδικασίες συμφωνήσαμε στο γεγονός ότι η κρισιμότητα της περιόδου απαιτεί τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων του συλλόγου, αφού υπάρχει και η πολιτική συμφωνία επί της συγκυρίας και εκφράζεται μέσα από τα κοινά μας πλαίσια στις συνελέυσεις. Το ενωτικό εκλογικό ψηφοδέλτιο ΑΝΑΦΗ-ΑΣΥΜΜΕ3, αποτελεί ένα βασικό προχώρημα αυτής της διαδικασίας. Σε συνδυασμό μάλιστα με μια πανελλαδική προσπάθεια για μετωπική εκλογική συμπόρευση της φοιτητικής αριστεράς μέσω της «αριστερής ανατρεπτικής συνεργασίας ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ και ανένταχτων συναγωνιστών»,  ευελπιστούμε στο έναυσμα για την επανανοηματοδότηση των αγώνων και των συλλογικών μας διεκδικήσεων στο σήμερα.

  • Στηρίζοντας Ασυμμετρία και πέρα από λογικές ανάθεσης, αγωνιζόμαστε συλλογικά για:

– Σπουδές χωρίς δίδακτρα για όλες και όλους, με δωρεάν συγγράματα και δωρεάν μετακινήσεις για κάθε φοιτητή/τρια, με παροχή σίτισης και στέγασης, με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και αναβαθμισμένες υλικοτεχνικές υποδομές. Ένα πανεπιστήμιο που θα προάγει την πολύπλευρη επιστημονική γνώση με κοινωνικό περιεχόμενο, θα δημιουργεί κριτικά σκεπτόμενους- ενεργούς πολίτες, μηχανικούς που σκέφτονται με άξονα το κοινωνικό και οικολογικό συμφέρον και κυρίως με ζωντανούς συλλόγους που θα ενθαρρύνουν και θα επιτρέπουν τη συμμετοχή όλων! Δηλαδή ένα πανεπιστήμιο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό προσανατολισμένο στις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.

– Δημοκρατία στους συλλόγους: Επιδιώκουμε την αναδιοργάνωση των συλλόγων και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στη βάση της δημοκρατίας, της ισότιμης συμμετοχής των φοιτητών(ενταγμένων και ανένταχτων), της αιρετότητας και της ανακλητότητας, ενάντια στη γραφειοκρατία, τις λογικές ανάθεσης, την αποχή από τις διαδικασίες και την απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων. Διεκδικούμε μια άλλη διαδικασία γενικής συνέλευσης, που θα δίνει το χώρο και το χρόνο σε κάθε φοιτητή/τρια να συμμετέχει και να εκφράζεται. Μέσα από Παμπολυτεχνειακές συνελεύσεις επιδιώκουμε τη συμπόρευση φοιτητών, εργαζόμενων, καθηγητών.

– Ενότητα: Επιμένουμε και κάνουμε πράξη με το φετινό κοινό ψηφοδέλτιο, την κοινή δράση και ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων στο πανεπιστήμιο, γιατί παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφορές, οφείλουμε να παλέψουμε από κοινού για την υπεράσπιση των αυτονόητων δικαιωμάτων μας. Η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει και σε επίπεδο κοινωνίας να αποζητά την κοινή συμπόρευση γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να μπει ανάχωμα στην πολιτική λιτότητας.   Στη μάχη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό και την κοινωνική χειραφέτηση είτε θα νικήσουμε ενωμένοι στη βάση των κοινών μας συμφερόντων ως φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι, είτε θα χάσουμε ο καθένας μόνος του.

-Για ένα κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας: Δίνουμε συλλογικές λύσεις στα ατομικά μας προβλήματα. Στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τη λογική του ανταγωνισμού που μας επιβάλλεται, απαντάμε με δομές και κινήσεις αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης, Μαχόμαστε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό και τη μισαλλοδοξία.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΣΤΙΣ 18 ΜΑΙΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

ΤΟ ΕΝΩΤΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΑΝΑΦΗ-ΑΣΥΜΜΕ3902127_10201084435139217_375868597_o

logo aren

Ανακοίνωση Αριστερής Ενότητας για τα γεγονότα στον ακτιβισμό για το προσφυγικό στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Σήμερα το πρωί, Τρίτη 19/4, πραγματοποιήθηκε ακτιβισμός των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας Αθήνας για τους οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες, τους πνιγμούς στο Αιγαίο και τις επαναπροωθήσεις-απελάσεις που πραγματοποιεί η Ελληνική Κυβέρνηση στα πλαίσια της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας. Με την ολοκλήρωση της ειρηνικής διαμαρτυρίας, μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ που συμπεριφέρθηκαν ακριβως με τον ίδιο τρόπο καταστολής και βίας σαν τις δυνάμεις των Δέλτα, κυνήγησαν τους αγωνιστές/στρίες εν μέσω κυκλοφορίας στη λεωφόρο Κατεχάκη. Οι εντολές τους ήταν σαφείς: να ξυλοκοπήσουν και να προσαγάγουν τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν προσαχθέντες και ορισμένοι έχουν τραυματιστεί ελαφρά. Φαίνεται ότι για το ελληνικό κράτος εκτός από τους μετανάστες, εχθρό αποτελούν όσοι και όσες αγωνίζονται για τα δικαιώματα των κατατρεγμένων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρο πως καταπνίγει κάθε αγωνιζόμενη φωνή και πάντα με τη βοήθεια των κατασταλτικών μηχανισμών.
Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των συντρόφων μας!Δεν υποχωρούμε! Η αλληλεγγύη μας θα σπάσει τα δεσμά του φόβου και τα συνορα της ντροπής!

Να μην τους αφήσουμε σε ησυχία

Στη σημερινή Γενική Απεργία έγινε ξεκάθαρο γι άλλη μια φορά ότι δύο κόσμοι βρέθηκαν αντιμέτωποι. Από τη μία ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία και οι συνταξιούχοι που καλούνται και πάλι να «βάλουν πλάτη στον εθνικό σκοπό» και από την άλλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που με ΜΑΤ και καταστολή προσπάθησε να διαλύσει μια μαζικότατη απεργία προκειμένου δώσει το στίγμα μιας νέας εποχής πειθάρχησης σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Ως Αριστερή Ενότητα έχουμε διαλέξει πλευρά. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε με τους φοιτητές που σπουδάζουν ξέροντας ότι το πτυχίο τους δε θα έχει κανένα αντίκρισμα, με τους νέους που δουλεύουν ανασφάλιστοι παράλληλα με τις σπουδές τους, με τους εργαζόμενους που καλούνται να πληρώσουν περισσότερα και από αυτά που έχουν, με τους μετανάστες που δουλεύουν σε συνθήκες δουλείας, με τους συνταξιούχους που δε θα έχουν λεφτά ούτε για τα φάρμακά τους. Με τους αδύναμους που παρά τα χτυπήματα δεν παύουν να σηκώνουν το κεφάλι και να πλημμυρίζουν τους δρόμους όπως έγινε σήμερα στη Γενική Απεργία. Απέναντι σε αυτό τον κόσμο καλείται να λογοδοτήσει η κυβέρνηση και όχι απέναντι στις τρόικες και τα μεγάλα συμφέροντα που κάποτε κατήγγειλε.
Γι άλλη μια φορά φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, το πώς και πάλι μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας, επιστρατεύει τους ένστολους στρατούς της προκειμένου να επιβάλει την «τάξη και την ασφάλεια» της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της αναξιοπρέπειας. Ως Αριστερή Ενότητα θέλουμε να καταγγείλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα ΜΑΤ και τις υπόλοιπες δυνάμεις καταστολής για τη στοχευμένη επίθεση στο μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων. Μια επίθεση που ξεκίνησε από το Σύνταγμα, συνεχίστηκε σε όλο το μήκος της οδού Πανεπιστημίου και ολοκληρώθηκε στην Ομόνοια με δακρυγόνα, χημικά και φωτοβολίδες κρότου λάμψης. Πρόκειται για ένα όργιο καταστολής που θύμισε αρκετά αντίστοιχα μνημονιακά αστυνομικά «ντου» της προηγούμενης πενταετίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που στο όνομα της αριστεράς υιοθετεί τις πιο αντιδραστικές πρακτικές απέναντι στο κίνημα και τις διεκδικήσεις του, να ξέρει ότι θα μας βρει μπροστά της στα φοιτητικά αμφιθέατρα, στις μαζικές συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις και στις διαδηλώσεις που θα οργανώσουμε το επόμενο διάστημα μαζί με τους εργαζόμενους. Όσο και να το θέλουν ο κόσμος δεν τρομοκρατείται ούτε παραιτείται. Αντιθέτως καταλαβαίνει με ακόμη πιο σαφή τρόπο ότι από τη μια μεριά είμαστε εμείς και από την άλλοι είναι αυτοί. Ή θα τους ανατρέψουμε ή θα μας συντρίψουν.
Η σημερινή απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό που έρχεται να τσακίσει γι άλλη μια φορά τους «από κάτω», να αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας σειράς κινηματικών πρωτοβουλιών ώστε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους. Απέναντι στην κυβέρνηση, την τρόικα, το κεφάλαιο, τα ΜΑΤ και τα χημικά τους ο κόσμος να οργανώσει τους αγώνες του και να ξαναβγεί στο δρόμο κατά χιλιάδες όπως έκανε σήμερα.
Όσο και να το θέλουν, δεν πρόκειται να τους αφήσουμε σε ησυχία.
Πανελλαδικό Συντονιστικό Αρ.Εν.

Το νέο (άντι)ασφαλιστικό νομοσχέδιο

Τέσσερις μόλις μήνες μετά την επανεκλογή της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ-ΑΝ.ΕΛ, και την πραξικοπηματική απόφαση της να μετατρέψει το αποφασιστικό ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα της 5/7 στην υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου, ο Υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος δεν παύει να μας θυμίζει πως η συνεργασία με τους θεσμούς μετέτρεψε ένα αυτοαποκαλούμενο «αριστερό» κόμμα σε έναν διάδοχο των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων που δέσμευσαν την χώρα σε μέτρα ύφεσης. Ο υπουργός ανακοίνωσε στις 4/1 το προσχέδιο ενός κυκεώνα ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων που θα συζητηθούν στην επικείμενη συνάντηση της κυβέρνησης με το «κουαρτέτο», προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι δεσμεύσεις προς τους Ευρωπαίους, την αφαίμαξη 1,8 δις ευρώ από τις συνταξιοδοτικές δαπάνες.

Το ασφαλιστικό χαρακτηρίζεται από χρόνιες παθογένειες, καθώς καμία από τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις δεν έχει πετύχει, αλλά ούτε και στόχευε σε κάποια ουσιαστική εξυγίανση. Είναι κοινότυπη η διαπίστωση ότι το κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας χαρακτηρίζεται από την πολύπλοκη και πολλές φορές αντιφατική νομοθεσία, την ανεπάρκεια και ανισότητα των χρηματοδοτικών πόρων και παροχών, την ύπαρξη μηδαμινής υποδομής παροχής εξωνοσοκομειακής και νοσοκομειακής περίθαλψης, καθώς και την ύπαρξη σοβαρών οργανωτικό-λειτουργικών προβλημάτων.

Η σημερινή κυβέρνηση ξεκίνησε με φαινομενικό πρόταγμα «καμία μείωση μισθών και συντάξεων» κάτι όμως που η πραγματικότητα διαψεύδει, καθώς έχουν γίνει βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση, με μειώσεις στις συντάξεις (κύριες και επικουρικές) ήδη από την υπογραφή του 3ου μνημονίου.

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που βρίσκεται μπροστά μας έρχεται να αποτελειώσει τον ελληνικό λαό, αλλάζοντας την έννοια της κοινωνικής ασφάλισης σε κοινωνική πρόνοια. Γιατί μόνο έτσι θα χαρακτήριζε κανείς ένα συνταξιοδοτικό σύστημα όπως ορίζεται από αυτό το προσχέδιο. Μερικά από τα μέτρα που προωθούνται παρουσιάζονται παρακάτω.

Εθνική Και Αναλογική Σύνταξη

Η σύνταξη που ορίζεται από τη νέα μεταρρύθμιση, αποτελείται από δύο τμήματα: την εθνική και την αναλογική σύνταξη. Η πρώτη ορίζεται στο εξευτελιστικό ποσό των 384 ευρώ, και συνδέεται με το ΑΕΠ, ωστόσο δεν έχει αποκλειστεί η ύπαρξη εισοδηματικών κριτηρίων. Η δεύτερη, αποτελούσε μέχρι σήμερα την κύρια σύνταξη, η οποία πλέον θα υπολογίζεται με μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης βάσει του μέσου όρου μηνιαίων αποδοχών καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού βίου (μέχρι και τώρα υπολογιζόταν τα τελευταία 5 χρόνια), σε όλους τους κλάδους. Η πρόταση της «εθνικής» σύνταξης, αλλά και η μετάλλαξη της αναλογικής σύνταξής σε «χαρτζιλίκι» αποτελεί καταστροφικό μέτρο και έγκλημα κατά του ελληνικού λαού, το οποίο, αν θεσπιστεί ,θα αποτελεί άλλη μια δυσβάσταχτη μείωση στο λαϊκό εισόδημα.

Κατάργηση ΕΚΑΣ – Αύξηση Εισφορών Αυτοαπασχολούμενων

Με βάση αυτές τις μειώσεις στο ασφαλιστικό θα περίμενε κανείς πως σε συντάξεις φτώχιας σαν και αυτές, μια κυβέρνηση «με ανθρώπινο πρόσωπο» θα θεσμοθετούσε νέα μέτρα για την εξασφάλιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των νέων στην αγορά εργασίας καθώς και των ευπαθών ομάδων που πλήττονται περισσότερο από αυτά. Για να κάνει σαφείς τις προθέσεις της λοιπόν η κυβέρνηση Τσίπρα, αναφέρεται ρητά στο προσχέδιο η κατάργηση της έκπτωσης στις εισφορές των νεοεισερχόμενων ελεύθερων επαγγελματιών του Ε.Τ.Α.Α., όπως και η σταδιακή κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ., του επιδόματος δηλαδή που λάμβαναν μέχρι πρότινος οι χαμηλοσυνταξιούχοι και τα άτομα με αναπηρία. Ειδικά για τους νέους μηχανικούς, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τις συνέπειες των αλλαγών αυτών, όταν, οι «τυχεροί» που έχουν δουλειά, δουλεύουν με το γνωστό μπλοκάκι (άρα σαν ελεύθεροι επαγγελματίες) και ήδη στην σημερινή κατάσταση, βλέπουμε χιλιάδες συναδέλφους μας να διαγράφονται από το ΤΕΕ, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στις υψηλές εισφορές.

Ενοποίηση Ασφαλιστικών Ταμείων

Το νέο νομοσχέδιο προβλέπει επίσης την ενοποίηση όλων των ασφαλιστικών ταμείων κύριων συντάξεων σε ένα, το Ε.Φ.Κ.Α (Εθνικός Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης). Μια απλή λογική που εκπροσωπεί το μέτρο αυτό είναι πως η ενιαία οργάνωση της κοινωνικής ασφάλισης από έναν φορέα θα είναι πιο αποτελεσματική (με οικονομικούς όρους). Η απλή αυτή λογική, ελλοχεύει τον κίνδυνο να:

  • εξισώσει τις παροχές των ασφαλισμένων και συνταξιούχων προς τα κάτω

  • παρθούν τα οποιαδήποτε αποθεματικά έχουν απομείνει στα υγιή ταμεία για την κάλυψη των κενών και των «προσωπικών διαφορών»

  • δημιουργηθεί πρόβλημα σχετικά με το πώς θα διαχειριστεί το υπουργείο τον μεγάλο όγκο των συνταξιούχων και το πόσο θα περιμένουν οι τελευταίοι για να παραλάβουν την σύνταξη τους.

Τομέας Μηχανικών

Ο τομέας των μηχανικών δεν αποτελεί εξαίρεση στις μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού. Αντιθέτως, είναι ένας από τους κλάδους που χτυπιέται πιο βάναυσα. Στις μειώσεις της τάξης του 30-40% που έχουν επιφέρει τα πρώτα δύο μνημόνια, το προσχέδιο αυτό πέραν της εθνικής και της αναλογικής σύνταξης, καταργεί την Ειδική Προσαύξηση, η οποία αποτελούσε πάνω από το 50% της σύνταξης ενός μηχανικού. Και πέραν αυτού, βλέποντας κανείς τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης στο επίσημο site της ΤΣΜΕΔΕ, βλέπει πως ενώ παλαιότερα το ενδεδειγμένο όριο ήταν τα 35 έτη ασφάλισης και με βάσει αυτό υπολογιζόταν η σύνταξη του καθενός, ανάλογα με το έτος συνταξιοδότησης του, σήμερα ο Υπουργός Εργασίας προωθεί ενδεικτικά την συμπλήρωση 40 ετών ασφάλισης, με μικρότερες συντάξεις.

Και μόνο το μέγεθος αυτού του κειμένου που προσπαθεί να απαριθμήσει τις προβληματικές του νέου ασφαλιστικού συστήματος, είναι ενδεικτικό για να καταλάβουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Έχει σημασία όμως, να κρατήσουμε ένα βασικό χαρακτηριστικού αυτής της μεταρρύθμισης. Έχει διάρκεια. Η ρητορική της κυβέρνησης μετά την επανεκλογή της, πασχίζει να μας πείσει πως το νέο σκληρό μνημόνιο είναι ένα «αναγκαίο κακό» βραχυπρόθεσμα, μέχρι να επιστρέψουμε στην «ανάπτυξη» και η ποιότητα ζωής του λαού να επιστρέψει σιγά σιγά σε πιο κανονικά επίπεδα. Το νέο ασφαλιστικό διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες γι’ αυτό. Ήρθε για να μείνει, να διαλύσει εργασιακά κεκτημένα χρόνων και να ορίζει άθλιες εργασιακές συνθήκες για τωρινούς και μελλοντικούς εργαζόμενους που θα καταδικαστούν να διαλέξουν μεταξύ ανεργίας, μαύρης εργασίας ή μετανάστευσης. Τώρα η μπάλα είναι στο δικό μας γήπεδο. Εξαρτάται από τον κόσμο της εργασίας, τους ανέργους, τους επισφαλώς εργαζόμενους, αλλά και εμάς τους φοιτητές να μην ανεχτούμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Να μην δούμε άλλο συνάδελφό μας να μεταναστεύει. Ήρθε η ώρα να τα πάρουμε όλα πίσω!

Όλοι την Πέμπτη στις 11:30 στα Προπύλαια στο συλλαλητήριο ενάντια στο νέο ασφαλιστικό!

Όλοι την Παρασκευή 29/1 στις 14:30 στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ., ενόψει και της Πανεργατικής απεργίας στις 4/2.

Ελεύθερο λογισμικό, η τεχνολογία για τις ανάγκες της κοινωνιας

Μα τι είναι το ελεύθερο λογισμικό;
Παρακάτω δίνεται ο ορισμός του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού(FSF):
Το Ελεύθερο λογισμικό παρέχει στους χρήστες την ελευθερία να εκτελούν, αντιγράφουν, διανέμουν, μελετούν, τροποποιούν και βελτιώνουν το Ελεύθερο λογισμικό. Για την ακρίβεια, αναφέρεται σε τέσσερις βασικές ελευθερίες:
Την ελευθερία να εκτελείτε το πρόγραμμα, για οποιονδήποτε σκοπό (ελευθερία 0).
Την ελευθερία να μελετάτε τον τρόπο λειτουργίας του προγράμματος και να το προσαρμόζετε στις ανάγκες σας (ελευθερία 1). Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι προϋπόθεση για να ισχύει κάτι τέτοιο.
Την ελευθερία να αναδιανέμετε αντίγραφα του προγράμματος ώστε να βοηθάτε το συνάνθρωπο σας (ελευθερία 2).
Την ελευθερία να βελτιώνετε το πρόγραμμα και να δημοσιεύετε τις βελτιώσεις που έχετε κάνει στο ευρύ κοινό, ώστε να επωφεληθεί ολόκληρη η κοινότητα (ελευθερία 3). Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι προϋπόθεση για να ισχύει κάτι τέτοιο.
Το Ελεύθερο λογισμικό διανέμεται χωρίς περιορισμό χωρίς απαραιτήτως να είναι και δωρεάν (αν και αυτή είναι η συνηθέστερη περίπτωση).

Το κίνημα του Ελεύθερου λογισμικού ξεκινά το 1983 από τον Richard Stallman, ερευνητή τότε του MIT, ο οποίος ξεκίνησε το GNU project, ένα εγχείρημα για την δημιουργία ενός UNIX λειτουργικού συστήματος αποτελούμενου εξ ολοκλήρου από ελεύθερο λογισμικό.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 50 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70 ο διαμοιρασμός του λογισμικού ήταν ιδιαίτερα ευεργετικός για τους χρήστες και τις εταιρίες παραγωγής software και hardware και είχαν γίνει προσπάθειες για τη διάδοσή του. Ο αυξανόμενος ανταγωνισμός όμως, μεταξύ των εταιριών παραγωγής λογισμικού ανέπτυξε αρχικά μια κουλτούρα μυστικοπάθειας στο πεδίο του προγραμματιστικού κώδικα με κορύφωση την εισαγωγή copyright στα προγράμματα των υπολογιστών. Ως απάντηση στην “παθογένεια” του μη ελεύθερου λογισμικού- όπως το χαρακτηρίζει ο Stallman, δημιουργήθηκε το εγχείρημα του Free Software Foundation το οποίο τα τελευταία τριάντα χρόνια προσπαθεί να διαδώσει το ίδιο το λογισμικό αλλά και την ευθύνη της συμβολής για την ανάπτυξή του.

Δημιουργήθηκε όμως το εξής πρόβλημα για τους υποστηρικτές του ελεύθερου λογισμικού:

Πως θα μπορούσαν να αναδιανείμουν και να προωθήσουν το κώδικα τους σε άλλους χρήστες;

Ο πιο εύκολος τρόπος διαμοιρασμού ήταν να ανεβεί ο κώδικας στο public domain. Όμως με αυτόν τον τρόπο η εταιρία μπορούσε απλά να κάνει λίγες τροποποιήσεις και στη συνέχεια να τον οικειοποιηθεί. Ο Stallman λοιπόν, χρησιμοποίησε το Copyright και το εμπλούτισε με όρους διανομής δημιουργώντας το copy left (left opposite of right). Επιβάλει καθεστώς διατήρησης των όρων που διέπουν το ελεύθερο λογισμικό σε κάθε πρόγραμμα που δημιουργείται μέσα απ’ αυτό. Δηλαδή, αν χρησιμοποιήσω έναν κώδικα που διέπεται από όρους χρήσης ελευθέρου λογισμικού (copy left), μπορώ να τον αναδιανείμω με όσες τροποποιήσεις και αλλαγές επιθυμώ, όντας όμως υποχρεωμένος να είναι και το νέο πρόγραμμα, ελεύθερο λογισμικό.

Ποια η διαφορά μεταξύ Ελεύθερου λογισμικού-ανοιχτού κώδικα;

Ο Stallman απαντά πως ο ανοιχτός κώδικας αναφέρεται απλώς στη μεθοδολογία ανάπτυξης ενώ το Ελεύθερο λογισμικό είναι ένα κοινωνικό κίνημα. Οι υποστηριχτές του ανοιχτού κώδικα αναγνωρίζοντας πως η συνεργασία πολλών προγραμματιστών και η συνδιαμόρφωση προγραμμάτων γεννά αποτελεσματικότερα προγράμματα υπερασπίζονται την ανοιχτή διαμόρφωση του προγραμματιστικού κώδικα. Όμως στην περίπτωση τους, το πρόγραμμα και η αποτελεσματικότητά του είναι αυτοσκοπός. Η κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού στοχεύει στο “να μην ελέγχει ο υπολογιστής τον χρήστη του».

Ένα επεξηγηματικό παράδειγμα της διαφοράς των όρων είναι το εξής:
Έστω ότι έχουμε ένα εξαιρετικό κώδικα σε ιδιόκτητο λογισμικό. Κάποιος που είναι αγνός οπαδός με τον ανοιχτό κώδικα, κάποιος που δεν είναι επηρεασμένος από την ιδεολογία του ελεύθερου λογισμικού, θα πει “Εκπλήσσομαι που μπορούσατε να κάνετε ένα πρόγραμμα να δουλέψει τόσο καλά χωρίς να χρησιμοποιήσετε το δικό μας αναπτυξιακό μοντέλο, αλλά τα καταφέρατε. Πως μπορώ να έχω ένα αντίγραφο;”. Ο ακτιβιστής του ελεύθερου λογισμικού θα πει, “Το πρόγραμμα είναι πολύ ελκυστικό, αλλά όχι στην τιμή της ελευθερίας μου. Οπότε θα πρέπει να κάνω χωρίς αυτό. Αντιθέτως θα υποστηρίξω ένα πρόγραμμα για να αναπτύξω μία δωρεάν αντικατάσταση.”

Γιατί εμείς, σαν προγραμματιστές πρέπει να ενδιαφερθούμε τόσο για το ελεύθερο λογισμικό, αλλά και για τον ανοιχτό κώδικα;
Ο προγραμματιστής, αποκτά τις γνώσεις του κυρίως από προσωπική ενασχόληση αλλά μέσα στην κοινωνία και τις δομές της (σχολείο, πανεπιστήμιο, κλπ). Είναι επομένως υπεύθυνος για την ορθή, δίκαιη και κοινωνικά χρήσιμη αξιοποίηση της επιστήμης του, ώστε αυτή να καταλήγει να βοηθάει τον συνάνθρωπο, και να ανατροφοδοτεί τη διαδικασία κοινωνικής εξέλιξης.
Στην κατεύθυνση αυτή, θεωρούμε πως οι διαφορές ανάμεσα στο ιδιόκτητο κώδικα και στο ελεύθερο λογισμικό πρέπει να μας προβληματίσουν όλους. Η επιλογή του μέσου, καθορίζει και το μήνυμα.
Σιγουρά, όσα αναφέραμε πιο πάνω δεν είναι θέσφατα και αναπόδεικτες αλήθειες. Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει απόλυτα μονός του. Μπορούμε όμως να το συζητήσουμε όλοι μαζί…
Ελάτε στην εκδήλωση της ασυμμετρίας, την Τετάρτη 3/6, στις 14.30, αίθουσα 06 κτήρια Ηλεκτρολόγων!

Τα κέρδη τους κοστίζουν ανθρώπινες ζωές!

Στις 8 Μαΐου σημειώθηκε έκρηξη στα διυλιστήρια Ασπρόπυργου των Ελληνικών Πετρελαίων(ΕΛΠΕ) με 6 σοβαρά τραυματίες και 3 νεκρούς μέχρι στιγμής. Η έκρηξη σημειώθηκε σε μια καθιερωμένη διαδικασία μηχανολογικού ελέγχου, συντήρησης και καθαρισμού των μονάδων που διαχειρίζονται καύσιμα, η οποία διεξάγεται τακτικά ανά κάποια χρόνια και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και υψηλή ειδίκευση από το προσωπικό που αναλαμβάνει τη διαδικασία. 15 μέρες πριν, το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα ΕΛΠΕ είχε επισημάνει τους κινδύνους από την ανάληψη των έργων αυτών από εργολάβους και εφιστούσε την προσοχή για την τήρηση των στοιχειωδών κανόνων ασφάλειας αλλά και απαραίτητης ανάπαυσης των εργαζομένων που θα πάρουν μέρος στις εργασίες. Τελικά, η πραγματικότητα ήρθε να τους επιβεβαιώσει. Εργολάβοι αναλαμβάνουν έργα με ανειδίκευτους εργάτες που καλούνται να δουλεύουν 12ωρα και 16ωρα με ελάχιστα διαλείμματα και μεροκάματα πείνας και οι κανόνες ασφαλείας δεν τηρούνται, αφού όπως καταγγέλουν οι εργαζόμενοι δεν χτύπησε ο συναγερμός ούτε υπήρχε σχέδιο ασφαλούς εξόδου σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Απ’ ότι φαίνεται δεν έφταιγε ούτε η «κακιά στιγμή», ούτε το «ανθρώπινο λάθος». Το συγκεκριμένο ατύχημα στα ΕΛΠΕ, είναι απλά η αφορμή για να αναδειχθεί η πραγματική κατάσταση που επικρατεί στα διυλιστήρια. Και η κατάσταση είναι ότι οι κερδοφόροι κολοσσοί της ενέργειας, στους οποίους και μεις θα κληθούμε να εργαστούμε αύριο, δεν γιγαντώνονται μόνο λόγω της καινοτομίας που χρησιμοποιούν είτε μόνο λόγω ελεύθερης αγοράς αλλά κυρίως λόγω της σταθερής και συνειδητής υποτίμησης της εργασίας. Και όπως όλα δείχνουν τα στοιχεία για την ΕΛΠΕ Α.Ε, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς ομίλους στην Ανατολική Ευρώπη, συμφερόντων Λάτση, ακόμα και μέσα στην κρίση καταφέρνει να διευρύνει τη δραστηριότητά της και να αυξήσει τα κέρδη της. Το 2014 τα ΕΛΠΕ υπερδιπλασίασαν τα κέρδη τους σε σχέση με το 2013 και το εργατικό κόστος μειώθηκε κατά 20%, ενώ πολλές από τις εργασίες στα διυλιστήρια δόθηκαν σε εργολάβους που εκμεταλλεύονται εργάτες σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Όσο και αν η εταιρία προσπαθεί να παρουσιάσει ένα πρόσωπο κοινωνικής μέριμνας και ευθύνης(για 4 χρόνια έχει την υψηλότερη θέση στην αξιολόγηση βάσει του Εθνικού Δείκτη Εταιρικής Ευθύνης), τα δημοσιοποιημένα στοιχεία για τα κέρδη, το κόστος και τις συνθήκες εργασίας, έρχονται να αποδείξουν πως μπροστά στο χρήμα, οι ανθρώπινες ζωές δεν παίζουν κανένα ρόλο!

Η ανθρωποκτονία από πρόθεση (για κέρδος) και το εργατικό ατύχημα ως «η κακιά στιγμή», είναι ο δρόμος του κεφαλαίου, είτε ιδιωτικής είτε κρατικής ιδιοκτησίας, για τη δική του «ανάπτυξη». Όσο οι επιχειρήσεις δεν διαθέτουν κεφάλαια για λήψη μέτρων ασφάλειας, όσο κυριαρχεί η λογική της μεγιστοποίησης των κερδών μέσω της εντατικοποίησης της εργασίας, όσο οι εργολάβοι κάνουν πάρτυ, τα εργατικά ατυχήματα σαν αυτό που έγινε στα ΕΛΠΕ θα επαναλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι θα είναι τα θύματα στο βωμό του κέρδους των επιχειρήσεων. Όσο η κυβέρνηση δεν χτυπάει το κεφάλαιο και δεν επιβάλει το σταμάτημα της μαύρης και της επισφαλούς εργασίας, θα βιώνουμε κάθε μέρα την πραγματική “ανάπτυξη”, που δεν χωρά ούτε τους ανέργους, ούτε τους επισφαλώς εργαζομένους ούτε και συνολικά τη νεολαία. Μόνη λύση, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να επιβάλλουμε μόνιμη, σταθερή εργασία με δικαιώματα για όλες και όλους!