39 μήνες City Plaza: Ολοκλήρωση ενός κύκλου, αρχή ενός νέου.

39 μήνες City Plaza: Ολοκλήρωση ενός κύκλου, αρχή ενός νέου.

Σήμερα, 10 Ιούλη 2019 τα κλειδιά του κατειλημμένου ξενοδοχείου City Plaza παραδόθηκαν στους πρώην εργαζόμενους του ξενοδοχείου στους οποίους ανήκει ο κινητός εξοπλισμός. Όλοι οι πρόσφυγες που κατοικούσαν στο City Plaza έχουν μεταφερθεί σε ασφαλή καταλύματα στον αστικό ιστό. 

Στις 22 Απρίλη 2016 η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες κατέλαβε το άδειο κτίριο του ξενοδοχείου City Plaza με έναν διπλό στόχο: αφενός να δημιουργήσει έναν χώρο ασφαλούς και αξιοπρεπούς στέγασης προσφύγων στο κέντρο της πόλης και αφετέρου ένα κέντρο αγώνα ενάντια στο ρατσισμό, τα σύνορα και τον αποκλεισμό. Για την ελευθερία της μετακίνησης και το δικαίωμα στην παραμονή. 

Η απόφαση της κατάληψης πάρθηκε σε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία. Στις 18 Μάρτη του 2016, ένα μήνα πριν την κατάληψη, υπογράφηκε η Ευρωτουρκική Συμφωνία για τον περιορισμό των προσφυγικών μετακινήσεων προς την Ευρώπη. ‘Ήταν η συμφωνία που σφράγισε το τέλος του «καλοκαιριού της μετανάστευσης», της περιόδου που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2015, όταν υπό την πίεση περίπου ενός εκατομμυρίου ανθρώπων «άνοιξαν» τα σύνορα της Ευρώπης. Ήταν η συμφωνία που μετέτρεψε τα νησιά του Αιγαίου σε ιδιότυπες φυλακές για τους μετανάστες/ριες ενώ μετέτρεψε την Ηπειρωτική Ελλάδα σε τόπο εγκλωβισμού για παραπάνω από 60.000 ανθρώπους. Η κυβέρνηση Συριζα Ανέλ, μετά την υποταγή της στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, αναλάμβανε την υλοποίηση μιας πολιτικής ελέγχου, αποτροπής και αποθάρρυνσης της μετανάστευσης. Με τη Frontex και το ΝΑΤΟ να περιπολούν το Αιγαίο, με κέντρα κράτησης όπως αυτό της Μόριας στα νησιά, με τα camps σε άθλιες συνθήκες να αποτελούν την μόνη πολιτική στέγασης προσφύγων στην ενδοχώρα, με ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και του αγώνα των προσφύγων. Την περίοδο εκείνη το πρόβλημα της στέγασης ήταν επιτακτικό. Οι πρόσφυγες που είχαν φτάσει στην Αθήνα είτε ήταν άστεγοι/ες είτε είχαν βρει κατάλυμα σε άθλιες συνθήκες στα camp του Ελληνικού, της Μαλακάσας ή στον καταυλισμό του λιμανιού του Πειραιά ενώ στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης εκατοντάδες άνθρωποι κοιμόντουσαν σε σκηνές ή σε χαρτόκουτα. 

Στη συνθήκη αυτή ξεκίνησε μια συζήτηση στις συνελεύσεις της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες η οποία οδήγησε στην απόφαση για την κατάληψη του City Plaza, ενός επί επτά χρόνια κλειστού ξενοδοχείου στην Αχαρνών. Η απόφαση αυτή διέθετε αρκετά στοιχεία βολονταρισμού και δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί με τις δυνάμεις που διαθέταμε και την συνθήκη του αναταγωνιστικού κινήματος την περίοδο εκείνη. Ήταν όμως μια κίνηση που αντιστοιχούσε στην πολιτική συγκυρία αλλά και στον μεγαλειώδη αγώνα των προσφύγων, που είχαν τους προηγούμενους μήνες ανοίξει τα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο και κατακτήσει το δικαίωμα στη μετακίνηση. Αντιστοιχούσε επίσης στο μαζικό και αυθόρμητο κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε κατά μήκος της μεταναστευτικής διαδρομής. 

Το City Plaza παράδειγμα αξιοπρεπούς στέγασης, κοινωνικός χώρος αλληλεγγύης και συνεργασίας μεταξύ ντόπιων και μεταναστών/τριών.

Το City Plaza από την αρχή οργανώθηκε γύρω από δύο βασικούς στόχους:

  • να δημιουργήσει έναν χώρο ασφαλούς και αξιοπρεπούς στέγασης μεταναστών/τριών στο κέντρο της πόλης, έναν χώρο αλληλεγγύης και συνεργασίας μεταξύ ντόπιων και μεταναστών/στριών.
  • να λειτουργήσει ως ένα κέντρο αγώνα στο οποίο οι πολιτικές και κοινωνικές διεκδικήσεις μεταναστών/στριών και ντόπιων θα διαπλέκονται και θα συμπληρώνονται.

Το  CP απέδειξε στην πράξη ότι η κρατική πολιτική “φιλοξενίας” των προσφύγων είναι ένα μείγμα σκληρότητας, ανικανότητας και σκοπιμότητας. Εκεί που το κίνημα αλληλεγγύης, χωρίς μηχανισμούς, χωρίς καμία χρηματοδότηση από επίσημους φορείς, χωρίς «ειδικούς» και υπαλλήλους, κατόρθωσε να συγκροτήσει έναν από τους καλύτερους χώρους στέγασης στο κέντρο της πόλης, το κράτος συνέχιζε να πορεύεται με τον εγκλωβισμό των προσφύγων σε πρόχειρους καταυλισμούς και σκηνές στην ηπειρωτική χώρα και με την επιβολή ενός συστήματος εξαίρεσης δικαιωμάτων, εγκλωβισμού κράτησης των προσφυγών, σε hot spots στα νησιά υπό τη σκιά της απέλασης.

Αυτή η αντίθεση ήταν το κρίσιμο στοιχείο που ενέπνευσε και οδήγησε στη μαζική υποστήριξη του CP στην αρχή της λειτουργίας του, από αγωνιστ(ρι)ες, οργανώσεις/συλλογικότητες της αριστεράς και της κοινωνίας καθώς και από ένα ανθρώπινο δυναμικό που δραστηριοποιήθηκε κινηματικά για πρώτη φορά μέσω αυτού. Φυσικά, λόγω και του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του ξενοδοχείου, δεν έλειψαν οι δήθεν “εξ αριστερών” επιθέσεις, οι οποίες συντασσόμενες πλήρως με την αφήγηση της ιδιοκτήτριας και προσδεμένες στην μικροαστική ρητορική περί του “υπέρτατου ανθρώπινου δικαιώματος στην ιδιοκτησία”, έφτασαν να λοιδορούν το εγχείρημα, διαδίδοντας θεωρίες συνωμοσίας (από το ότι «τα παίρνουμε» από τον Σόρος, το Σύριζα, το Γερμανικό Κράτος μέχρι το ότι διακινούμε ναρκωτικά, όπλα, κάνουμε εμπόριο παιδιών και πορνεία), συκοφαντώντας τη συλλογικότητα και συναγωνιστές/ριες που συμμετέχουν σε αυτό. 

Το City Plaza απέδειξε στην πράξη οτι πρόσφυγες και ντόπιοι μπορούμε να ζήσουμε μαζί όταν αντί για την απομόνωση, την τιμωρία και το μίσος, κυριαρχεί η αλληλεγγύη, ο αγώνας και η κοινότητα. Έτσι στον αντίποδα των camp που βρίσκονταν εκτός των αστικών κέντρων και με άθλιες συνθήκες, το CP σε μια δύσκολη για το κίνημα γειτονιά, άλλοτε  προπύργιο των νεοναζί, κατάφερε να συγκροτήσει παραδειγματικές σχέσεις με μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων της γειτονιάς και να δώσει στην πάλαι ποτέ σκοτεινή γωνιά της Αχαρνών και Κατριβάνου, τα χαρακτηριστικά της ασφάλειας που έχουν πραγματικά ανάγκη οι από κάτω: την ασφάλεια της αξιοπρεπούς επιβίωσης, της κοινότητας, της αλληγγύης και της ζωντάνιας των ανθρώπων που αγωνίζονται ανιδιοτελώς για τις ζωές τους.

Ταυτόχρονα δεκάδες αλληλέγγυοι από όλο τον κόσμο στήριξαν το εγχείρημα. Με καθημερινή παρουσία, με συμμετοχή στις βάρδιες, με θετική διάθεση αλλά και οργανώνοντας μια μεγάλη διεθνή καμπάνια για την οικονομική στήριξη του εγχειρήματος. Δεκάδες παλέτες με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης έχουν σταλεί στο Πλάζα, χιλιάδες άνθρωποι και συλλογικότητες έχουν κάνει δωρεές για την στήριξη του εγχειρήματος το οποίο βασιζόταν αποκλειστικά σε αυτές τις δωρεές για την επιβίωσή του.

Ταυτόχρονα το City Plaza λειτούργησε ως ένα κέντρο αγώνα. Με στόχο τη διεθνή καταγγελία της αντί-προσφυγικής πολιτικής της κυβέρνησης Σύριζα – Ανέλ και της Ε.Ε αναδείχθηκαν θέματα όπως οι θεσμικές ευθύνες για ναυάγια με απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, η ολιγωρία ή και παρεμπόδιση της διάσωσης στη θάλασσα, η ακολουθούμενη πρακτική των παράνομων επαναπροωθήσεων στον Έβρο και το Αιγαίο, οι συνθήκες εγκλεισμού στα Hot Spot. Στον χώρο του City Plaza διοργανώθηκαν δεκάδες ανοιχτές συζητήσεις γύρω από το καθεστώς των συνόρων, τον ρατσισμό, τον αγώνα για τα δικαιώματα συχνά με καλεσμένους/ες γνωστούς διανοούμενους από όλο τον κόσμο όπως η Judith Butler, η Angela Davis, ο David Harvey, o Alain Badiou, o Sandro Mezzandra κ.α.. Στόχος όμως δεν ήταν μόνο η ανάδειξη ζητημάτων που σχετίζονταν με τους μεταναστευτικούς αγώνες αλλά και η σύνδεση με τους αγώνες των ντόπιων. Στις πορείες της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, στις αντιφασιστικές και φεμινιστικές διαδηλώσεις το μπλόκ του City Plaza ήταν παρών αυτά τα 3 χρόνια.

Η κοινότητα του City Plaza: Πρακτικές, Δικαιώματα, Συνεργασία.

Η απάντηση στο ερώτημα τι είναι το City Plaza είναι γνώστη στις χιλιάδες των ανθρώπων που πέρασαν τις πόρτες του: Το CP είναι ένα εγχείρημα για την πραγμάτωση μιας αντίληψης καθημερινής ζωής που στοχεύει στη χειραφέτηση των «από κάτω», στη συγκρότηση εντέλει ενός χώρου ελευθερίας, ο οποίος να υλοποιεί έμπρακτα μια πλευρά της κοινωνίας που οραματιζόμαστε.

Ως τρόπο λειτουργίας εξέφρασε μια πολιτική της καθημερινής ζωής που βρίσκεται σε αντίθεση με το μοντέλο διαχείρισης της μετανάστευσης και ιδιαίτερα της «ΜΚΟποίησης» της. Στο επίκεντρο της εθελοντικής συνεισφοράς χρόνου, δυνάμεων και συναισθημάτων δεν τέθηκε η “προσφορά υπηρεσιών” προς “ευάλωτους”, αλλά η προσπάθεια καταπολέμησης της ανασφάλειας και του φόβου, η ενδυνάμωση και η δημιουργία αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης στη συλλογικότητα.  Η βοήθεια προς τους πρόσφυγες επαναπολιτικοποιήθηκε – έγινε αλληλεγύη και κοινός αγώνας. Ως προτεραιότητα τέθηκαν στοιχεία αυτο-οργάνωσης, κοινής ευθύνης και απόφασης, αλλά και μια διαρκής έγνοια αναστοχασμού σε σχέση με τις πολλαπλές ανισότητες που διαπερνούν τις σχέσεις εντός του εγχειρήματος: εντοπιότητα, τάξη, φύλο, γλώσσα, εκπαίδευση κλπ.

Παρά τις εγγενείς αντιφάσεις και δυσκολίες η συλλογική εμπειρία της οργάνωσης της καθημερινής ζωής υπήρξε το θεμέλιο της οικοδόμησης μιας αλληλέγγυας και ισχυρής κοινότητας. Ταυτόχρονα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο και σε αντίθεση με κυρίαρχες θυματοποιητικές αναπαραστάσεις, οι πρόσφυγες/μετανάστες/στριες αναδείχθηκαν ως δυναμικά υποκείμενα που έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ζωή.

Η καθημερινότητα του CP βασίστηκε στην αρχή της συμμετοχικής οργάνωσης και των συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και λειτουργίας, διαδικασίες εξαιρετικά σύνθετες όταν υλοποιούνται σε μια κοινότητα 350 ανθρώπων που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, έχουν διαφορετική εθνοτική, ταξική, κοινωνική προέλευση και διαφορετικά σχέδια για το μέλλον. Τα τακτικά συντονιστικά έγιναν  ο χώρος στον οποίο συζητούνταν με οριζόντιο τρόπο ζητήματα λειτουργίας και οργάνωσης και οι συνελεύσεις Σπιτιού αποτέλεσαν – ιδίως το πρώτο διάστημα- ένα πραγματικό μάθημα για το πως μπορούμε και πρέπει να συζητάμε, να λειτουργούμε και να συν-υλοποίουμε πρόσφυγες και ντόπιοι/ες. Η οργάνωση των κατοίκων και των αλληλέγγυων σε ομάδες εργασίας ήταν ένα συστατικό στοιχείο για την οργάνωση του εγχειρήματος αλλά πολύ περισσότερο η αναγκαία βάση για την ανάπτυξη προσωπικών και πολιτικών σχέσεων μεταξύ μας. Οι ομάδες που λειτούργησαν είναι: Υποδοχής, Εκπαίδευσης, Απασχόλησης Παιδιών, Ιατρείου, Κουζίνας, Περιφρούρησης, Οικονομικών, Καθαριότητας, Επικοινωνίας καθώς και ένας αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος Γυναικών. 

Στους 36 μήνες λειτουργίας στο City Plaza φιλοξενήθηκαν πάνω από 2.500 μετανάστες/ριες από 13 διαφορετικές χώρες. Από τα 126 δωμάτια του ξενοδοχείου περίπου τα 100 στέγαζαν 350 μετανάστες/ριες ανά περίοδο ενώ τα υπόλοιπα 26 λειτουργούσαν είτε ως κοινόχρηστοι χώροι (αίθουσες μαθημάτων, χώρος γυναικών, αποθηκευτικοί χώροι) είτε για τη στέγαση αλληλέγγυων από όλο τον κόσμο. Ήταν άλλωστε μια πολιτική επιλογή το City Plaza να μην είναι ένας χώρος στέγασης «για» τους πρόσφυγες αλλά ένας χώρος συγκατοίκησης και κοινής καθημερινότητας. 

Δεν θα δώσουμε στατιστικές που να μιλούν, όμως, για χώρες καταγωγής, ηλικίες ή «ευάλωτες» περιπτώσεις. Αντίθετα, θα παραθέσουμε «στατιστικά» στοιχεία για τους τεράστιους πόρους που το ανταγωνιστικό κίνημα κατάφερε να κινητοποιήσει για να κρατηθεί το City Plaza: 

812.250 ζεστά γεύματα παρασκευάστηκαν από την ομάδα της κουζίνας. 

74.500 εργατοώρες για βάρδιες περιφρούρησης 

28.630 ώρες βαρδιών στη ρεσεψιόν

5.100 ώρες διδασκαλίας γλωσσών και δραστηριοτήτων δημιουργικής απασχόλησης

69.050 χαρτιά υγείας

Ωστόσο, τα πιο σημαντικά από όσα συνέβησαν δεν μπορούν να μετρηθούν. Έχουν να κάνουν με ανθρώπινες σχέσεις, με αμοιβαιότητα και αλληλεγγύη, με συναισθήματα και εμπειρίες, με την αισιοδοξία που γεννιέται μέσα από τον κοινό αγώνα. 

Το τέλος ενός κύκλου αγώνα, η αρχή ενός νέου

Οι απαιτήσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι πολύ μεγάλες σε πόρους και δυνάμεις. Δεν είναι μια πολιτική κατάληψη ή ένα στέκι που μπορεί να μείνει κλειστό για δύο μέρες ή τον Αύγουστο χωρίς να υπάρξει κανένα ζήτημα. Είναι ένας χώρος που απαιτεί καθημερινά δέσμευση, υπευθυνότητα και παρουσία. Άλλωστε, στη δική μας λογική, η αυτο-οργάνωση δεν περιέχει κανέναν αυτοματισμό. Αντίθετα σημαίνει πολλές ώρες δουλειάς για την οργάνωση, συχνά ατελείωτες διαδικασίες συν-απόφασης και άπειρες δυσκολίες. Με άλλα λόγια η αυτοοργανωση και η αλληλεγγύη δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη στο εδώ και το τώρα. Πράξη γεμάτη με τις αντιφάσεις και τα προβλήματα της ζωής. Σε μια κοινωνία που ο αυταρχισμός, ο πόλεμος, ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός μεταξύ των υποτελών είναι κανονικότητα ενώ πολλαπλοί διαχωρισμοί και ιεραρχίες μας διαπερνούν όλους και όλες, λόγω καταγωγής, φύλου και ταξικής προέλευσης, η αυτοοργάνωση δεν είναι σύνθημα. Είναι αγώνας. 

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει σε πολλά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ο ενθουσιασμός, η δέσμευση και η συμμετοχή φθίνουν στο πέρασμα του χρόνου -ειδικά σε μια συνθήκη τόσο απαιτητική. Το γεγονός ότι το συντριπτικό ποσοστό των κατοίκων του City Plaza είναι τράνζιτ, καθιστούσε ντε φάκτο ανέφικτο να περάσει η λειτουργία της κατάληψης αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στους πρόσφυγες καθώς οι περισσότεροι, αργά ή γρήγορα, έφευγαν για την Ευρώπη. Ταυτόχρονα οι υλικοί πόροι που χρειάζεται ένα εγχείρημα τέτοιου μεγέθους -για τρόφιμα, είδη υγιεινής, φάρμακα, συντήρηση του κτηρίου- βρίσκονται όλο και πιο δύσκολα παρόλο που ομάδες αλληλεγγύης και σύντροφοι/σσες από όλη την Ευρώπη έχουν δείξει εξαιρετική δέσμευση. 

Με αφετηρία τα παραπάνω, λίγο πρίν ολοκληρωθούν τα 2 χρόνια λειτουργίας του και μετά από καλέσματα σε συλλογικότητες και χώρους που στήριξαν το εγχείρημα από την αρχή της λειτουργίας του άνοιξε μια δύσκολη και αντιφατική συζήτηση για το πόσο μπορεί να διαρκέσει ή εάν και πώς θα αλλάξει με γνώμονα ότι δεν θέλαμε το εγχείρημα να παρακμάσει. Τέθηκε ένα δίλημμα εάν θα κινηθούμε προς μια κατεύθυνση “κανονικοποίησης/νομιμοποίησης” της κατάληψης ή θα κινηθούμε προς την κατεύθυνση της ολοκλήρωσης του εγχειρήματος αναζητώντας παράλληλα νέους τρόπους για την συνέχιση της ζωής της κοινότητας που οικοδομήθηκε σε ένα άλλο πλαίσιο.

Η πρώτη κατεύθυνση,  κρίθηκε ως πολιτικά μη επιθυμητή καθώς έρχεται σε σύγκρουση με τον χαρακτήρα του City Plaza ως μιας πολιτικής πρακτικής εναλλακτικής στη ΜΚΟποίηση, και οδηγεί στο να αποκόπτει το ζήτημα της ασφαλούς στέγασης από τους συλλογικούς αγώνες και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων συνολικά. 

Καταλήξαμε ότι παρόλο που είναι μια δύσκολη επιλογή, το City Plaza είναι σωστό για μάς να κλείσει με τον τρόπο που άρχισε και λειτούργησε: ως ένα πολιτικό εγχείρημα, διαφυλάσσοντας το κεντρικό στοιχείο που το κατέστησε παραδειγματικό, δηλαδή την από τα κάτω οργάνωση, την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση, την κοινότητα αγώνα, την μαζική κοινωνική απεύθυνση. 

Στην Συνέλευση Σπιτιού της 26ης Μαίου του 2018 συναποφασίστηκε αυτή η κατεύθυνση -όχι χωρίς αντιφάσεις και διαφωνίες- και συζητήθηκαν διεξοδικά οι τρόποι υλοποίησης μιας τέτοιας απόφασης. Από τον Ιούνιο του 2018 και μέχρι σήμερα το City Plaza δεν δεχόταν νέους κατοίκους ενώ υπήρξε ταυτόχρονα η συλλογική δέσμευση ότι το εγχείρημα δεν θα κλείσει εάν δεν βρεθεί αξιοπρεπής στέγαση για όλους και όλες τους κατοίκους του. Αυτή η δέσμευση δεν ήταν καθόλου απλή στην υλοποίησή της. Οι ευρύτερες συνθήκες αντιμετώπισης του προσφυγικού ζητήματος -τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης Σύριζα-Ανέλ όσο και από τις ΜΚΟ- δεν έδιναν δυνατότητα θεσμικής στέγασης για τους κατοίκους ενώ οι άλλοι αυτο-οργανωμένοι χώροι και καταλήψεις δεν είχαν δυνατότητα στέγασης ενός τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων, παρά τις θετικές προσπάθειες στήριξης.

Ένα χρόνο μετά και ενώ το εγχείρημα ήταν σε διαδικασία κλεισίματος, η αναμενόμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και η επανεκλογή της Νέας Δημοκρατίας έβαλε επιτακτικά στο εσωτερικό της κατάληψης τη συζήτηση για τους ρυθμούς με τους οποίους προχωράει η διαδικασία ολοκλήρωσης, λαμβάνοντας υπόψη ότι εδώ και μήνες αρκετοί πρόσφυγες είχαν σταδιακά μετακομίσει σε ασφαλή καταλύματα. Για το Πλάζα εκκρεμoύν δύο εισαγγελικές εντολές εκκένωσης ενώ υψηλόβαθμα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αναφέρονταν καθημερινά στην «καταπάτηση ιδιωτικής ιδιοκτησίας» και στην «ανομία» του City Plaza. Υπό αυτή την έννοια η εκκένωση θα μπορούσε να έχει παραδειγματικό χαρακτήρα ενώ πολλοί από τους πρόσφυγες, ειδικά όσοι/ες δεν είχαν σταθερό νομικό καθεστώς, θα μπορούσαν να υποστούν δυσανάλογες συνέπειες (απελάσεις, κέντρα κράτησης κλπ.). Αν για κάποιους και κάποιες από μας μια εκκένωση από τη Νέα Δημοκρατία θα ήταν μια «ηρωική έξοδος» για την οποία δε θα χρειαζόταν και να δώσουμε πολιτικές εξηγήσεις, για τους περισσότερους από τους κατοίκους του City Plaza θα διακινδύνευε το ήδη ευάλωτο και ασταθές καθεστώς τους.

Έτσι επαναβεβαιώθηκε η απόφαση ολοκλήρωσης του κλεισίματος συλλογικά από εμάς και με τους δικούς μας όρους. Για όλους τους πρόσφυγες βρέθηκαν ασφαλή καταλύματα. Στον σχεδόν ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε από την απόφαση του κλεισίματος μέχρι την υλοποίησή της, οι περισσότεροι πρόσφυγες έφυγαν προς τη Βόρεια Ευρώπη. Από αυτούς που παρέμειναν στο City Plaza κάποιοι/ες είχαν την δυνατότητα, καθώς πλέον είχαν βρεί δουλειές, να νοικιάσουν το δικό τους σπίτι ενώ για κάποιους/ες που δεν είχαν τέτοια δυνατότητα βρέθηκαν συλλογικές λύσεις. Ακόμα μέσα από κοινά στέκια, αλλά και νέες δόμες στέγασης και αλληλεγγύης που έχουμε ήδη ξεκινήσει, καθώς και με το αδιανόητα επίμονο δίκτυο σχεδόν όλων των ανθρώπων που ενεπλάκησαν ενεργά στο εγχείρημα (προσφύγων και αλληλέγγυων) η κοινότητα θα κρατηθεί και μετά το κτίριο. 

Το κλείσιμο του City Plaza εφάπτεται με την αδυναμία του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος να αναπτύξει αποτελεσματικές μορφές οργάνωσης, κινητοποίησης και λόγου για το προσφυγικό που να ανταποκρίνονται στα επίδικα της εποχής. Είναι γεγονός πως πολλά τμήματα του ευρύτερου κινηματικού χώρου επέλεξαν διαφορετικούς καταμερισμούς αδυνατώντας να στηρίξουν έμπρακτα το εγχείρημα ή/και να αναπτύξουν αντίστοιχα εγχειρήματα, πράγμα που θα προσέδιδε νέες δυναμικές στην όλη μας προσπάθεια. Η θέση αυτή δεν έρχεται να μεταθέσει την ευθύνη, αλλά αναδεικνύει το εγχείρημα ως κομμάτι μιας ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής διαδικασίας αντανακλώντας την ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική κρίση στο εσωτερικό του κινήματος, στοιχεία με τα οποία θα κληθούμε να αναμετρηθούμε και στην επόμενη φάση. 

Το City Plaza υπήρξε μια ανεκτίμητη πολιτική εμπειρία για καθεμιά/εναν που συμμετείχε αλλά ήταν και ένα πολιτικό γεγονός με εμβέλεια πολλαπλάσια αυτής των οργανώσεων και ατόμων που το αποτέλεσαν. Χωρίς καμία δόση υπερβολής το εγχείρημα του CP υπήρξε πανευρωπαϊκό σύμβολο που συμπύκνωσε την αντίσταση στο ρατσιστικό και κατασταλτικό καθεστώς μεταναστευσης της ΕΕ μετά το κλείσιμο των συνόρων και την Ευρω-Τουρκική Συμφωνία. Άλλο τόσο υπήρξε ένα δυνατό αντιπαράδειγμα σε μια εποχή απαισιοδοξίας και αποστράτευσης για την αριστερά και παράλληλης ενίσχυσης της ακροδεξιάς. 

Το City Plaza ήταν ένας μεγάλος αγώνας, που όπως όλοι οι μεγάλοι αγώνες δεν μπορεί να απολογιστεί μονοδιάστατα ως μια καθαρή νίκη ή ήττα. Είναι ένα κεφάλαιο των αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών αγώνων και ταυτόχρονα ένα κινηματικό πείραμα, μια απροσδόκητη μείξη υποκειμενικοτήτων, διαφορετικών αναγκών, κοινωνικό-πολιτικών, έμφυλων και ταξικών εμπειριών. Αυτή η συνάντηση, όπως κάθε μείγμα χρειάζεται λίγο καιρό για να ξεκαθαρίσει, να κατακαθίσουν οι πολλαπλές του εμπειρίες και να αφήσουν το ίζημά τους στην ατομική και συλλογική μας συνείδηση. Στο υπέδαφος αυτό θα αναδειχθούν νέες αντιστάσεις, αγώνες και σχέσεις ανθρώπινες συνεργατικές και αλληλέγγυες – στην Αθήνα και σε δεκάδες πόλεις που φτάνουν και θα φτάσουν οι κάτοικοι του City Plaza, αλλά και στους καθημερινούς αγώνες ενάντια στη βαρβαρότητα του ρατσισμού και των πολιτικών καταστολής.

Η συλλογικότητα του City Plaza είχε εξαρχής επίγνωση της αντιφατικής του συγκρότησης. Η εναλλακτική που έφερε δεν μπορούσε παρά να είναι πάντα ανολοκλήρωτη, εξαρτημένη από την συγκυρία στην οποία γέννηθηκε και από τις υποκειμενικές δυνατότητες του κινήματος και των ανθρώπων του, με το μυαλό τους, την καρδιά και το σώμα τους. Αλλά επίσης περιορισμένη, όπως κάθε διεκδίκηση δικαιωμάτων και ισότιμης συμμετοχής, που προσκρούει στην εξουσία της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στην επιβολή και αναπαραγωγή εθνικιστικών, ρατσιστικών και έμφυλων ιεραρχιών και διαχωρισμών.

 Το City Plaza ήταν ένας κρίκος σε μια αλυσιδα αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση. Ένας αγώνας ιδιαίτερος καθώς εκκινούσε από το μικρό και το καθημερινό, το πώς θα μαγειρευτεί το φαγητό και θα καθαριστεί το κτήριο μέχρι την αντίσταση στο καθεστώς των συνόρων και τις πολλαπλές διακρίσεις. Για όσους/ες συμμετείχαμε στο εγχείρημα το CP ήταν μια εμπειρία επαναπροσδιορισμού και αναστοχασμού πάνω στην πολιτική σκέψη και πρακτική, πάνω στις σχέσεις εξουσίας, στην καθημερινή ζωή, στην συμβίωση και στους όρους της, στην αυτοοργάνωση και στις αντιφάσεις της. Αποχαιρετάμε το Σ(π)ίτι Πλάζα με μια υπόσχεση: να μεταφέρουμε αυτή την πλούσια εμπειρία, να συνεχίσουμε να εμπλουτίζουμε και να διευρύνουμε  τους τρόπους και τους τόπους του κοινού αγώνα. 

Μια φανταστική συζήτηση με αφορμή (και όχι αιτία) τις φοιτητικές εκλογές!

Γιατί να συμμετέχω στις (φετινές) φοιτητικές εκλογές;

Γιατί:

-Όταν οι σπουδές μας διαρκώς υποβαθμίζονται με μείωση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων μας και με εξίσωση των πτυχίων μας με αμφιβόλου ποιότητας προγράμματα σπουδών του εξωτερικού ή ιδιωτικών κολλεγίων, όπως προβλέπει η αναθεώρηση του άρθρου 16.

-Όταν η κοινωνία βυθίζεται στην εξαθλίωση με τεράστια ποσοστά ανεργίας, με όλο και αυξανόμενη μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, με συνεχείς επιθέσεις στα εργασιακά μας δικαιώματα, με τη συζήτηση γύρω από τη δημιουργία κλάσεων μηχανικών που απειλεί άμεσα το ενιαίο του πτυχίου.

-Όταν συρρικνώνεται η δημοκρατία και εντείνεται μέρα με τη μέρα ο αυταρχισμός με διατήρηση της ακραίας καταστολής ενάντια σε κάθε μορφή αντίδρασης, και την έξαρση ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΜΕΤΟΧΟΣ!

Καλό το κήρυγμα, αλλά τι μπορεί να βγει από αυτό το πανηγυράκι (νοθείες, εκλογικοί μηχανισμοί, ψηφοθηρία από παρατάξεις κ.α.) των φοιτητικών εκλογών;

-Ο μόνος τρόπος για να αλλάξουν οι συλλογικές διαδικασίες είναι να συμμετέχεις σε αυτές και να αγωνίζεσαι ενάντια σε δυνάμεις που επιδιώκουν(και πετυχαίνουν) τον εκφυλισμό τους.

-Η ψήφος στην αριστερά και στα ριζοσπαστικά κομμάτια των φοιτητικών συλλόγων σημαίνει ότι συλλογικά συζητάμε και αποφασίζουμε για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας, σπάμε τη λογική του ατομικού δρόμου και δεν περιμένουμε από κανέναν έτοιμες λύσεις.

-Η αποχή σου είναι πολύ χρήσιμη για όλους εκείνους που θέλουν αδύναμους φοιτητικούς συλλόγους με απονεκρωμένες συλλογικές διαδικασίες και το μόνο που τους νοιάζει είναι να διατηρήσουν τα εκλογικά τους μαγαζάκια (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ).

Και πες ότι έρχομαι να ψηφίσω, γιατί να στηρίξω Ασυμμετρία-Αριστερή Ενότητα;

Η Ασυμμετρία είναι ένα φοιτητικό σχήμα που συμμετέχει στην Αριστερή Ενότητα. Η Αριστερή Ενότητα είναι μια δικτύωση αυτόνομων σχημάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και αγωνίζονται για αναβαθμισμένη, δημόσια και δωρεάν παιδεία. Είναι αυτή που θέτει το πρόταγμα για μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, βλέποντάς την σαν μια αναγκαιότητα στο σήμερα, με συνθετική διάθεση, πέρα από κάθε λογική πρωτοπορίας και περιχαράκωσης! Σε αυτή την κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα της περιόδου, επιδιώκουμε τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων του συλλόγου, την οποία, αφού υπάρχει και η πολιτική συμφωνία επί της συγκυρίας , εκφράζουμε μέσα από τα κοινά μας πλαίσια στις συνελεύσεις. Το ενωτικό εκλογικό ψηφοδέλτιο ΑΝΑΦΗ-ΑΣΥΜΜΕ3, συνεχίζει να αποτελεί ένα βασικό προχώρημα αυτής της διαδικασίας, μιας διαδικασίας που στοχεύει στην επανανοηματοδότηση των αγώνων και των συλλογικών μας διεκδικήσεων στο σήμερα.

Στηρίζοντας Ασυμμετρία και πέρα από λογικές ανάθεσης, αγωνιζόμαστε συλλογικά για:

– Σπουδές χωρίς δίδακτρα για όλες και όλους, με δωρεάν συγγράματα και δωρεάν μετακινήσεις για κάθε φοιτητή/τρια, με παροχή σίτισης και στέγασης, με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και αναβαθμισμένες υλικοτεχνικές υποδομές. Ένα πανεπιστήμιο που θα προάγει την πολύπλευρη επιστημονική γνώση με κοινωνικό περιεχόμενο, θα δημιουργεί κριτικά σκεπτόμενους- ενεργούς πολίτες, μηχανικούς που σκέφτονται με άξονα το κοινωνικό και οικολογικό συμφέρον και κυρίως με ζωντανούς συλλόγους που θα ενθαρρύνουν και θα επιτρέπουν τη συμμετοχή όλων! Δηλαδή ένα πανεπιστήμιο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό προσανατολισμένο στις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.

– Δημοκρατία στους συλλόγους: Επιδιώκουμε την αναδιοργάνωση των συλλόγων και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στη βάση της δημοκρατίας, της ισότιμης συμμετοχής των φοιτητών(ενταγμένων και ανένταχτων), της αιρετότητας και της ανακλητότητας, ενάντια στη γραφειοκρατία, τις λογικές ανάθεσης, την αποχή από τις διαδικασίες και την απαξίωση των φοιτητικών συλλόγων. Διεκδικούμε μια άλλη διαδικασία γενικής συνέλευσης, που θα δίνει το χώρο και το χρόνο σε κάθε φοιτητή/τρια να συμμετέχει και να εκφράζεται. Μέσα από Παμπολυτεχνειακές συνελεύσεις επιδιώκουμε τη συμπόρευση φοιτητών, εργαζόμενων, καθηγητών.

– Την αναβάθμιση του χώρου του πανεπιστημίου από ένα χώρο στείρας επαγγελματικής κατάρτισης σε ένα χώρο κοινωνικής έκφρασης. Οραματιζόμαστε ένα πανεπιστήμιο, όπου ο φοιτητής θα έχει το χρόνο και χώρο να έρθει σε επαφή με νέες εμπειρίες και να αναπτύξει νέα ενδιαφέροντα κόντρα στην εντατικοποίηση που χαρακτηρίζει τη σχολή μας.

-Για ένα κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας: Δίνουμε συλλογικές λύσεις στα ατομικά μας προβλήματα. Στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τη λογική του ανταγωνισμού που μας επιβάλλεται, απαντάμε με δομές και κινήσεις αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης, Μαχόμαστε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό και τη μισαλλοδοξία.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΣΤΙΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΕΝΩΤΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΑΝΑΦΗ-ΑΣΥΜΜΕ3

Μα που πήγαν, ρε παιδιά, όλοι οι φασίστες;

08/02/19: Στις11:30 το πρωί ο «Εμπουκά» Μαμάν Σούμπεκ, νιγηριανής καταγωγής, προσάγεται στο Α.Τ Ομονοίας για εξακρίβωση στοιχείων. Ο Εμπουκά δεν γυρνάει σπίτι και η γυναίκα του τον αναζητάει στην αστυνομία. Η αστυνομία της ζητάει να δηλώσει εξαφάνιση. Την ίδια στιγμή ο Εμπουκά βρίσκεται ήδη νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, αφήνοντας την τελευταία του πνοή μέσα στο αστυνομικό τμήμα. Η ένωση αφρικανών γυναικών καταγγέλλει ξυλοδαρμό, που προκάλεσε τη δολοφονία του. Ο Εμπουκά ήταν πατέρας δύο παιδιών.

07/03/19: Με αφορμή την έναρξη λειτουργίας Δομής Υποστήριξης και Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΔΥΕΠ) με 14 προσφυγόπουλα σε σχολικό κτίριο της Σάμου, ο σύλλογος γονέων αποφάσισε την επ’ αόριστον αποχή των παιδιών τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

15/03/19:  Όχλος  70  «αγανακτισμένων» κατοίκων πραγματοποίησαν επίθεση σε ξενοδοχείο των Βιλίων. Το ξενοδοχείο φιλοξενούσε οικογένειες προσφύγων. Οι δράστες επιτέθηκαν με μολότοφ, πέτρες και κροτίδες, ενώ θύμα ξυλοδαρμών έπεσαν ακόμα και μικρά παιδιά. Ανάμεσα στους δράστες ήταν ο εν ενεργεία  αστυνομικός Γιώργος Ρούσσης και ο Βαλεντίνος Πέρδικας γραμματέας της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.

18/03/19: Τέσσερις δράστες πραγματοποιούν επίθεση κατά ανηλίκων προσφύγων, μέσα σε γήπεδο μπάσκετ, στο χωριό της Κόνιτσας. Οι δράστες έχουν καλυμμένα τα πρόσωπα τους και είναι εξοπλισμένοι με ρόπαλα. Προκαλούν σοβαρές σωματικές βλάβες στους πρόσφυγες. Οι δράστες ταυτοποιήθηκαν και πρόκειται για τρεις 17χρονους και έναν 30χρονο, «επιφανές» στέλεχος της τοπικής Χρυσής Αυγής . 

18/03/19: Το πρωί της Δευτέρας ο 20χρονος μετανάστης από τη Γουινέα, ενώ περίμενε έξω από το Γραφείο της Greece Cash Alliance helpline, και ο ίδιος επέμενε για να βρεθεί λύση σε κάποιο πρόβλημα του, κλήθηκε η αστυνομία. Οι αστυνομικοί της άμεσης δράσης, κατά τη διάρκεια της σύλληψης του, τον έριξαν στο έδαφος και τον «ακινητοποίησαν»  με κλωτσιές και χτυπήματα στο πρόσωπο και τη πλάτη.  Όταν ζήτησε να τον πάνε στο νοσοκομείο γιατί πονάει, αστυνομικός του απάντησε «να πεθάνεις εδώ, όχι νοσοκομείο». Όταν ρώτησε «γιατί με χτυπάτε», πήρε την απάντηση «Μαύρε πήγαινε στη χώρα σου.»

23/03/19: Ομάδα 40 αντιφασιστών, ξεκινούν με πούλμαν προς τα Βίλια με σκοπό να πραγματοποιήσουν διαμαρτυρία ενάντια στη ρατσιστική επίθεση που έγινε σε πρόσφυγες στη περιοχή στις 15/03/19. Δυνάμεις ΜΑΤ και ΟΠΚΕ σταματούν το πούλμαν, κατεβάζουν τους επιβαίνοντες και τους προσάγουν στη ΓΑΔΑ.

25/03/19: Πραγματοποιείται στην Καλλιθέα η καθιερωμένη παρέλαση για την εθνική επέτειο. Επίσημοι καλεσμένοι οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής. Σωματεία, φορείς και συλλογικότητες συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν για την παρουσία των φασιστών.  Τα ΜΑΤ σχηματίζουν τείχος απέναντι στην συγκέντρωση και της επιτίθενται απρόκλητα με χημικά και γκλομπ, προκαλώντας τραυματισμούς.

Καμία από αυτές τις ειδήσεις δεν θα τις ακούσεις στο δελτίο των 8. Κανένας πολιτικός δεν θα τις καταδικάσει.  Κανένας υπεύθυνος δεν θα καταδικαστεί. Όλοι μαζί, με περισσή υποκρισία, όλο έκπληξη, αναρωτιούνται «μα πως είναι δυνατόν να ανεβαίνει η ακροδεξιά στη χώρα μας, αλλά και πανευρωπαϊκά;».

Η φασιστική απειλή είναι εδώ και μας δείχνει τα δόντια της.  Θρέφεται από το καθημερινό ρατσισμό στα δελτία των 8, απ’ την εσκεμμένη συγκάλυψη όλων αυτών των γεγονότων, απ’ τους «αγανακτισμένους», «φιλήσυχους» πολίτες, απ’ τη συστηματική συνεργασία με το κράτος και τον θεσμοποιημένο ρατσισμό του, απ’ τις αυταρχικές και ρατσιστικές πολιτικές των κυβερνήσεων ενάντια στου πρόσφυγες.

Κανένας εφησυχασμός!  Ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες και τους ρατσιστές!

Να παλέψουμε για ένα κόσμο, που να χωράει μέσα του πολλούς!

Ανακοίνωση Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας για τα γεγονότα στο Κάτω Πολυτεχνείο την 15η/11/2017

Σήμερα 15/11, 2 ημέρες πριν την επέτειο του της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ΄73 , ήταν προγραμματισμένη η είσοδος των Φοιτητικών Συλλόγων και των πολιτικών συλλογικοτήτων στα κτίρια του κάτω Πολυτεχνείου προκειμένου να ξεκινήσει το τριήμερο του Πολυτεχνείου. Προς έκπληξή μας ο χώρος του Πολυτεχνείου παραμένει κλειστός για όλους/ες μας. Σήμερα τα ξημερώματα ένα μειοψηφικό κομμάτι του Α/Α χώρου κλείδωσαν με λουκέτο τους όλες τις εισόδους του συγκροτήματος της Πατησίων. Το κλίμα εντάθηκε ακόμη περισσότερο μετά και την παρουσία διμοιριών των ΜΑΤ στην Πατησίων. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι πως οι φοιτητές/ριες αλλά και όλος ο κόσμος οποίος επρόκειτο να συμμετάσχει στην επέτειο του Πολυτεχνείου έχει αποκλειστεί από αυτήν.

Είναι απαράδεκτο ότι, μέρες τις οποίες αναβιώνουμε τον αγώνα των φοιτητών/ριών για ελευθερία και δημοκρατία, ένα κομμάτι του χώρου πιστεύει πως έχει δικαίωμα να αποκλείει τόσο Φοιτητικούς Συλλόγους και πολιτικές συλλογικότητες όσο και τον/την οποιαδήποτε επιθυμεί να συμμετάσχει στο τριήμερο. Η στρεβλή αντίληψη των παραπάνω ομάδων για την πάλη ενάντια στην κρατική εξουσία καταλήγει σε πρακτικές που καταπατούν δημοκρατικές διαδικασίες, συλλογικές αποφάσεις και την ανοικτότητα των κινηματικών διεργασιών. Πρακτικές που παράλληλα τροφοδοτούν την κυρίαρχη αφήγηση ενάντια στο Άσυλο και ισχυροποιούν την συναίνεση γύρω από την κρατική καταστολή

Πολύ περισσότερο σε μια συγκυρία που η καταπάτηση του ασύλου (βλ Πάντειο, ΠΑΜΑΚ, ΑΣΟΕΕ κτλ) τείνει να γίνει κανονικότητα, με ξεκάθαρες ευθύνες της κυβέρνησης και των διοικήσεων των ιδρυμάτων. Με την εντολή των παραπάνω και την συνακόλουθη παρουσία της αστυνομίας τόσο σήμερα στο Πολυτεχνείο όσο και στο παρελθόν σε άλλα ιδρύματα βλέπουμε την έμπρακτη καταστρατήγηση και πλήρη απονομιμοποίηση του Ασύλου. . Τη στιγμή που οι νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πολιτικές (Νόμος Γαβρόγλου) προβλέπουν τη δυνατότητα επέμβασης της αστυνομίας στον πανεπιστημιακό χώρο, ενέργειες σαν τις σημερινές το μόνο που εξυπηρετούν είναι τις στοχεύσεις της κυβέρνησης.

Απαιτούμε την απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων γύρω από τον χώρο του Πολυτεχνείου και την λήξη της κατάληψης προκειμένου να διεξαχθεί κανονικά η τριήμερη επέτειος.

Καλούμε τον κόσμο του κινήματος να βρεθεί μαζικά στον χώρο του Πολυτεχνείου και να υπερασπιστεί το άσυλο και την ομαλή διεξαγωγή του τριημέρου

Ανακοίνωση Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας για τα γεγονότα στο Κάτω Πολυτεχνείο την 15η/11/2017

Σήμερα 15/11, 2 ημέρες πριν την επέτειο του της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ΄73 , ήταν προγραμματισμένη η είσοδος των Φοιτητικών Συλλόγων και των πολιτικών συλλογικοτήτων στα κτίρια του κάτω Πολυτεχνείου προκειμένου να ξεκινήσει το τριήμερο του Πολυτεχνείου. Προς έκπληξή μας ο χώρος του Πολυτεχνείου παραμένει κλειστός για όλους/ες μας. Σήμερα τα ξημερώματα ένα μειοψηφικό κομμάτι του Α/Α χώρου κλείδωσαν με λουκέτο τους όλες τις εισόδους του συγκροτήματος της Πατησίων. Το κλίμα εντάθηκε ακόμη περισσότερο μετά και την παρουσία διμοιριών των ΜΑΤ στην Πατησίων. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι πως οι φοιτητές/ριες αλλά και όλος ο κόσμος οποίος επρόκειτο να συμμετάσχει στην επέτειο του Πολυτεχνείου έχει αποκλειστεί από αυτήν.

Είναι απαράδεκτο ότι, μέρες τις οποίες αναβιώνουμε τον αγώνα των φοιτητών/ριών για ελευθερία και δημοκρατία, ένα κομμάτι του χώρου πιστεύει πως έχει δικαίωμα να αποκλείει τόσο Φοιτητικούς Συλλόγους και πολιτικές συλλογικότητες όσο και τον/την οποιαδήποτε επιθυμεί να συμμετάσχει στο τριήμερο. Η στρεβλή αντίληψη των παραπάνω ομάδων για την πάλη ενάντια στην κρατική εξουσία καταλήγει σε πρακτικές που καταπατούν δημοκρατικές διαδικασίες, συλλογικές αποφάσεις και την ανοικτότητα των κινηματικών διεργασιών. Πρακτικές που παράλληλα τροφοδοτούν την κυρίαρχη αφήγηση ενάντια στο Άσυλο και ισχυροποιούν την συναίνεση γύρω από την κρατική καταστολή

Πολύ περισσότερο σε μια συγκυρία που η καταπάτηση του ασύλου (βλ Πάντειο, ΠΑΜΑΚ, ΑΣΟΕΕ κτλ) τείνει να γίνει κανονικότητα, με ξεκάθαρες ευθύνες της κυβέρνησης και των διοικήσεων των ιδρυμάτων. Με την εντολή των παραπάνω και την συνακόλουθη παρουσία της αστυνομίας τόσο σήμερα στο Πολυτεχνείο όσο και στο παρελθόν σε άλλα ιδρύματα βλέπουμε την έμπρακτη καταστρατήγηση και πλήρη απονομιμοποίηση του Ασύλου. . Τη στιγμή που οι νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πολιτικές (Νόμος Γαβρόγλου) προβλέπουν τη δυνατότητα επέμβασης της αστυνομίας στον πανεπιστημιακό χώρο, ενέργειες σαν τις σημερινές το μόνο που εξυπηρετούν είναι τις στοχεύσεις της κυβέρνησης.

Απαιτούμε την απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων γύρω από τον χώρο του Πολυτεχνείου και την λήξη της κατάληψης προκειμένου να διεξαχθεί κανονικά η τριήμερη επέτειος.

Καλούμε τον κόσμο του κινήματος να βρεθεί μαζικά στον χώρο του Πολυτεχνείου και να υπερασπιστεί το άσυλο και την ομαλή διεξαγωγή του τριημέρου

Ανακοίνωση Ασυμμε3 για τις φοιτητικές εκλογές.

Την Τετάρτη 24/5 «πραγματοποιήθηκαν» οι φοιτητικές εκλογές των σχολών του ΕΜΠ στο κάτω Πολυτεχνείο. Η διαδικασία κυλούσε ομαλά μέχρι τη στιγμή που μια ομάδα τραμπούκων εισέβαλε στο χώρο και επιτέθηκε στους φοιτητές που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο προαύλιο με μαφιόζικο και δολοφονικό τρόπο με σκοπό τη διάλυση της διαδικασίας των εκλογών. Η συγκεκριμένη ομάδα κατευθύνθηκε προς τις κεντρικές εισόδους των κτιρίων Γκίνη και ΜΑΧ, οι οποίες είχαν σφραγιστεί για την περιφρούρηση τόσο της διαδικασίας, όσο και της σωματικής ακεραιότητας των φοιτητών και προσπάθησαν να τις παραβιάσουν χτυπώντας πόρτες και παράθυρα με τσεκούρια και βαριοπούλες. Κατάφεραν να εισέλθουν στο αμφιθέατρο όπου διεξάγονταν οι εκλογές του Φ.Σ. Πολιτικών Μηχανικών, έκαψαν τις κάλπες απειλώντας και τρομοκρατώντας τους φοιτητές/τριες που βρίσκονταν εκεί. Από τη στιγμή της επίθεσης, οι Φ.Σ των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και των Αρχιτεκτόνων, βρίσκονταν κλειδωμένοι στο κτίριο ΜΑΧ για περίπου 2 ώρες μέχρι να διαπιστωθεί ότι δεν τίθεται πλέον ζήτημα ασφάλειας για τους φοιτητές.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης για το σύλλογό μας, ήταν να διακοπεί η εκλογική διαδικασία για το χρονικό αυτό διάστημα, να αποχωρήσει μεγάλο κομμάτι του κόσμου που ανέμενε εκτός του Πολυτεχνείου να ψηφίσει και να επικρατήσει ένα συνολικό κλίμα αποθάρρυνσης του κόσμου που σκόπευε να συμμετέχει στις φοιτητικές εκλογές.  Σαν Ασυμμετρία, θεωρούμε ότι η 2ωρη αυτή διακοπή ήταν καθοριστική και μη αναστρέψιμη για τη σωστή συνέχιση της διαδικασίας και δε μπορεί να αναπληρωθεί από μια παράταση 45λεπτών που δόθηκε τελικά με απόφαση της Εφορευτικής Επιτροπής. Υπό αυτές τις συνθήκες, θεωρήσαμε ότι η διαδικασία είναι διάτρητη, οδηγούσε σε μία αλλοίωση της πολιτικής έκφρασης των φοιτητών και γι’ αυτό το λόγο εκτιμήσαμε σαν σχήμα ότι η διαδικασία δεν ήταν σωστό να συνεχιστεί. Προτείναμε στην Εφορευτική Επιτροπή μία 10λεπτη παύση της διαδικασίας των εκλογών για να συζητήσουμε το θέμα, ωστόσο με πλειοψηφία ¾ (ΠΚΣ, ΠΑΣΠ, ΔΑΠ) αρνήθηκε το αίτημα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι κατά τη διάρκεια της παράθεσης των δικών μας επιχειρημάτων για τη διακοπή της διαδικασίας, όχι μόνο δεν αναπτύχθηκαν αντεπιχειρήματα, αλλά υπήρχε και συμφωνία από τις περισσότερες δυνάμεις ως προς την απαξίωση της διαδικασίας. Ωστόσο, με πρόφαση το γεγονός ότι οι υπόλοιποι φοιτητικοί σύλλογοι πήραν απόφαση για συνέχιση της εκλογικής διαδικασίας, κάτι όμως που δεν ίσχυσε για τους Πολιτικούς και Μηχανολόγους Μηχανικούς όπου η διαδικασία αναβλήθηκε και χωρίς κανένα άλλο πολιτικό επιχείρημα, οι υπόλοιπες δυνάμεις (ΑΝΑΦΗ,ΠΚΣ,ΠΑΣΠ,ΔΑΠ), πήραν την ευθύνη της συνέχισης των εκλογών.

Σαν σχήμα που τόσα χρόνια παρεμβαίνει σε όλες τις πολιτικές διαδικασίες της σχολής, μετά από αυτές τις εξελίξεις αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε και να μη νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας και τη συμμετοχή μας, αυτή την εκλογική διαδικασία – παρωδία. Η αντίληψή μας για την πολιτική δράση εντός των συλλόγων, μέσα από την πολιτική παρέμβαση, τη συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις και τα Διοικητικά Συμβούλια και εν τέλει, τη συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές είναι πάγια και δεδομένη. Θεωρούμε ότι ο Φοιτητικός Σύλλογος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποκύπτει και να ανέχεται την τρομοκρατία από περιφερόμενες ομάδες τραμπούκων, που δεν έχουν καμία σχέση με το κίνημα και οφείλει να δίνει απαντήσεις σε αυτές. Ταυτόχρονα όμως, οφείλουμε όλες οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις να διασφαλίζουμε την ορθή πολιτικά διεξαγωγή των μαζικών διαδικασιών του συλλόγου. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, η κακήν κακώς συνέχιση των εκλογών, υπό καθεστώς φόβου των φοιτητών, μόνο απάντηση δεν αποτελεί σε τέτοιες εγκληματικές τακτικές. Η πρότασή μας ήταν ο φοιτητικός μας σύλλογος να προχωρήσει συντεταγμένα, ενιαία και συλλογικά, σε ομαλή και απρόσκοπτη νέα διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών σε μία εβδομάδα στο χώρο του Πολυτεχνείου Ζωγράφου. Για εμάς, ο ρόλος ενός φοιτητικού συλλόγου είναι να εμπνέει τα μέλη του σε ενεργή συμμετοχή και δράση και όχι να κάνει εκπτώσεις σε θέματα δημοκρατίας και συμμετοχής.

Δε θα μπούμε στη διαδικασία να σχολιάσουμε και να ερμηνεύσουμε το αποτέλεσμα, καθώς όπως είπαμε δεν αποδεχόμαστε τη διαδικασία. Αυτό δε σημαίνει ότι θα πάψουμε να παρακολουθούμε τις διαδικασίες των οργάνων του Φοιτητικού Συλλόγου και να παρεμβαίνουμε πολιτικά, τόσο στην καθημερινότητα όσο και στις Γενικές Συνελεύσεις. Χωρίς δισταγμό και με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα, συνεχίζουμε να διεκδικούμε μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες στους φοιτητικούς συλλόγους, με βλέμμα στις μάχες του σήμερα και ορίζοντα τις νίκες του αύριο!

 

 

Απόφαση Πανελλαδικού Διημέρου ΑρΕν 8-9 Απρίλη

18057953_1860147370876860_7695238077537319267_n

Α1)Διεθνής Συγκυρία

Βρισκόμαστε 9 χρόνια μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης η οποία έχει οδηγήσει σε μεγάλη μετατόπιση των συσχετισμών δυνάμεων υπέρ του κεφαλαίου και κατά των υποτελών τάξεων. Η δομική αυτή κρίση για κάποιους έγινε ευκαιρία να κερδοφορήσουν ακόμα περισσότερο ενώ για τη πλειοψηφία του κόσμου αποτελεί μια τομή προς τα πίσω , στην οποίαπολλά δικαιώματα χάθηκαν και συνολικότερα κεκτημένα αιώνων τίθενται υπό διακύβευση. Aπό την άλλη πλευρά όμως τα δημοψηφίσματα που έγιναν το τελευταίο καιρό, μια πολιτική αστάθεια που παρατηρείται σε διάφορες χώρες, η έντονη οργή/αγανάκτηση καθώς και η εμβάθυνση της κρίσης εκπροσώπησης, δείχνουν ότι πολλά παραμένουν ρευστά σε κοινωνικό επίπεδο. Μέσα σε όλα αυτά και η ΕΕ, βρίσκεται σε μια οριακή κατάσταση, ειδικά μετά το Brexit,με την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία των πολιτικών λιτότητας να δέχεται τριγμούς .Στη κατάσταση αυτή έρχονται να προστεθούν και οι συζητήσεις για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και η πιθανή θεσμοθέτηση της αποτελούν μια συνέχεια σε περαιτέρω αντιδραστικοποίηση της Ένωσης.

Σε διεθνές επίπεδο γίνεται φανερό πως μια σειρά ακροδεξιών μορφωμάτων έχουν ενισχυθεί σημαντικά , πράγμα που έρχεται αφενός ως αποτέλεσμα του αδιεξόδου των πολιτικών λιτότητας και αφετέρου του ΄΄κενού ΄΄ που υπάρχει στα αριστερά του πολιτικού χάρτη. Η εκλογή Τραμπ έρχεται να ενισχύσει ένα κλίμα ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας και εθνικής ‘’ανωτερότητας’’ στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά οι κοινωνικές αντιστάσεις στις ΗΠΑ, μετά την εκλογή Τραμπ,αν και ετερόκλητες ,δείχνουν να έχουν μαζικότητα και ίσως και πολιτικά αναβαθμισμένο περιεχόμενο για τα δεδομένα αυτής της χώρας.

Ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ, η Ρωσία και η ΕΕ, παίζοντας κομβικό ρόλο στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή/Αφρική , δημιουργούν εκτός των άλλων τεράστια προσφυγικά-μεταναστευτικά κύματα .Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, η ανέγερση φραχτών,  η δημιουργία hot spot και οι επαναπροωθήσεις συνθέτουν τις κατευθύνσεις των κυρίαρχων θέτοντας την ζωή των προσφύγων σε δεύτερη μοίρα και ταυτόχρονα συντελούν στην όξυνση των εθνικών ανταγωνισμών. Η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, που έρχεται να προστεθεί στην αναβάθμιση του ρόλου της Frontex, αποτυπώνει ακριβώς ότι η συγκράτηση των προσφυγικών ροών εκτός της Ευρώπης επιχειρείται με κάθε κόστος. Πρόκειται για μια Ευρώπη που λειτουργεί ως φρούριο προς τα έξω και ως φυλακή προς τα μέσα.

Α2)Κεντρικοπολιτική σκηνή

Την ίδια στάση σε σχέση με το προσφυγικό κρατάει και η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρά το «ανθρωπιστικό» προφίλ που προσπαθεί να ενδυθεί.  Στοιβάζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στα hot-spot, δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα στις ΜΚΟ να κερδοσκοπούν σε βάρος αυτών των ανθρώπων. Και όλα αυτά προφανώς σε συνδυασμό με το ξέπλυμα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής από στελέχη της Κυβέρνησης.Κυρίαρχη στιγμή αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης είναι συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, η οποία καταργεί στην ουσία τη συνθήκη της Γενεύης, που προβλέπει τη χορήγηση ασύλου νομιμοποιώντας τις απελάσεις στην Τουρκία, η οποία αναγνωρίζεται ως ασφαλής τρίτη χώρα. Η κατάσταση στα καμπς παραμένει απάνθρωπη με τους πρόσφυγες να μην δικαιούνται ούτε τα στοιχειώδη και προφανώς μακριά από τον αστικό ιστό σε συνθήκες πλήρους αορατότητας. Σε αυτό το φόντο η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να ξαναβγεί στο προσκήνιο και να επαναφέρει το ρατσιστικό μίσος στην κοινωνία.Ωστόσο απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, έχει ξεσπάσει ένα κύμα αλληλεγγύης, που μέσα από και εγχειρήματα αλληλεγγύης, καταλήψεις στέγης, παρεμβάσεις σε κέντρα κράτησης και κινητοποιήσεις προσπαθεί να καλύψει βασικές ανάγκες αυτών των ανθρώπων, να εμπλέξει τους ίδιους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στον τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας τους και να θέσει εμφατικά ότι ο αγώνας ντόπιων και μεταναστών είναι κοινός.

Η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ ενόψει του κλεισίματος της 2ης αξιολόγησης πρόκειται να φέρει ακόμα περισσότερα μέτρα λιτότητας και προφανώς η έννοια των κόκκινων γραμμών που θέτει δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Συνεχίζει αμείωτα την επίθεση στην κοινωνική πλειοψηφία εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις μνημονιακές δεσμεύσεις και ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της ΕΕ. Η μείωση του αφορολόγητου, η απαίτηση για αύξηση των απολύσεων και η επίθεση στα συλλογικά εργασιακά δικαιώματα, ο υποκατώτατος μισθός διαμορφώνουν μια κατάσταση εργασιακού μεσαίωνα που χρειάζεται απάντηση. Συνεχίζοντας μια άνευ προηγούμενου κοινωνική καταστροφή μεταξύ άλλων προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση σιδηροδρομικών δικτύων και 14 αεροδρομίων , δίνει το πράσινο φως στους πληστειριασμους πρώτης κατοικίας και με το νέο ασφαλιστικό σύστημα οδηγεί σε μετανάστευση και σε ασφάλιση σε ιδιωτικές εταιρίες τη νεολαία. Την ίδια στιγμή ενισχύει το αφήγημα του ΤΙΝΑ(ΤhereIsNoAlternative) λέγοντας πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός των μνημονίων , της λιτότητας της επισφάλειας ,της ανεργίας του 30% και πάνω από 50% στους νέους/ες, της γενιάς των 400ευρώ. Ακόμα ψάχνοντας άλλες κοινωνικές εκπροσωπήσεις, προσπαθεί να διεμβολίσει πιο συντηρητικά εκλογικά ακροατήρια και αυτό για να το καταφέρει κάνει επιθέσεις εναντίον του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος όπως σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα (καταλήψεις ,καταλήψεις στέγης προσφύγων, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια κτλπ). Η κυβέρνηση στην επιβολή των νεοφιλεύθερων πολιτικών δέχεται πιέσεις και σε αυτά τα πλαίσια αναζητά συναινέσεις. Άρα, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για μία παγίωση μιας κατάστασης καθώς το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό είναι ρευστό και ανοίγονται δυνατότητες για τα κοινωνικά κινήματα, τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία, να αναπτύξουν αντιστάσεις και να ανατρέψουν την κατάσταση, απέναντι στις πολιτικές λιτότητας της ΕΕ και της ΟΝΕ.

Β)Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση-Επίθεση στο Πανεπιστήμιο

Η τελευταία εικοσαετία έχει σηματοδοτήσει για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και συνολικότερα τον χώρο της Παιδείας, μια διαδικασία συστηματικής αναδιάρθρωσης τόσο σε ελληνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με την συνθήκη της Μπολόνια να αποτελεί ένα από τα κυριότερα σημεία αναφοράς. Η διαδικασία αυτή πραγματοποιείται υπό το πρίσμα της συνολικότερης αναδιαμόρφωσης του κοινωνικοπολιτικού τοπίου στις χώρες της Δύσης και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, στην κατεύθυνση νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης, η οποία, όσον αφορά τα πανεπιστήμια στοχεύει στην πλήρη εναρμόνιση τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Στην περίπτωση της Ελλάδας η εφαρμογή των μνημονίων και της λιτότητας ενέτεινε και επιτάχυνε ακόμα περισσότερο αυτήν την διαδικασία, με αποκορύφωμα το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου που συνιστά τομή για την μετάβαση από το μαζικό δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο στο πανεπιστημίο του νεοφιλελευθερισμού.Τόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και την πλήρη υποταγή της στις επιταγές των ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου, όσο και οι προηγούμενες, υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν πλήρως το σχέδιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και της αναδιαμόρφωσης του χώρου της Παιδείας σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.

Ιδιαίτερα από το 2011 και έπειτα η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση δέχεται μια συστηματική επίθεση, τόσο σε υλικό όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο, με την συστηματική απαξίωση των ιδρυμάτων, την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση τους, την μερική ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων με την εισαγωγή ιδιωτών σε διάφορες πτυχές της λειτουργίας του και την εισαγωγή μιας λογικής διοίκησης των ιδρυμάτων στα πρότυπα επιχειρήσεων, την απαξίωση του φοιτητικού συνδικαλισμού και την εμπέδωση ενός κλίματος νόμου και τάξης μέσα στους χώρους των ιδρυμάτων καθώς και την διάλυση- συγχώνευση ιδρυμάτων. Ήδη η χρηματοδότηση προς τα πανεπιστήμια έχει μειωθεί πάνω από 80% σε σχέση με το 2010 και συνεχίζει να μειώνεται , ενώ ιδρύματα, σχολές και τμήματα κλείνουν ή συγχωνεύονται με άκρως αμφιλεγόμενα κριτήρια, το διοικητικό προσωπικό μειώνεται, η μέριμνα περικόπτεται, η συνδιοίκηση έχει καταργηθείενώ η δημοκρατία εν γένει μέσα στο πανεπιστήμιο υπονομεύεται συστηματικά.Σε αυτά τα δεδομένα και υπό το βάρος της έντασης των ταξικών φραγμών στην παιδεία συνολικά η κυβέρνηση επεξεργάζεται νέο ν/σ για τα μεταπτυχιακά το οποίο θα αφήνει χώρο για την γενίκευση του μέτρου των διδάκτρων.Σημαντικό σε σχέση με την επίθεση είναι το γεγονός ότι δεν τίθεται ολομέτωπα και ενιαία αλλά κινείται περισσότερα αποσπασματικά και με διαφορετικές χρονικότητες.

Ειδικά στην σημερινή συγκυρία στο στόχαστο μπαίνουν με οξυμμένο τρόπο τα συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα. Η ανάγκη για ευέλικτους και εξειδικευμένους εργαζόμενους είναι οδοδείκτης για προωθούμενες αλλαγές. Στους μηχανικούς αίρεται μια προηγούμενη συνθήκη ενιαίας επαγγελματικής προοπτικής και προωθείται ένας ατέλειωτος κύκλος κτήσης προσόντων, εμπειρίας, δεξιοτήτων φτιάχνοντας έτσι εργαζόμενους διαφορετικών ταχυτήτων. Παράλληλα η αναδιάρθρωση των προγραμμάτων σπουδών σε μια σειρά σχολών κινείται στην κατεύθυνση διάσπασης των πτυχίων αφενός και αφετέρου στην υποβάθμιση της αξίας τους. Ειδικό παράδειγμα αποστοίχισης δικαιωμάτων από το πτυχίο αποτελούν οι καθηγητικές σχολές στις οποίες οι διδακτική επάρκεια δεν θα εξασφαλίζεται πλέον από το ίδιο το πτυχίο αλλά η απόκτηση της θα επαφίεται στον/στην φοιτητή/τρια μέσα από σεμινάρια επί πληρωμή εκτός του κύκλου σπουδών.Η σφαιρική και ολόπλευρη προσέγγιση υποκαθίσταται από τον τεχνοκρατισμό, την εξειδίκευση και το ενιαίο τετραετές ή πενταετές πρόγραμμα δίνει τη θέση του στην εισαγωγή πιστωτικών μονάδων και τους ατομικούς φακέλους προσόντων.

Γ)Καθημερινότητα φοιτήτριας/τή-Πολιτική Συμμετοχή

Η κυρίαρχη τάση πλέον στα πανεπιστήμια είναι η επιλογή του ατομικού δρόμου εκ μέρους των φοιτητών. Αυτή διατηρεί σε πολλές περιπτώσεις τα χαρακτηριστικά του, καριερισμού, καθώς ένα κομμάτι των φοιτητών συνεχίζει να τρέφει ψευδαισθήσεις ότι θα γίνει μέρος του 1% αξιοποιώντας τις “ευκαιρίες που προσφέρει ο καπιταλισμός”. Οι περισσότεροι/ες φοιτητές/τριες αντιλαμβάνονται το πανεπιστήμιο ως ένα στείρο εξεταστικό κέντρο, επικροτώντας όλες τις παθογένειες που αυτό επιβάλει στην διαμόρφωση της καθημερινότητας τους. Πιο συγκεκριμένα, εδραιώνεται μια κυρίαρχη κατάσταση και ακολουθείται ένας ατομικός δρόμος για το πτυχίο με το κυνήγι δεξιοτήτων και πιστοποιητικών προκειμένου να ανταπεξέλθουν στην αγορά εργασίας μετέπειτα. Ακόμα, τα προγράμματα σπουδών δημιουργούν μια κανονικότητα εντατικοποίησης και την υπερεξειδίκευση της γνώσης, με αποτέλεσμα, να εξαλείφεται μέσω αυτής, η δημιουργία ολόπλευρων υποκειμένων. Κατά την διάρκεια των σπουδών, αναπαράγεται συνεχώς ο ζόφος του ανταγωνισμού υπό την σκοπιά όχι μόνο του καριερισμού αλλά και αυτή της επιβίωσης. Σήμερα, επικρατεί μια αγχώδης κατάσταση η οποία διαμορφώνει και τα χρονικά πλαίσια των σπουδών ενός φοιτητή. Επιδιώκεται η ολοκλήρωση των σπουδών όσο δυνατόν συντομότερα λόγω των οικονομικών δυσκολιών, ενώ οι περισσότεροι από τους φοιτητές που ζουν με αυτό το συνεχές αίσθημα επιβίωσης αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους. Οι νόρμες που επιβάλλονται δεν αφήνουν χρόνο για στοχασμό και αμφισβήτηση της ουσίας της επιστήμης, αλλά και της εργασίας συνολικότερα, με αποτέλεσμα να απομακρύνονται από την αναγκαιότητα συμμετοχής τους σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικότητας. Στο φόντο αυτό, οι σχολές ως αναπαραστάσεις του ανοιχτού κοινωνικού χώρου έχουν πάρει χαρακτήρα αποστείρωσης. Πλέον, η φοίτηση στα Πανεπιστήμια συνάδει μόνο με τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα που αυτά προσφέρουν, με αποτέλεσμα ό,τι ξεφεύγει από αυτή την λογική να ποινικοποιείται καθώς και η οργανική σύνδεση των νέων με την κοινωνία να αποδομείται. Σε αυτό το πλαίσιο, σε κάποιες σχολές βρίσκουν χώρο να αναδειχθούν ανεξάρτητες φοιτητικές, οι οποίες ενσαρκώνουν ακριβώς αυτή τη στροφή στον ακαδημαϊσμό και τον ατομικισμό. Διατηρώντας ένα απολιτίκ προσωπείο, προσπαθούν να υπονομεύσουν τις συλλογικές διαδικασίες στο όνομα της αποκατάστασης της ακαδημαϊκής «ομαλότητας» και να παρουσιάσουν τις φοιτητικές συλλογικότητες και τις διεκδικήσεις τους ως ρίζα όλων των παθογενειών του πανεπιστημίου.Παράλληλα παρατητείται μια διαρκώς εντεινόμενη αυταρχικοποίηση, της οποίας οι εκφάνσεις ειδικά φέτος ήταν πολλαπλές με αποκλεισμούς των φοιτητών από τους κοινωνικούς τους χώρους (lock out), άρσεις ασύλου (Πάντειο, Πα.Μακ) και φαινόμενα απροκάλυπτης λογοκρισίας(Νομική). Τέτοιες πρακτικές ευθυγραμμίζονται με μία προσπάθεια αποδόμησης του Πανεπιστημίου ως χώρου ασύλου φοιτητικών, κοινωνικών αγώνων και ιδεών. Στο ίδιο πλαίσιο άρσης της δημοκρατίας εντός των σχολών εντάσσεται και η δίωξη φοιτητών στην Ξάνθη από φασίστα καθηγητή τους λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης.

Στην κατάσταση που διαμορφώνεται παρατηρούμε εκτός των άλλων πως και οι πρακτικές συνδικαλισμού και άσκησης πολιτικής εντός του Πανεπιστημίου που εφαρμόζονται εδώ και πολλά χρόνια, ίσως έχουν βρεθεί σε ένα τέλμα. Τη στιγμή που το εντατικοποιημένο και νεοφιλελεύθερο μοντέλο του Πανεπιστημίου έχει καταφέρει να επιβάλλει τους ρυθμούς του σε μεγάλο βαθμό, ο φοιτητικός συνδικαλισμός δείχνει κατώτερος των περιστάσεων στο να συνολικοποιήσει μια θελκτική και εμπνευστική πρακτική,μέσα από την οποία θα καταφέρει να συγκεντρώσει ένα μαζικό μπλοκ φοιτητών σε ριζοσπαστική κατεύθυνση. Ο διαχωρισμός οργανωμένων και μη, λογικές πρωτοπορίας, η μονομέρεια στην παρέμβαση, ο ξύλινος λόγος είναι στοιχεία που πρέπει να μας προβληματίσουν και να βρούμε τρόπους να τα ξεπεράσουμε στην πράξη. Επίσης είναι γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα διανύει μια πορεία σταδιακής υποχώρησης ήδη από το 2011 που οφείλεται σε πολλούς λόγους. Εκτός από την κεντρικοπολιτική συνθήκη και την διάψευση του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και την εντατικοποιημένη καθημερινότητα οφείλουμε να εστιάσουμε και στον τρόπο με τον οποίο συγκρότούνται κινήσεις εντός των σχολών. Η μεθοδολογία συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος ανέκαθεν λάμβανε αμυντικά χαρακτηριστικά χωρίς αυτά να συγκεράζονται με την δημιουργία νέων αιτημάτων και διεκδικήσεων γύρω από μια πολιτική «ατζέντα». Στο ευρύτετο ανταγωνιστικό κίνημα από την μία παρατηρείται το φαινόμενο της επαγγελματικής πολιτικής η οποία αφομοιώνει χαρακτηριστικά του αντίπαλου αστικού μπλοκ και αδυνατεί να εμπνεύσεις τους/τις φοιτητές/τριες από την άλλη η μονομέρεια της παρέμβασης σε κοινωνικό επίπεδο με συμβατικές μορφές πάλης αδυνατεί να εκφράσει τις ανάγκες των φοιτητών συνδέοντας τες παράλληλα με άμεσους στόχους. Λαμβάνοντας υπόψη τους όρους και τις συνθήκες της κρίσης στις οποίες συγκροτείται η ταυτότητα του φοιτητή ως και αυριανού εργαζόμενου-άνεργου ο οποίος αγωνίζεται για το μικρότερο κακό. Σε αυτό το σημείο πρέπει να θέσουμε ως στόχο την όξυνση της αντιπαράθεσης σε ιδεολογικό επίπεδο όσο και την ριζοσπαστικοποίηση των μορφών πάλης οι οποίες μέσω της κίνησης θα ανοίξουν το πεδίο επινόησης νέων θεωρητικών εργαλείων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση ξεφέυγοντας από την γραμμικότητα που κινδυνέυει να εκπέσει το σχήμα συνέλευση-κατάληψη-διαδήλωση. Είναι γεγονός ακόμα πως, ο τρόπος διεξαγωγής των γενικών συνελεύσεων αυτή τη στιγμή, δε λειτουργεί όσο προωθητικά θα θέλαμε ως προς τη μαζικοποίηση τους και αυτό το λόγο, οφείλουμε εμείς οι ίδιοι να δώσουμε λόγο στους φοιτητές/τριες να βρεθούν στα αμφιθέατρα και να διεκδικήσουν μαζί μας, όσα μας ανήκουν μέσα από διαδικασίες πραγματικά δημοκρατικές και συμμετοχικές.

Δ)Ποια είναι η δική μας απάντηση – Στόχοι του επόμενου διαστήματος

Το πανεπιστήμιο των αναγκών αποτελεί ένα θεωρητικό σχήμα που προσπαθεί να ψηλαφίσει το μέλλον που εμείς οραματιζόμαστε προσγειώνοντας το παράλληλα στην πραγματικότητα των σχολών. Πρόκειται για την υλοποίηση πτυχών του αύριο στο παρόν μέσα από μια διαδικασία χειραφετητικής πολιτικής πρακτικής. Γίνεται σαφές ότι για τα σχήματα μας το ζητούμενο είναι αφενός η υπεράσπιση του δημοσίου δωρεάν πανεπιστημίου απέναντι στην επίθεση αλλά η επέκταση αυτού με την έμφαση στην δική μας επιθετική λογική για την διαμόρφωση χώρου και όρων για την κάλυψη των δικών μας αναγκών. Η έννοια της ανάγκης ξεκινάει από την υλική πτυχή τους (σίτιση, στέγαση, μεταφορές κ.α) και διευρύνεται μέχρι την ανάγκη για ελεύθερο χρόνο, τον εμπλουτισμό των προγραμμάτων σπουδών και το πολιτιστικό αντιπαράδειγμα. Η διαδικασία προς αυτήν την κατεύθυνση δεν μπορεί να αποτελεί προιόν αναλυτικού και συγκεκριμένου πολιτικού προγράμματος αφενός διότι αυτή περναέι μέσα από τα ίδια τα υποκείμενα που ζουν εντός του πανεπιστημίου και αφετέρου διότι η έννοια της ανάγκης μετασχηματίζεται. Δεν μιλάμε όμως για μια απλή οραματική προβολή στο μέλλον αλλά για την απάντηση στην επίθεση του αντιπάλου και παράλληλα μια πολιτική λογική που εστιάζει στην έννοια της δημιουργίας με όρους διαμόρφωσης δικών μας επιδίκων και στοχεύσεων. Η μετάβαση από την άμυνα στην κινηματική επίθεση συμπυκνώνει μια αντίληψη που θεωρούμε ότι μπορεί να επιτελέσει προωθητικό ρόλο στην νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στις σχολές. Η αδυναμία του φοιτητικού κινήματος αλλά και συνολικά του φοιτητικού συνδικαλισμού να δώσει απαντήσεις στην σημερινή απαξίωση της πολιτικής μπορεί να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι μια τομή είναι αναγκαία. Μέσα από μια παραδοχή ότι ακόμη και εμείς οι ίδιοι/ες δεν έχουμε κατορθώσει να κάνουμε το θετικό πρόταγμα τρόπο άσκησης πολιτικής αλλά εν πολλοίς εγκλωβιζόμαστε σε αμυντικές λογικές μπορούμε να πούμε ότι η διεκδίδηση του πανεπιστημίου των αναγκών μάλλον έχει ακόμα επίκαιρο χαρακτήρα και καλούμαστε να επεκτείνουμε τις σκέψεις μας σε αυτό.

Μέσα από αυτό το πρίσμα μπορούμε να δούμε τις ιεραρχίσεις του επόμενου διαστήματος καθώς η μεθοδολογία δεν μπορεί να μην διαδρά με τον στρατηγικό στόχο.

Δ1. Κόμβοι-ιεραρχήσεις για το επόμενο διάστημα

Συγκροτητικό στοιχείο του πανεπιστημίου των αναγκών είναι η δυνατότητα συγκρότησης αντιστάσεων σε μια συνθήκη που η διαδικασία νεοφιλελευθεροποίησης του πανεπιστημίου συνεχίζει αποσπασματικά αλλά σταθερά. Τα μέτωπα που ανοίγονται σε σχέση με το πανεπιστήμιο συνδέονται με τις στοχεύσεις του νεοφιλελευθερισμού:

Επαγγελματικά δικαιώματα και γνώση

Με οξυμμένη ένταση μπαίνουν στο προσκήνιο τα επαγγελματικά δικαιώματα που τίθενται στο στόχαστρο. Η αποστοίχηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο ειδικά σε σχέση με την διδακτική επάρκεια σε μια σειρά σχολών ή με τις μεταρρυθμίσεις στους μηχανικούς είναι ένα ζήτημα το οποίο οφείλουμε να ιεραρχήσουμε πολύ ψηλα το επόμενο διάστημα συνδεόντας την φοιτητική καθημερινότητα με την εργασιακή προοπτική. Η πάλη για ενιαία ισχυρά πτυχία που παρέχουν συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα είναι κομβικής σημασίας και συνδέεται με την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας που προωθεί το νέο εργασιακό ν/σ. Σε σχέση με τα παραπάνω και ως απάντηση στην νέα συνθήκη υπερεξειδίκευσης και τεχνοκρατισμου είναι σημαντικό ζητήματα γνώσης, που ως Αρεν κατά καιρούς έχουμε προσπαθήσει ανοίξουμε, να τα ξαναβάλουμε στην ατζέντα με διάθεση επέκτασης και εμβάθυνσης των αναλύσεων μας σε αυτά, δείχνοντας το δικό μας θετικό πρόταγμα για το περιεχόμενο και την χρήση της γνώσης που εμείς προτάσσουμε. Η διενέργεια αντι-μαθημάτων, συλλογικών αναγνώσεων, σεμιναρίων κινούνται σε πολύ θετική κατεύθυνση και μπορούν να αποτελέσουν την δική μας ανταγωνιστική αφήγηση στο κυρίαρχο. Ακόμα η επεξεργασία και η ενασχόληση με τα προγράμματα σπουδών που εφάπτονται στις δικές μας ανάγκες και χρονικότητες θα μπορέσει να διαμορφώσει όρους δημιουργικής αντιπαράθεσης με τις αλλαγές που προωθούνται.

Νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας

Το υπουργείο Παιδείας επεξεργάζεται νέο νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά προγράμματα το οποίο μεταξύ άλλων θα αφήνει χώρο στα επιμέρους τμήματα να προβούν στην επιβολή διδάκτρων. Η μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών/τριών και η ένταση των ταξικών φραγμών αποτελεί γεγονός τα τελευταία χρόνια και ειδικά με φόντο την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων συνεχώς επεκτείνεται. Η υπεράσπιση του δικαιώματος στη δωρεάν παιδεία και η άρση όλων των αποκλεισμών είναι προυπόθεση για το μαζικό ανοιχτό πανεπιστημίο που εμείς οραματιζόμαστε και άρα η κατάθεση του ν/σ όποτε και αν συμβεί συνίστα σημαντικό κόμβο για τα σχήματα μας. Απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης και της ΕΕ για σταδιακή εμπορευματοποίηση πτυχών του πανεπιστημίου, οφείλουμε να υπερασπιστούμε το δημόσιο χαρακτήρα του. Απέναντι σε αυτή την προσπάθεια οφείλουμε να ενδυναμώσουμε τις συλλογικές διαδικασίες, να επαναφέρουμε την πολιτική συζήτηση στα αμφιθέατρα και να επιδιώξουμε από κοινού με τις υπόλοιπες δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς να βάλουμε φρένο στα σχέδιά τους.

Δημοκρατία στις σχολές-Επαναοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Χαρακτηριστικό της περιόδου αποτελεί επίσης η συρρίκνωση της δημοκρατίας στις σχολές, η ένταση του αυταρχισμού και η αποστείρωση. Από πλευράς μας είναι σημαντικό να επενδύσουμε στην κατοχύρωση του πανεπιστημίου ως ελεύθερου κοινωνικού χώρου στον οποίο η συλλογική αναπαράσταση και η αίσθηση της κοινότητας έχει αξία. Απέναντι στην στοχοποίηση του ασύλου, στην παγίωση μιας κατάστασης στείρας ακαδημαικής λειτουργίας των σχολών οφείλουμε να βρούμε τρόπους επαναοικειοποίησης του δημόσιου χώρου, να προτάσσουμε την κοινωνική χρήση του πανεπιστημίου και την διεύρυνση των όρων δημοκρατίας και συμμετοχής στην φοιτητική καθημερινότητα. Η συντονισμένη προσπάθεια φίμωσης και ποινικοποίησης της πολιτικής παρέμβασης των φοιτητών στον κοινωνικό τους χώρο δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Σε μια περίοδο που αποθεώνεται ο ατομικός δρόμος, που υποβαθμίζεται ο πολιτικός διάλογος , είναι πολύ σημαντικό να υπερασπιστεί το φοιτητικό κίνημα και η αριστερά κεκτημένα και νίκες των προηγούμενων ετών. Για εμάς το πανεπιστήμιο είναι ο χώρος στον οποίο οι νέοι και οι νέες πρέπει και μπορούν να ζουν, να σπουδάζουν, να κοινωνικοποιούνται και να παρεμβαίνουν πολιτικά. Οι εξωστρεφείς δράσεις, οι ανοιχτές εκδηλώσεις και αντιμαθήματα καθώς και ο εμπλουτισμός του κλασικού ρεπερτορίου δράσης με νέα εργαλεία, προϊόντα κοινωνικού πειραματισμού, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση

Κοινωνικοί Αγώνες

Προφανώς επειδή ως Αρεν ανέκαθεν αντιλαμβανόμασταν το Πανεπιστημίο σε σχέση με την κοινωνία και όχι ξεκομμένο από αυτήν θα μπορούσαμε να εμπλουτίσουμε την παρέμβαση μας με ζητήματα που αφορούν συνολικά την κοινωνία. Η μάχη απέναντι στο επερχόμενο εργασιακό νομοσχέδιο ,στους πλειστηριασμούς και κάθε άλλη πτυχή της νεοφιλελεύρης επίθεσης θα πρέπει δοθεί σε σύνδεση με τους φοιτητικούς συλλόγους. Σε μια περίοδο ελαστικοποίησης ή και πλήρους αποσάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων, είναι πολύ σημαντικό ως ΑΡΕΝ να ιεραρχήσουμε ψηλά το επόμενο διάστημα τα ζητήματα της εργασίας. Φοιτητές και εργαζόμενοι οφείλουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους το επόμενο διάστημα, τόσο με αποφάσεις για παρουσία των Φοιτητικών Συλλόγων σε κεντρικές απεργιακές κινητοποιήσεις, όσο και μέσα από κοινές πρωτοβουλίες ανά σχολή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι καθαρίστριες του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ που δουλεύουν με μηνιαίες συμβάσεις και χωρίς δικαιώματα κάτω από άθλιες συνθήκες. Παρόμοιος συντονισμός μπορεί να υπάρξει και στα ζητήματα των πλειστηριασμών, οπού ήδη έχει αναπτυχθεί σε όλη τη χώρα ένα δυναμικό κίνημα μπλοκαρίσματος. Μια ακόμα νεοφιλελεύθερη μεταβολή που έρχεται να πλήξει εντονότερα τον δημόσιο χαρακτήρα των ΜΜΜ είναι η τοποθέτηση μπάρων και η εισαγωγή ηλεκτρονικού εισιτήριου με στόχο την αύξηση των κερδών καθώς και τον έλεγχο και την πειθάρχηση των επιβατών. Απέναντι σε αυτό το μέτρο αυτό οι φοιτητές από κοινού με τους εργαζομένους, που χρησιμοποιούν καθημερινά τα ΜΜΜ, πρέπει να αντισταθούν στην εφαρμογή των μπαρών και να διεκδικήσουν δωρεάν και ποιοτικότερη μετακίνηση.

Προσφυγικό-Αντιφασισμός

Ειδικά σε σχέση με το προσφυγικό που αποτελεί ένα ζήτημα που τον τελευταίο 1 μίση χρόνο έχουμε με επιτυχία καταφέρει να σηκώσουμε, είναι σημαντικό να διευρύνουμε τους τρόπους συμμετοχής μας στο κίνημα αλληλεγγύης , να συνεχίσουμε να ιεραρχούμε την γείωση του αντιρατσισμού, του αντιρατσισμού, του αντιφασισμού στις σχολές και να αυξήσουμε την εμπλοκή μας σε εγχειρήματα και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Είναι πολύ σημαντικό, η φοιτητική αριστερά να αναπτύξει τα κατάλληλα αντανακλαστικά μπροστά στη διαμορφωθείσα κατάσταση. Από τη στήριξη εγχειρημάτων αλληλεγγύης και καταλήψεων στέγης μέχρι τη σύνδεση και τους κοινούς αγώνες με τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα, το φοιτητικό κίνημα και η αριστερά πρέπει να δηλώσει παρών. Οι συλλογές τροφίμων, η διοργάνωση αντιρατσιστικών εκδηλώσεων, η δημιουργία πρωτοβουλιών αλληλεγγύης και η προσπάθεια ένταξης των προσφύγων σε ένα ευρύτερο διεκδικητικό κίνημα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό δράσης για το επόμενο διάστημα. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να αντιτάξουμε ένα δυναμικό διεκδικητικό κίνημα, το οποίο θα προβάλλει αιτήματα αντιπαραθετικά στους κεντρικούς άξονες της ξενοφοβικής πολιτικής που υποδεικνύει η Ε.Ε. και υλοποιεί η Κυβέρνηση. Θα πρέπει να απαιτήσουμε τη δημιουργία ανοιχτών δομών φιλοξενίας με αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και την ένταξη των προσφύγων στον αστικό ιστό, αίτημα το οποίο περνά μέσα από την κατάργηση των camps και τη μεταφορά των ανθρώπων από τα νησιά στην ενδοχώρα. Διεκδικούμε να καταργηθεί η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, να πέσει ο φράχτης του Έβρου και να επιτραπεί η νόμιμη, ελεύθερη διέλευση των προσφύγων μέσα από ασφαλείς διόδους,καθώς επίσης και να γίνονται άμεσα δεκτά τα αιτήματα ασύλου και οικογενεικής επανένωσης. Τέλος, αγωνιζόμαστε για την ισότιμη πρόσβαση των προφυγόπουλων στην εκπαίδευση και τα δημόσια αγαθά, ενάντια σε κάθε εκδήλωση ξενοφοβικού μίσους που επιδιώκει τη στοχοποίηση και τον αποκλεισμό τους.

Η Δικτύωση την επόμενη μέρα

Στην συνθήκη στην οποία βρίσκεται η ΑΡ.ΕΝ. είναι ύψιστης σημασίας να επενδύσουμε στην λειτουργία μας συνολικά ως δικτύωση. Υπ’αυτό το πρίσμα προκρίνουμε την διοργάνωση φεστιβάλ, ακτίφ πόλεων, διαδικασιών ανα ίδρυμα ή αντικείμενο σε τακτά χρονικά διαστήματα με στόχο τόσο τον εμπλουτισμό της πολιτικής κουβέντας όσο και την δημιουργία συλλογικών αναπαραστάσεων. Σε αυτό το πλαίσιο μόνο προωθητικά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σεμινάρια και κύκλοι αυτομόρφωσης – συλλογικές αναγνώσεις με μέριμνα για τη συνολικότερη και βαθύτερη ζύμωση τόσο των ανθρώπων που συμμετέχουν στα σχήματα όσο και ευρύτερα της πολιτικής κουβέντας εντός αυτών. Είναι εξάλλου κοινή παραδοχή η διαλεκτική σχέση θεωρίας και πρακτικής.

Κρίνεται παράλληλα αναγκαίο το πανελλαδικό συντονιστικό να επιτελεί με συνέπεια το ρόλο του, απο τη πλευρά του οργανωτικού (μεταφορά εικόνας από τις πόλεις και μέριμνα για τυχόν ζητήματα) καθώς και αναβαθμισμένα αντανακλαστικά με καλέσματα σε κινηματικούς κόμβους που συλλογικά και συνολικά στηρίζουμε.

Δ2)Νέες Πρακτικές-Προς ένα νέο συνδικαλιστικό υπόδειγμα

Σε μια συνθήκη έντασης της αποπολιτικοποίησης και της αποστείρωσης στις σχολές κυρίαρχη στόχευση μιας αριστερής συλλογικότητας που παρεμβαίνει εντός τους δεν μπορεί να είναι άλλη από την επαναφορά στο προσκήνιο της πολιτικής και συνακόλουθα της συλλογικής διεκδίκησης ως βάση προς μια ριζοσπαστική κατεύθυνση. Η επιστροφή στους κοινωνικούς χώρους και στις ανάγκες τους καθώς και εμπλοκή στην φοιτητική κίνηση δεν πρέπει να αποτελεί απλή υπενθύμιση καθήκοντος αλλά οδοδείκτη στην προσπάθεια συγκρότησης αντίρροπης κίνησης απέναντι στον ατομισμό και την αδράνεια. Οι γνώριμες σε όλους μας πρακτικές φοιτητικού συνδικαλισμού δίνουν σημεία ορατότητας στην αριστερά και επαναφέρουν στο προσκήνιο την κοινωνική πτυχή των πανεπιστημίων μακριά από την ακαδημαική μονομέρεια διαμορφώνοντας δυνατότητες αμφισβήτησης του κυρίαρχου και ανάδειξης κινήσεων αντίστασης σε προωθητική κατεύθυνση. Επιπλέον δημοκρατικά κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος, παρά τις προβληματικές που και εμείς οι ίδιοι/ες αναδεικνύουμε, όπως τα ΔΣ, οι Γενικές Συνελεύσεις και οι εκλογές αποτελούν θεσμική κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθέριων στις σχολές και η κριτική προς αυτά οφείλει να τίθεται με όρους επανανοημαδότησης, εξυγίανσης και αναζωογόνησης τους και σε καμία περίπτωση να μην κατευθύνεται σε μια «εύκολη» απαξίωση τους τόσο λόγω της ιστορικής τους συνεισφοράς όσο και της σημερινής τους δυναμικής χρησιμότητας στα χέρια των φοιτητών/τριώ. Οι μορφές αντίστασης που έχουν παγιωθεί διαχρονικά στα πλαίσια των φοιτητικών κινητοποιήσεων πχ καταλήψεις διαδηλώσεις ακόμα και σήμερα διατηρούν την δυναμική τους και την πολιτικής τους επικινδυνότητα απέναντι στο κυρίαρχο.

Σε σχέση με τα παραπάνω πρέπει ωστόσο να καταστεί σαφές ότι υπάρχουν και συγκεκριμένα όρια τα οποία αναδεικνύουν και τα δικά μας καθήκοντα ως δικτύωση σχημάτων. Η κρίση του φοιτητικού συνδικαλισμού δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους μονόπλευρους αλλά συναρτήσει μια συνολικής απαγοήτευσης στο κοινωνικό πεδίο και της όξυνσης της εντατικοποίησης να τεθεί και μια διαδικασία αυτοκριτικής και άρα υπέρβασης βεβαιοτήτων. Η έμφαση στο μάξιμουμ πολιτικό πλαίσιο, ο τρόπος διεξαγωγής των διαδικασιών του συλλόγου, η εμπέδωση στα μάτια των φοιτητών λογικών πρωτοπορίας, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε οργανωμένους και μη, η μετατροπή της πολιτικής αντιπαράθεσης σε μικροπολική διαμάχη ακόμα και εντός αριστεράς είναι στοιχεία τα οποία αν δεν συνυπολογιστουν η πολιτική ανάλυση θα καταστεί εν τέλει ελλιπής. Σε αυτό το πλαίσιο και με βάση την διάθεση υπέρβασης αυτών των προβληματικών εκκινεί η συζήτηση για τις νέες ριζοσπαστικές πρακτικές και νέες μεθόθους παρέμβασης. Σε αυτή την συζήτηση η Αρ.Εν έχει δώσει μέσα στην ιστορική εμπειρία απαντήσεις που έχουν εν τέλει υιοθετηθεί σε κάποιο βαθμό και από την υπόλοιπη αριστερά. Η διεξαγωγή πολιτικών-πολιτιστικών εκδηλώσεων, τα φεστιβάλ, τα αντιμαθήματα, τα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα είναι πτυχές του νέου που έχουμε καταφέρει να εντάξουμε στην παρέμβαση μας αφήνωντας και ένα διαφορετικό στίγμα στην πανεπιστημιακή καθημερινότητα και έχει αναβαθμισμένη ουσία να πυκνώσουν και να διαχυθούν τέτοιες πρακτικές. Ωστόσο και εμείς πολλές φορές εμμένουμε χωρίς διάθεση αμφισβήτησης και πειραματισμού σε κάποιες δεδομένες πρακτικές χωρίς να παίρνουμε το ρίσκο να επερωτήσουμε και να δοκιμάσουμε διαφορετικά πράγματα. Η όλη συζήτηση σε σχέση με τα εργαλεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να λήγει στην βάση προαποφασισμένων λύσεων αλλά εναπόκειται στα σχήματα που καλούνται να αντλήσουν δεδομένα και εμπειρία από τις ανάγκες των κοινωνικών τους χώρων και να κάνουμε κριτική αρνητική ή θετική. Τα παραπάνω προκειμένου να πραγματοποιηθούν προϋποθέτουν το άνοιγμα ενός διαλόγου εντός της δικτύωσής μας που θα προσφέρεται για ανταλλαγή διαφορετικών βιωμάτων και θα απαντάει στο πως θα περάσουμε από τη θεωρητική ανάλυση στην πράξη. Οδοδείκτης σε αυτή την διαδικασία είναι η άρση της ανοικειότητας οργανωμένων και μη, η αύξηση της συμμετοχικότητας και της δημοκρατίας και ο πλουραλισμός στο ρεπερτόριο δράσης. Η διεξαγωγή συνελέυσεων με συγκεκριμένο θεματικό βάρος που επιτρέπουν το άνοιγμα της συζήτησης σε ανένταχτο κόσμο, ο μινιμαλισμός ως πολιτική αντίληψη με όρους γείωσης των εκάστοτε ιεραρχήσεων μακριά από λογικές μαξιμαλιστικής οριοθέτησης που αντί να ανοίγουν εν τέλει κλείνουν την συζήτηση, η πολυθεματικότητα και ποικιλία στην παρέμβαση, η δυνατότητα παρέμβασης εντός του αμφιθεάτρου και του μαθήματος απαντώντας σε κυρίαρχες αντιλήψεις που αναπαράγονται εν πολλοίς και στους όρους εξωτερικότητας των συνδικαλιστών, η ανοιχτή διαμόρφωση πλαισίων για την συνέλευση από τους ίδιους του φοιτητές/τριες είτε πριν από την ΓΣ είτε εντός της, ο σεβασμός στις νέες χρονικότητες της νέας γενιάς του μειωμένου ελεύθερου χρόνου και της ταυτόχρονης εργασίας αποτελούν απλά ενδεικτικές σκέψεις που είτε έχουν διατυπωθεί και στο παρελθόν και οφείλουμε να επεξεργαστούμε την εφαρμογή τους είτε εισφέρουν κάτι καινούργιο χωρίς να επιδιώκουν να λήξουν την συζήτηση. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται για έτοιμες λύσεις που μας βγάζουν από μια δυσμενή συνθήκη αλλά μια διαδικασία που προσδωκεί να ανανοηματοδοτήσει την πολιτική ένταξη, την οργανωμένη συλλογική δράση, να δώσει νέες παραστάσεις πολιτικής συμμετοχής που διανθίζουν το υπάρχον και έχουν τα μάτια στραμμένο στο μέλλον. Στόχος μας, λοιπόν, δεν είναι να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα σε παλιές και καινούριες μεθόδους παρέμβασης αλλά να δούμε πως το ένα θα τροφοδητήσει το άλλο ώστε να πάει την πολιτική μας παρέμβαση ένα βήμα παραπέρα και να προωθήσει την πολιτικοποίηση εντός των πανεπιστημίων με όρους συνέχειας και όχι απλά μεμονωμένης απάντησης σε επιμέρους επίδικα και κόμβους.

Δ3) Ανασύνθεση και ενότητα της Αριστεράς

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί στους φοιτητικούς συλλόγους, μία από τις πιο ελπιδοφόρες και προωθητικές καταστάσεις της προηγούμενης περιόδου, αποτελεί η έναρξη των ανασυνθετικών διαδικασιών μεταξύ των σχηματισμών της φοιτητικής αριστεράς. Αντιλαμβανόμενοι/ες την κατάσταση που επικρατεί στους φοιτητικούς συλλόγους, την αδυναμία των πολιτικών σχεδίων των ήδη υπάρχοντων σχηματισμών να εμπνεύσουν τον κόσμο των συλλόγων και να ανασυγκροτήσουν τις απονεκρωμένες διαδικασίες, αλλά και την αναγκαιότητα ανασύνταξης της ίδιας της φοιτητικής αριστεράς, αποφασίσαμε να υπερβούμε τις όποιος διαχωριστικές και να ξεκινήσουμε έναν ειλικρινή πολιτικό διάλογο. Έναν πολιτικό διάλογο πάνω στα πραγματικά πολιτικά επίδικα της συγκυρίας, που δε θα γίνεται σε μια κατεύθυνση ενότητας για την ενότητα.

Σε μια σειρά από σχολές ξεκίνησαν να γίνονται κοινές διαδικασίες μεταξύ των σχημάτων, κοινές παρεμβάσεις, ενώ συγκροτήθηκαν και ενωτικές πρωτοβουλίες προφανώς σε συνάρτηση με τις ιδιαιτερότητες κάθε κοινωνικού χώρου. Ο κοινός βηματισμός της περσινής χρονιάς τόσο σε επίπεδο σχολών όσο και σε επίπεδο κινημάτων, είχε ως αποτέλεσμα την εκλογική συνεργασία στις περισσότερες σχολές. Ωστόσο, αποτιμούμε ως αρνητικό της περσινής εμπειρίας τους μικροηγεμινσμούς που υπήρξαν σε όλη αυτή τη διαδικασία και τις «από τα πάνω» συνεννοήσεις. Εμείς θεωρούμε ότι η ανασύνθεση της αριστεράς, αφόρα την αριστερά εν γένει και ο διάλογος πρέπει να γίνεται από τον ίδιο τον κόσμο των σχημάτων και όχι «από τα πάνω». Συν τοις άλλοις, δεν καταφέραμε στον βαθμό που θα θέλαμε να δώσουμε μία νέα δυναμική στις εκλογές και μια απάντηση στην συνειδητή ή ασυνείδητη πολιτική στάση των φοιτητών/τριών προς τις συλλογικές διαδικασίες. Σε αυτήν την κατέυθυνση θεωρούμε αρκετά χρήσιμο το επόμενο ακαδημαικό έτος, αποτιμώντας παράλληλα τις ανασυνθετικές διαδικασίες, να ανοίξουμε την συζήτηση για κάλεσμα σε μια πανελλαδικού τύπου διαδικασία των φοιτητικών σχημάτων του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος. Η συγκρότηση κοινών διαδικασιών ανά κοινωνικούς χώρους έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει τους όρους και τις προυποθέσεις για την μελλόντικη αλληλεπίδραση σε επίπεδο πανελλαδικού σώματος, κάτι το οποίο θα συζητηθεί σε επόμενη πανελλαδική μας διαδικασία.

Παρ’ όλα αυτά, αποτιμούμε ως κάτι το θετικό την περσινή εκλογική συμπόρευση, θεωρούμε ότι και φέτος πρέπει να δώσουμε από κοινού τη μάχη των εκλογών. Όχι γιατί θεωρούμε ότι οι εκλογές αποτελούν τη «μητέρα των μαχών», ούτε γιατί πιστεύουμε ότι η όλη ανασυνθετική διαδικασία πρέπει να αποβλέπει στην κοινή εκλογική καταγραφή. Η περσινή εμπειρία μας έδειξε ότι η εκλογική συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων στις σχολές, μπορεί να αποτελέσει έναν ισχυρό αντιπαραθετικό πόλο στις καθεστωτικές δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ και μια απάντηση στον αναχωρητισμό και τις λογικές ανάθεσης που καλλιεργεί η ΠΚΣ. Η εκλογική συμπόρευση για έμας δε μπορεί να αποτελέσει μια μάχη συσχετισμών και μια προσπάθεια αφομοίωσης του ενός σχηματισμού από τον άλλον, αλλά πρέπει να είναι προϊόν ειλικρινή διαλόγου και σύνθεσης μεταξύ των σχηματισμών, που θα συνέχει τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Επιπλέον σε μια συνθήκη απαξίωσης εν γένει των συλλογικών διαδικασιών και με τον κίνδυνο περαιτέρω αύξησης της αποχής τα ενωτικά κατεβάσματα έχουν ένα ακόμα πιο ουσιαστικό ρόλο. Σε αυτά τα πλαίσια αν και εμμένουμε σε μια τοποθέτηση που θέτει την ανασυνθετική διαδικασία κυρίαρχα εντός των κοινωνικών χώρων θεωρούμε προωθητικό να διεξαχθούν το επόμενο διάστημα ανοιχτές συζητήσεις-εκδηλώσεις σε τοπικό επίπεδο παρέχοντας την δυνατότητα να ανοίξει ο πολιτικός διάλογος σε ευρύτερο επίπεδο και να δοθεί ένα πολιτικό στίγμα κοινής πορείας της φοιτητικής αριστεράς.

Επειδή όμως η ανασυνθετική διαδικασία δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στην εκλογική συμπόρευση, ο διάλογος πρέπει να συνεχιστεί και μετά τις εκλογές με στόχευση την εμβάθυνση της πολιτικής συζήτησης. Ως ΑΡΕΝ δεν έχουμε μία κοντόφθαλμη λογική που σταματάει απλά στην επιβίωση της φοιτητικής αριστεράς αλλά παλεύουμε συνολικά για να χτιστούν αντιστάσεις στο σήμερα με στόχο την ενωτική μετωπική δράση της αριστεράς που θα μπορεί να σχεδιάζει και να δρα από κοινού. Πέρα από το κοινό κατέβασμα στις εκλογές, παλεύουμε για την οικοδόμηση μιας αντικαπιταλιστικής ορατής εναλλακτικής ριζοσπαστικής αριστεράς που θα μπορέσει να σηκώσει το γάντι της αντίστασης απέναντι στη λιτότητα, την επίθεση στο πανεπιστήμιο, το ρατσισμό, τον σεξισμό δημιουργώντας μαζικούς αγώνες των από τα κάτω. Κάνοντας μια αποτίμηση των μέχρι τώρα ανασυνθετικών διεργασιών, πρέπει να επιμείνουμε στην εξωστρέφεια τους και να εμπλέξουμε σε αυτές και ανένταχτο κόσμο των συλλόγων. Πρέπει να υπερβούμε τις λογικές των μικροηγεμονισμών και να οικοδομήσουμε μια διαφορετική καθημερινότητα στη βασή πραγματικών συντροφικών σχέσεων. Για εμάς, δεδομένης και της αδυναμίας των ήδη υπάρχοντων σχηματισμών και των παραδοσιακών τρόπων παρέμβασης να δώσουν απαντήσεις και να πετύχουν νίκες στο σήμερα, πρέπει στόχος μας να είναι η υπέρβαση τους και η δημιουργία ενός νέου συνδικαλιστικού υποκειμένου, που δε θα κουβαλάει τις παθογένειες του παρελθόντος, που θα εφεύρει νέους τρόπους παρέμβασης και θα συμβάλλει αποτελεσματικά στην ανασυγκρότηση των συλλόγων και του φοιτητικού κινήματος. Ο στόχος μας ως ΑΡΕΝ είναι η ύπαρξη ενός σχήματος της ριζοσπαστικής αριστεράς σε κάθε σχολή που θα μπορεί χωρίς μαξιμαλισμούς και σεχταρισμό να χτίσει αριστερή εναλλακτική πρόταση τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και συνολικά στην απογοήτευση που υπάρχει. Είναι κρίσιμο η σημερινή κατάσταση του κινήματος και της αποστροφής του κόσμου απ΄ την πολιτική να μην παγιωθεί αλλά να δοθεί μαζική ριζοσπαστική απάντηση απ’ την αριστερά μέσα στους φοιτητικούς χώρους. Απευθυνόμενοι στις δυνάμεις του ΑΡΔΙΝ αλλά και της ΕΑΑΚ που συμβάλλουν στην παραπάνω διαδικασία αντιλαμβανόμενοι την αναγκαιότητα που ορίζει η συγκυρία, καλούμε σε έναν ανοιχτό ειλικρινή διάλογο που θα μπορεί από τα κάτω να καθορίζει τα καθήκοντα και τον κοινό σχεδιασμό του επόμενου διαστήματος. Εμείς σε αυτή τη διαδικασία συμμετέχουμε έχοντας να προσφέρουμε τα ταυτοτικά μας γνωρίσματα του αγώνα για την απελευθέρωση σε όλα τα επίπεδα, του αντισεξισμού, ο οποίος δεν αρκεί να μένει μόνο σε διακηρυκτικό επίπεδο αλλά να μετουσιώνεται και σε καθημερινή πράξη, της σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, της ανοιχτότητας και οριζοντιότητας στη λειτουργία μας, της αυτοδιαχείρισης και της δημοκρατίας, της απεμπλοκής από λογικές πρωτοπορίας και μικροηγεμνισμού, του εμπλουτισμού των πρακτικών και μεθόδων παρέμβασης και αναζωπύρωσης του φοιτητικού κινήματος.